VII SA/Wa 98/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 98/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.J. i R. K. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. odrzucić zażalenie; 2. zwrócić R. K. ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpis sądowy od zażalenia w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). Skarżący – W. J. i R. K. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części ogrodzenia, tj. bramy wraz z furtką o łącznej ich długości 4,23 m i wysokości 1,7 m wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia do organu administracji architektoniczno – budowlanej. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 10 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 20 maja 2016 r., w ustawowym terminie, skarżący – R. K., wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 10 maja 2016 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 maja 2016 r. wezwano skarżącego – R. K., reprezentowanego przez radcę prawnego A. C.– J., do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie zostało doręczone ww. pełnomocnikowi skarżącego – R. K. w dniu 7 czerwca 2016 r. Z uwagi na podanie w skardze dwóch adresów pełnomocnika skarżącego, ponownie wezwano skarżącego – R. K., reprezentowanego przez radcę prawnego A. C.– J. (na adres: O. w W.), do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie zostało doręczone ww. pełnomocnikowi skarżącego – R. K. w dniu 4 sierpnia 2016 r. Natomiast termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 11 sierpnia 2016 r. Pismem z dnia 12 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego – R. K. cofnął zażalenie wniesione w niniejszej sprawie. Do dnia wydania niniejszego postanowienia nie nadesłano odpisów zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – w brzmieniu obowiązującym po dniu 15 sierpnia 2015 r.), dalej p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Jednocześnie na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Ponadto stosownie do art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. należy do pisma dołączyć odpowiednią liczbę odpisów wraz z załącznikami, dla doręczenia ich pozostałym stronom. W przedmiotowej sprawie skarżący – R. K. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez nadesłanie dwóch odpisów zażalenia. Przesyłka, zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, została doręczona pełnomocnikowi skarżącego – R. K. w dniu 4 sierpnia 2016 r., a zatem termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 11 sierpnia 2016 r. Skarżący – R. K. nie zastosował się do wezwania Sądu, bowiem nie nadesłał wymaganych odpisów zażalenia. W ocenie Sądu, z uwagi na treść art. 197 § 2 i art. 193 p.p.s.a. w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie stanowisko wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r. sygn. I OPS 13/13, ONSAiWSA 2014/3/29, odnoszące się do kwestii skutków prawnych niedołączenia do skargi jej odpisów oraz nieuzupełnienia takiego braku formalnego w przepisanym do dokonania tej czynności terminie. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że "1. Niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 ppsa, jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 ppsa, uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd; 2. Złożenie przez skarżącego wymaganych odpisów skargi po upływie wyznaczonego terminu, o którym mowa w art. 49 § 1 ppsa, ale przed odrzuceniem skargi, oznacza, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa". Mając to na uwadze stwierdzić należy, że nieprzedłożenie wymaganych odpisów wniesionego pisma (m.in. zażalenia) jest brakiem istotnym, tj. takim, który uniemożliwia nadanie danemu pismu dalszego biegu i powoduje jego odrzucenie. Należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność wniesionego zażalenia, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jego odrzucenia. Zatem merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie zażalenia jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zażalenie nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie mu dalszego biegu. Jeżeli zażalenie zawiera takie braki, a nie zostały one uzupełnione, sąd zażalenie odrzuca. Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu zażalenia, jak i umorzenie postępowania zażaleniowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zażalenie wniesione zostało skutecznie. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie zażalenia jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zażalenie jest dopuszczalne i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie mu dalszego biegu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił, jak w sentencji. O zwrocie wpisu od zażalenia postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.