VII SA/Wa 975/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi Z. W. i B. W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) maja 2005 r. znak (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Z.W. i B. W., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia dla B. i M.K. na budowę inwestycji polegającej na przedłużeniu połaci dachowej i pokryciu blachą istniejącego dachu oraz docieplenie ścian zewnętrznych istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] w obrębie [...], położonej przy ul. N. w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż roboty budowlane będące przedmiotem kwestionowanej decyzji nie powodują zamiany zagospodarowania terenu, zgodnie więc z art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 z późn. zm.) nie była wymagana decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem organu odwoławczego inwestorzy spełnili wszystkie warunki wymienione w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a organ I instancji udzielając pozwolenia na budowę, dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. Zakres robót budowlanych obejmuje wyłącznie teren działki nr [...], odnośnie której inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 660 z późn. zm.), nie przewidują wymogów dotyczących odległości okapu dachowego w stosunku do granicy działki, zaś kwestie związane z wyznaczeniem granicy między działką [...], stanowiącej własność inwestora, oraz działki nr [...], będącej własnością skarżącej, pozostają bez wpływu na prawidłowość decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższą decyzję wniosły Z. W. i B. W. podnosząc, iż między stronami toczy się postępowanie rozgraniczeniowe, a brak prawomocnego wyroku w tej sprawie podważa wiarygodność przedstawionego przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz stwierdzenie organu, iż przedmiotowa inwestycja obejmuje jedynie działkę nr [...]. Ponadto zdaniem skarżących, ich udział w postępowaniu administracyjnym był fikcyjny, skoro ich argumenty nie zostały wzięte pod uwagę. Skarga podnosi także rozbieżność pomiędzy odpisami księgi Wieczystej nr [...], w której działka inwestora raz opisana jest jako zabudowana, raz zaś jako niezabudowana. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania. Stosownie do treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań w ust. 1 cytowanego przepisu oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W toku postępowania przed organami obu instancji dokonano sprawdzenia kompletności projektu budowlanego, jego zgodności z przepisami technicznymi, zaś inwestor zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Konstrukcja cytowanego przepisu w brzmieniu zmienionym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. nr 80, poz. 718) nie wymaga aby inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane np. poprzez złożenie odpisu z Księgi Wieczystej, zobowiązując go jedynie do złożenia w tym zakresie oświadczenia, które nie podlega badaniu co do jego prawdziwości przez organy architektoniczno-budowlane. Jedynym zarzutem podnoszonym zarówno w skardze jak i odwołaniu jest kwestia sporu granicznego pomiędzy skarżącymi a inwestorami. Jak już to wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ administracji rozpatrujący sprawę udzielenia pozwolenia na budowę nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej tylko z tego powodu, iż prawo inwestora zakwestionowano w innym postępowaniu (vide wyrok NSA z dnia 10.10.1992 r., IV SA 1384/91, ONSA 1993, nr 4, poz. 56; wyrok NSA z dnia 29.11.1998 r., IV SA 57/97). Nie ulega wątpliwości, iż w dacie rozstrzygani wniosku przez organy obu instancji, nie zapadło żadne rozstrzygnięcie organu administracji, ani prawomocny wyrok Sądu zmieniający dotychczasowy geodezyjnie wytyczony przebieg granic działki nr [...], zaś organ administracyjno-budowlany nie jest właściwy do ustalenia tych granic, bądź ich kwestionowania we własnym zakresie w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Spory graniczne i wynikające z nich ewentualne roszczenia, także na tle zrealizowanych w oparciu o ostateczne decyzje o pozwoleniu na budowę inwestycji, należą do kompetencji postępowania cywilnego prowadzonego przez Sądy powszechne. Również ewentualna sprzeczność pomiędzy stanem faktycznym wykazanym w księdze Wieczystej, a rzeczywistym stanem prawnym podlega uzgodnieniu przez Sad powszechny. Z tych wszystkich względów należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).