VII SA/Wa 973/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2009 r. sprawy ze skargi Zakładu Karnego w [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zapewnienia odpowiednich warunków sanitarno - higienicznych pomieszczeń I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] na rzecz skarżącego Zakładu Karnego w [...] kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r. [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2009r. nakazującą Zakładowi Karnemu w [...] zapewnienie stanu sanitarno - higienicznego pomieszczeń w pawilonie B zakładu karnego tak, aby zapewnione były odpowiednie warunki dla osób osadzonych w celach jak również dla pracowników Zakładu Karnego korzystających z pomieszczeń zlokalizowanych w tym budynku. [ usunięcie zagrzybienia pomieszczeń; doprowadzenie bieżącej ciepłej wody do umywalek w celach; remont pomieszczeń], ze wskazaniem terminu wykonania w/w obowiązków do 30 września 2010r. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na wyniki przeprowadzonej kontroli wykazującej, iż stan pomieszczeń w pawilonie B nie zapewnia prawidłowych warunków sanitarno - higienicznych stwarzając zagrożenie zdrowia osadzonych i pracowników, organ odwoławczy uznał za zasadne wydanie decyzji nakładającej obowiązki zarówno w świetle art. 22 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi jak i w świetle art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podkreślił, że z uwagi na konieczność nakładów finansowych i odpowiedniego zaplanowania i wykonania robót remontowych, organ I instancji wyznaczył stosunkowo odległy termin wykonania nałożonego obowiązku. Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł Zakład Karny, wnosząc o jej zmianę lub uchylenie, tylko w zakresie nałożonego obowiązku doprowadzenia ciepłej wody. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu braku podstaw prawnych nałożenia takiego obowiązku i błędnie zinterpretował uzasadnienie skarżącego przyjmując, że chce odłożyć wykonanie obowiązku na nieokreśloną przyszłość. Skarżący realizuje zapisy regulaminu organizacyjno - porządkowego wykonania kary, a przepisy te nie nakładają obowiązku doprowadzenia bieżącej ciepłej wody do umywalek w celach. Takie roboty wiążą się ze znacznymi nakładami i narażają budżet państwa na nieuzasadnione wydatki. Skarżąc wskazał, że pozostałe obowiązki z decyzji są realizowane. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa. Obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozstrzygniecie sprawy w jej całokształcie, przy czym decyzja musi mieć oparcie w przepisach prawa. Jak wynika z materiału sprawy strona nie kwestionuje obowiązku usunięcia zagrzybienia pomieszczeń i ich remontu, natomiast kwestionuje i zarzuca brak podstaw do nałożenia obowiązku doprowadzenia bieżącej ciepłej wody do umywalek w celach. Powołany jako podstawa prawna decyzji przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. nr 122, z 2006r. poz. 851) uprawnia inspektora sanitarnego w razie stwierdzenia naruszenia wymagań sanitarnych i zdrowotnych, do nakazania w drodze decyzji, usunięcia stwierdzonych uchybień. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, iż zagrzybienie pomieszczeń w pawilonie B oraz ich zniszczenia w różnym stopniu wymagają remontu i niewątpliwie usunięcia zagrzybienia stwarzającego zagrożenie dla zdrowia więźniów i pracowników pawilonu. Natomiast brak bieżącej ciepłej wody w umywalkach w celach więziennych trudno uznać za zagrażający zdrowiu czy życiu osadzonych tym bardziej, że w pawilonie B ciepła woda doprowadzona jest do łaźni na parterze (punkty poboru w łaźni) czyli do pomieszczenia najbardziej umożliwiającego utrzymanie higieny osobistej. Uznanie braku ciepłej wody w umywalkach za czynnik powodujący zagrożenie zdrowia można uznać za nadinterpretację powołanego przepisu i rzeczą organu odwoławczego jest rozważenie czy istotnie ten konkretny obowiązek znajduje oparcie w art. 27 powołanej ustawy. Rozważenia wymagałby również - w ocenie Sądu - powołany art. 22 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, który choć dotyczy obowiązku utrzymywania nieruchomości w należytym stanie higieniczno - sanitarnym, to jednak u jego podstawy nie leży zabezpieczenie ciepłej wody w kącikach sanitarnych budynku więziennego. W tym stanie rzeczy, nie kwestionując trafności nałożenia obowiązku samego remontu i odgrzybienia pomieszczeń, Sąd podzielił stanowisko skarżącego o braku podstawy w powołanych przepisach do nałożenia kwestionowanego obowiązku, wobec czego zagadnienie to podlegać będzie rozważeniu przez organ odwoławczy. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przy orzekaniu zastosowano art. 152 i 200 powołanej ustawy ppsa.