VII SA/Wa 970/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2009 r. sprawy ze skargi D. N. prowadzącej działalność gospodarczą "[...]" P.H.U. D. N. w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2009 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania poświadczenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącej D. N. prowadzącej działalność gospodarczą "[...]" P.H.U. D. N. w [...] kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego na podstawie art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 i art. 105 § 1K.p.a. postanowił: "w punkcie I umorzyć postępowanie w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych dla stacji kontroli pojazdów w miejscowości [...], ul. [...], prowadzonej przez Panią D. N. jako "[...]" PHU D. N. (adres: 63-440 [...]w, ul. [...]), zgodnych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów z rozszerzeniami o badanie c,d,e,f oraz w punkcie II poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych dla strony prowadzącej przedmiotową stację kontroli pojazdów w zakresie badania rodzaju pojazdów rodzaju A,B,T,E wydane zostanie odrębną decyzją." W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w dniu 1 grudnia 2008 r. wpłynął wniosek z dnia 27 listopada 2008 r. Przedsiębiorstwa "[...]" D. N. z siedzibą w miejscowości [...], ul. [...] o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań tj. jako podstawowa stacja kontroli pojazdów rodzaju A, B, T, E rozszerzonego o badania c, d, e, f. Pismem z dnia 2 grudnia 2008 r. wystąpił do wnioskodawcy przedłożenie dokumentów potwierdzających nabycie prawa wynikającego z art. 83 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo u ruchu drogowym, dotyczącego prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów wykonującej badania techniczne rozszerzone o badania specjalistyczne rodzaju c, d, e, f. W odpowiedzi na powyższe pismo, w dniu 11 grudnia 2008 r. D. N. przedłożyła umowę dzierżawy zawartą pomiędzy nią a R. P. prowadzącym ZPHU "[...]" z siedzibą w miejscowości [...], ul. [...], któremu zostało wydane w dniu [...] sierpnia 2005 r. poświadczenie zgodności nr [...] dla podstawowej stacji kontroli pojazdów A, B, T, E o rozszerzonym zakresie badania c, d, e, f tj. decyzji wydanej dla innego podmiotu, nie będącego strona w obecnym postępowaniu. Zdaniem organu z przedstawionej analizy dokumentów wynika, że D. N. nie nabyła uprawnień do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badań, gdyż przepisy ustawy Prawo u ruchu drogowym dają takie uprawnienia przedsiębiorcom, którzy uzyskali uprawnienia do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzeniem o niektóre badania przypisane okręgowej stacji kontroli pojazdów, przed wejściem w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1808). Minister Infrastruktury decyzja z dnia [...] marca 2009 r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania D. N. od decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] grudnia 2008 r. od decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] grudnia 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 83 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że obowiązujące w chwili wydania decyzji przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym przewidują dwa typy stacji kontroli pojazdów tj. podstawową i okręgową, bez konstrukcji mieszanych. Przepisy nie przewidują zatem możliwości prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji podstawowej, któremu udzielano by prawa do przeprowadzania niektórych badań zastrzeżonych dla stacji okręgowej. Jedynie wyjątkowy charakter regulacji przejściowej czyli ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie gospodarczej na zasadzie odstępstwa od obecnie obowiązującego modelu umożliwił przedsiębiorcom prowadzącym podstawowe stacje kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badania dalsze prowadzenie działalności w dotychczasowym zakresie. Regulacja ta dotyczy tylko i wyłącznie tych przedsiębiorców, którzy posiadali zezwolenie starosty na prowadzenie takiej działalności wydane przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, czyli przed dniem 21 sierpnia 2004r. Reasumując, tylko ci przedsiębiorcy prowadzący podstawową stację kontroli pojazdów, którzy posiadali zezwolenie starosty na przeprowadzanie badań w rozszerzonym zakresie wydane przed dniem 21 sierpnia 2004 r., mogą obecnie uzyskać decyzję poświadczającą spełnienie wymagań do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów o rozszerzonym zakresie badania. Rozpatrując sprawy przedsiębiorców dotyczące wpisu na listę działalności regulowanej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów, w szczególności należy zwrócić uwagę na przepis art. 83 ust. 3 pkt. 5 i ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tymi przepisami stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który posiada poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Wymienione powyżej przepisy jednoznacznie wskazują podmiot praw i obowiązków wynikających z tychże przepisów prawa – jest nim przedsiębiorca, a nie lokal, w którym była prowadzona działalność w zakresie kontroli pojazdów. Z przedstawionej w sprawie dokumentacji wynika, że obecnie starająca się o poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów, [...] D. N. jest przedsiębiorcą, który nie posiadał nigdy wcześniej wydanego przez starostę zezwolenia na prowadzenie stacji kontroli pojazdów, ani też certyfikatu jednostki naukowo – badawczej. Fakt wydzierżawienia stacji kontroli pojazdów posiadającej poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych zgodnych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów z rozszerzeniami o badania c, d, e, f nie może być traktowany jako kontynuacja działalności przedsiębiorcy który takie poświadczenie uzyskał. W związku z powyższym na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów i dowodów, należy podzielić decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] grudnia 2008 r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych, dla stacji kontroli pojazdów w miejscowości [...], zgodnych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów z rozszerzeniami o badania c, d, e, f. D. N. na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2009 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: naruszenie art. 6,7,8,19,80, 105, 107 § 3 K.p.a. oraz art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym mające bezpośredni wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia poprzez wydanie decyzji niezgodnej z prawem, zachwianie zaufania obywateli do organów państwa, przekroczenie przepisów o właściwości organów oraz wadliwą, niepełną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz wadliwe uzasadnienie prawne wydanej decyzji. Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że D. N. prowadząca przedsiębiorstwo "[...]" PHU wystąpiła w dniu 1 grudnia 2008 r. z podaniem o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów (położonej w [...] przy ul [...]) z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. W podaniu wskazała, iż chodzi o podstawową stację kontroli pojazdów rozszerzoną o badania c, d, e, f, która to posiadała zezwolenie Starosty na wykonywanie tych badań wydane przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808). Na potwierdzenie powyższego przedłożyła następujące dokumenty: zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] lutego 2007 r., z którego wynika, że prowadzi firmę D. N. "[...]" PHU z siedzibą w [...], miejscem wykonywania działalności gospodarczej jest [...], ul. [...], przedmiotem działalności jest pomoc drogowa oraz pozostała działalność usługowa związana z pojazdami samochodowymi oraz badania i analizy techniczne; szkic sytuacyjny stacji wraz z rysunkami technologicznymi stanowisk technicznych oraz wykaz wyposażenia stacji; umowę dzierżawy zawartą w dniu [...]lutego 2007 r. pomiędzy nią a R. P. prowadzącym ZPHU "[...]" z siedzibą w [...], zgodnie z którą przedmiotem dzierżawy jest część przedsiębiorstwa ZPHU "[...]", w ramach której prowadzona jest działalność w zakresie badań technicznych pojazdów m.in. w obiekcie stacja przeglądu pojazdów w [...] przy ul. [...]. Ponadto w piśmie z dnia 11 grudnia 2008 r. podniosła, że R. P. posiada decyzje Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...]w zakresie przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów –w zakresie badań ABTE/ cdef. D. N. swoje żądanie wydania decyzji oparła na art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ w zaskarżonej decyzji ustalił, że D. N. starająca o starająca się o poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów, [...] D. N. jest przedsiębiorcą, który nie posiadał nigdy wcześniej wydanego przez starostę zezwolenia na prowadzenie stacji kontroli pojazdów, ani też certyfikatu jednostki naukowo – badawczej. Fakt wydzierżawienia stacji kontroli pojazdów posiadającej poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych zgodnych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów z rozszerzeniami o badania c, d, e, f nie może być traktowany jako kontynuacja działalności przedsiębiorcy, który takie poświadczenie uzyskał. W związku z powyższym umorzył postępowanie w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych, dla stacji kontroli pojazdów w miejscowości [...], zgodnych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów z rozszerzeniami o badania c, d, e, f. Decyzję umarzającą postępowanie administracyjne, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. organ wydaje, gdy nie może rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty ze względu na pojawienie się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego (bezprzedmiotowość postępowania). W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego określana jest jako brak przedmiotu postępowania (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 1984 r., syn. akt II SA 2085/83, ONSA 1984, nr 1, poz. 23; wyrok NSA z dnia 25 stycznia 1990r., sygn. akt II SA 1240/89, ONSA 1990 nr 1, poz. 16; wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/ Wa 485/08, LEX nr 489199; zob. komentarz Prof. J. Borkowskiego do art. 105 K.p.a. – Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz, autorzy B. Adamiak i J. Borkowski, Wydawnictwo C.H.Beck 10. wydanie). Przez przedmiot ten należy zaś rozumieć konkretną sprawę, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na konieczność odróżnienia przypadków bezprzedmiotowości postępowania od braku przesłanek do uwzględnienia żądania strony. Ten ostatni przypadek stanowi podstawę do wydania decyzji merytorycznej przez rozstrzygniecie sprawy co do jej istoty. W niniejszej sprawie organ poczynił ustalenia i dokonał ich subsumcji z art. 83 ustawy Prawo o ruchu drogowym (wg stanu prawnego na dzień wydania decyzji) i po stwierdzeniu, że strona nie spełnia ustawowej przesłanki z art. 83 ust. 1 pkt 1 b powołanej ustawy, jaką było posiadanie zezwolenia starosty na prowadzenie stacji kontroli pojazdów wydanego przed wejściem w życie ustawy – przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej umorzył postępowanie w sprawie. Przy czym w zaskarżonej decyzji organ poza wskazaniem powyższego nie uzasadnił podstaw prawnych umorzenia postępowania. Natomiast wskazał, że w tej mierze podziela stanowisko organu pierwszej instancji, który to wskazał jako podstawę rozstrzygnięcia art. 105 § 1 K.p.a. Tak jak wcześniej wskazano ewentualny brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego w podaniu D. N. nie czyni prowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym, lecz może oznaczać jedynie bezzasadność żądania strony. Stwierdzić więc należy, że w przedmiotowej sprawie organy obu instancji transportowego dozoru technicznego były władne i jednocześnie zobowiązane do rozstrzygnięcia jej na podstawie przepisów prawa materialnego. Za zupełnie niezrozumiałe i nie znajdujące oparcia w art. 105 § 1 k.p.a. są decyzje tych organów umarzające jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie. Mając powyższe na uwadze, skargę należało uwzględnić i na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, wobec naruszenia przez oba te organy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania. Ponownie rozpoznając wniosek D. N., organy obu instancji będą miały na uwadze przedstawione przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu rozważania dotyczące kwestii bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Obowiązkiem każdego z organów rozstrzygających niniejszą sprawę będzie wydanie decyzji (art. 104 K.p.a.) na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydawania (art. 7 K.p.a.). Na marginesie zauważyć należy, że art. 83 ustawy Prawo ruchu drogowym został od chwili wydania zaskarżonej decyzji zmieniony. Wychodząc z powyższych założeń, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 p.p.s.a.