VII SA/Wa 98/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), Sędzia NSA Bogusław Oraczewski, asesor WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Edyta Kuczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi K. i A.B. na decyzję Wojewoda [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie Umorzenie postępowania odwoławczego skargę oddala. VII S.A./Wa 98/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...] Wójt Gminy [...] na podstawie art. 105 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie zgłoszenia przystąpienia do realizacji robót związanych z siecią drenażu osiedla z dnia 28 lutego 2000 r. oraz z nałożonym na spółdzielnię Budowlano-Mieszkaniową "N." postanowieniem z dnia [...] marca 2000 r. nr [...] obowiązkiem uzupełnienia dokumentacji dotyczącej sieci odwodnienia osiedla przy ul. [...] we wsi N. W uzasadnieniu decyzji podano, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ inwestor Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "N." w W. w odpowiedzi na postanowienie z dnia [...] marca 2000 r. złożył wyjaśnienie, iż wykonanie odwodnienia osiedla nastąpi zgodnie z pierwotnym rozwiązaniem zatwierdzonym decyzją z dnia [...] czerwca 1997 r. nr [...], odstępując od proponowanych wcześniej zmian kształtu i usytuowania zbiorników wodnych. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania K. i A. B. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż w pierwszej kolejności miał obowiązek odnieść się do kwestii, czy odwołujący się jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. i ma legitymację do wniesienia odwołania. Ocena czy skarżący jest stroną powinna wynikać z przepisów prawa materialnego i ustalenia jego interesu prawnego, gdyż interes faktyczny nie powoduje nabycia uprawnień strony postępowania administracyjnego. W procesie budowlanym stroną jest właściciel lub zarządca nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Skarżący w maju 1999 r. dokonali podziału działki nr [...] oraz nowoutworzone działki darowali swoim córkom. Tym samym działka, której byli właścicielami nie graniczy już z terenem objętym inwestycją i skarżący nie są stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego, potwierdził to już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2001 r. sygn. akt IV S.A. 2304/00. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożyli K. i A. B. zarzucając naruszenie przepisów postępowania art. Art. 6, 7, 12, 35, 36,75 i 77 k.p.a. oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto w skardze podniesiono, iż odwołanie skarżących od decyzji organu I instancji zostało rozpoznane po ponad 40-tu miesiącach. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono przebieg procesu inwestycyjnego na osiedlu "N." oraz korespondencji skarżących z różnymi instytucjami, zdaniem skarżących cała inwestycja powstała z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego oraz Konstytucji RP. W zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] nie odniósł się do wydanych poprzednio decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zajął się wyłącznie kwestią czy skarżący są stroną postępowania. Skarżący przyznają, iż w 1999 r. dokonali podziału działki [...] i jej część podarowali córkom, nie może to jednak stanowić, iż przestali być stroną postępowania administracyjnego, w którym dotychczas brali udział. Wnoszone przez nich skargi i interwencji do organów ścigania o stwierdzonych nieprawidłowościach nie odnoszą skutku, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Kwestię, jaką decyzję powinien wydać organ odwoławczy stwierdzający, iż wnoszący odwołanie nie ma przymiotu strony postępowania administracyjnego rozstrzygnął w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. akt OPS 16/98 Naczelny Sąd Administracyjny "stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a." Podzielając przy rozstrzyganiu sprawy niniejszej powyższe stanowisko z obszernego uzasadnienia uchwały przytoczyć należy poniższą argumentację, wyrażoną w motywach uchwały. Nie ulega wątpliwości, że legitymację strony do wniesienia odwołania należy oceniać według przepisów art. 28, 29 i 30 k.p.a. Odwołanie wniesione na podstawie przekonania podmiotu, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jego praw i obowiązków winno podlegać ocenie na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego, również w zakresie ustalenia interesu prawnego odwołującego się. Jeżeli subiektywne twierdzenie wnoszącego odwołanie, iż decyzja organu I instancji dotyczy jego praw i obowiązków, nie zostanie w sposób przewidziany dla postępowania odwoławczego pozytywnie zweryfikowane, należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Ustalenie takiej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w drugiej instancji w ten sposób, ponieważ nie ma podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty. Zasadnie, zatem organ odwoławczy rozstrzygnął najpierw kwestię formalną a mianowicie status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie wdając się w merytoryczne rozważania istoty postępowania. Problem występowania skarżących w charakterze strony w procesie inwestycyjnym dotyczącym osiedla "N" dwukrotnie badał już Naczelny Sąd Administracyjny i tak w wyroku z dnia 11 lipca 2001 r. sygn. akt IV S.A. 706/98 oddalając skargę K. i A.B. uznał, iż utracili oni przymiot strony w sprawie dotyczącej zmiany pozwolenia budowlanego przedmiotowego osiedla, z datą darowania na rzecz córek działek powstałych z podziału działki nr [...]. Sąd uznał, iż przymiot strony posiada jedynie B.S., której działka graniczy z terenem objętym inwestycją. Natomiast brak interesu prawnego po stronie A. i K. B. spowodował oddalenie ich skargi i tym samym kwestia ta została przesądzona w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyżej wymienionym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Także podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2001 r. sygn. akt IV S.A. 2304 rozstrzygając również w sprawie przedmiotowej inwestycji. Zasadnym zarzutem jest natomiast naruszenie art. 35§ 3 k.p.a., odwołanie w przedmiotowej sprawie było rozpatrywane przez organ odwoławczy prawie 40 miesięcy, co stanowi istotne przekroczenie miesięcznego terminu na rozpoznanie odwołania określonego w powołanym wyżej przepisie. Jednakże skarżący mieli możliwość zwalczać bezczynność organu odwoławczego w trybie art. 37 k.p.a. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1270/ Sąd skargę oddalił.