VII SA/Wa 966/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. [...]; K. F.; F. K.; J.G.; B. D., R. D. [...]; R. K. [...]; A.S Sp. z o.o. w K.; A.M. [...]; Y.C. L. Sp. z o.o. w K.; W. S.A. w W.; Ł. G. [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w zakresie budowy ekranów akustycznych postanawia: odrzucić skargę K. F.; F. K.; J. G.; B. D., R. D. [...]; R. K. [...]; A. Sp. z o.o. w K.; A. M. [...]; Y. C. L. Sp. z o.o. w K.; W. S.A. w W.; Ł. G. [...]. W dniu 26 kwietnia 2007r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) adw. J. M. wniósł w imieniu M. L. [...]; K. F., F. K.; J.G.; B. D.; R. D. [...]; R. K. [...]; A. Sp. z o.o. w K.; A.M. [...]; Y. C. L. Sp. z o.o. w K.; W. S.A. w W.; Ł. G. [...] skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu. Art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wyraźnie stanowi, że pismo wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie jest należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z regulacji ustawowej wynika zatem, że jeśli skarga podlega opłacie stałej to istnieje obowiązek uiszczenia opłaty bez wezwania. Przepis § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed utratą mocy niniejszego przepisu wskazywał, iż wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi, jednak wyrokiem z dnia 7 marca 2006r. sygn. akt: SK 11/05, opubl. w Dz. U. z dnia 17 marca 2006r. Nr 45, poz. 322 Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności w/w § 5 ust. 2 Rozp. Rady Ministrów z art. 221 przywoływanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz z art. 2 Konstytucji RP. W niniejszej sprawie opłata z tytułu wniesienia skargi jest opłatą stałą, zgodnie z § 2 ust. 5 Rozp. j. w. i wynosi 200 zł. Pełnomocnik skarżących uiścił wpis w wysokości 200 zł. Jednakże w przedmiotowej sprawie należało uiścić wpis osobno od każdego skarżącego, gdyż uprawnienia i obowiązki skarżących nie są wspólne i dotyczą różnych nieruchomości. Przepis art. 214 § 2 p.p.s.a. stanowi, że pismo wnoszone przez kilka osób podlega jednej opłacie, ale tylko wtedy, gdy uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Do dnia 14 czerwca 2006r. w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie odnotowano wpłaty jakiejkolwiek kwoty ponad 200 zł. z tytułu należnego wpisu sądowego. Pełnomocnik skarżących zarządzeniem z dnia 6 lipca 2007r. został wezwany do wskazania, w terminie 7 dni, w imieniu którego skarżącego został uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł. Pełnomocnik skarżących został także poinformowany iż, w przypadku nieudzielenia odpowiedzi w zakreślonym terminie wpis zostanie potraktowany jako wniesiony przez skarżącego, który został w skardze z dnia 24 kwietnia 2007r. wymieniony jako pierwszy. Pełnomocnik skarżących nie udzielił odpowiedzi na powyższe pismo, zatem Sąd potraktował wpis jako wniesiony w imieniu M. L. [...]. Natomiast skarżący W. S. A. wobec nienadesłania pełnomocnictwa został wezwany do wskazania czy podtrzymuje skargę wniesioną przez adw. J. M., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący otrzymał w/w pismo Sądu w dniu 19 września 2007r., zatem wyznaczony 7 dniowy termin upłynął z dniem 26 września 2007r. W wyznaczonym terminie strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Biorąc zatem powyższe pod uwagę w oparciu o art. 221 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę K. F.; F. K.; J. G.; B. D., R. D. [...]; R. K. [...]; A. Sp. z o.o. w K.; A. M.[...]; Y. C. L. Sp. z o.o. w K.; Ł. G. [...]. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę W. S.A. w W.