VII SA/Wa 98/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak -Podsiadły, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi K. K. i P.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku P.K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 K.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2009 r., którą odmówił na podstawie 157 § 3 K.p.a. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r., znak:[...] uchylającej decyzję Starosty T. z dnia [...] sierpnia 2003 r., [...] udzielającej V.S.A. pozwolenia na rozbiórkę dziewięciu budynków: 1) garażu o powierzchni użytkowej 304,8 m2 , zab. 348,9 m2;; 2) fabrycznego o powierzchni użytkowej 1503,1 m2, zab. 576,0 m2; 3) kuźni o powierzchni użytkowej 44,9 m2, zab. 41,2 m2; 4) warsztatu o powierzchni użytkowej 207,8 m2, zab. 248,0 m2; 5) biura o powierzchni użytkowej 477,0 m2, zab. 477,0 m2; 6) magazynu o powierzchni użytkowej 648,0 m2, zab. 449,5 m2; 7) budynku technicznego o powierzchni użytkowej 7,8 m2, zab. 8,3 m2; 8) wiaty i kotłowni o powierzchni użytkowej 159,4 m2, zab. 170,3 m2; 9) gospodarczego o powierzchni użytkowej 19,4 m2, zab. 21,1 m2, zlokalizowanych na działkach o nr ew. [...] przy ul. [...], [...] przy ul. [...], [...] przy ul. [...], [...] przy ul. [...], położonych w obrębie [...] miasta T., w części dotyczącej budynków oznaczonych liczbą 7 – budynku technicznego, liczbą 8 – wiaty i kotłowni i w tej części nakładającej obowiązek zgłoszenia, zaś w pozostałym zakresie utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję – W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego prowadzone było już wcześniej postępowanie nadzorcze w stosunku do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r., znak: [...] Postępowanie to zakończyło się ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] lutego 2005 r., znak: [...], którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2005 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r., znak: [...] została zaskarżona skargą przez P. K. do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1341/07 odrzucił jego skargę. Zgodnie z dyspozycją art.156 § 1 pkt 3 K.p.a. wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne, warunkujące jego dopuszczalność. Na podstawie tego przepisu orzeka się co do niedopuszczalności z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto organ nadzoru przyjął, że jedną z fundamentalnych zasad polskiej procedury administracyjnej stanowi wynikająca z art. 16 K.p.a. zasada trwałości decyzji. Uzyskanie cechy ostateczności przez decyzję powoduje niemożność ponownego orzekania w tej samej sprawie bez usunięcia z obrotu prawnego tej decyzji. Mając na uwadze, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zawiera merytorycznych zarzutów dotyczących weryfikowanego rozstrzygnięcia, brak jest podstaw prawnych i faktycznych do zmiany decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli K. K. i P. K. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi nadzoru do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi zarzucili, że Starosta Powiatowy w T. z dnia [...] maja 2004 r., znak [...] uchylił ostateczną decyzję Starosty Powiatu, bliżej nie wskazując jakiego i że decyzja ta została utrzymana decyzją Wojewody, też nie wskazując jakiego, z dnia [...] lipca 2004 r., bez podania numeru. Dlatego ich zdanie kwestionowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Wojewody powinna być wycofana z obiegu prawnego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] listopada 2009 r. odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r., znak: [...] została wydana na podstawie art. 157 § 3 K.p.a., bowiem organ nadzoru stwierdził, że nie ma możliwości badania przesłanek nieważnościowych tej decyzji, gdyż postępowanie o stwierdzenie jej nieważności toczyło się już i zostało zakończone ostateczną decyzją z [...] lutego 2005 r., znak: [...] , którą z powodu braku przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. odmówiono stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Wojewody [...] . Zauważyć należy, że ostateczna decyzja w postępowaniu nieważnościowym była wydana w 2005 r., czyli po wydaniu ostatecznej decyzji "wojewody z dnia [...] lipca 2004 r." na którą w swojej skardze powołują się skarżący. Z akt administracyjnych wynika, że chodzi tu o decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...]. którą utrzymał w mocy decyzję Starosty T. z dnia [...] maja 2004 r. uchylającą ostateczną decyzję Starosty Powiatu M. z dnia [...] sierpnia 2003 r., znak: [...] udzielającą wnioskodawcy V. S.A. pozwolenia na rozbiórkę dziewięciu budynków. Decyzjami tymi dysponował Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przy wydawaniu ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. którą odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Wojewody Ł. z dnia [...] października 2003 r. Zauważyć należy również, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji mogłoby być wszczęte tylko wówczas, gdyby już wcześniej organ nadzoru nie wydał w tej mierze ostatecznej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji. Zasadnie zatem organ w zaskarżonej decyzji stwierdził, że wszczęcie tego postępowania, a następnie ponowne wydanie decyzji w sprawie już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną byłoby dotknięte jedną z najcięższych wad skutkującą nieważnością takiej decyzji – art. 156 § 1 pkt. 3 K.p.a. Wydana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] lutego 2005 r. decyzja utrzymująca w mocy jego decyzję z [...] stycznia 2005 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] października 2003 r. objęta jest zasadą trwałości decyzji ostatecznej z art. 16 § 1 K.p.a. Oznacza to, że "uchylenie lub zmiana takich decyzji , stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych", o ile to nie nastąpi to decyzje te pozostają w obrocie, wywierają skutki prawne, korzystając z domniemania prawidłowości. Tak długo jak nie zostaną wzruszone ostateczna decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r. i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] stycznia 2005 r., nie można będzie wszcząć kolejnego postępowania nadzorczego w stosunku do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. Wychodząc z powyższych założeń należy przyjąć, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.