VII SA/Wa 98/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odrzucić skargę. H. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału z dnia 16 stycznia 2017 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi przez podpisanie skargi lub nadesłanie skargi własnoręcznie podpisanej oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł – w terminie siedmiu dni – pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenia doręczono skarżącej w trybie doręczenia zastępczego na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., dalej "P.p.s.a."). Z powodu niemożności doręczenia przesyłki w sposób określony w art. 65-72 P.p.s.a., pozostawiono ją w placówce pocztowej na okres czternastu dni. Po raz pierwszy przesyłkę tę awizowano w dniu 25 stycznia 2017 r., po raz drugi – w dniu 2 lutego 2017 r. Wobec niepodjęcia przesyłki przez skarżącą, przesyłkę uznano za skutecznie doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, na jaki złożono ją w placówce pocztowej (art. 73 § 4 P.p.s.a.), tj. w dniu 8 lutego 2017 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi upłynął w dniu 15 lutego 2017 r. Skarżąca nie podpisała skargi ani nie nadesłała skargi własnoręcznie podpisanej. Z informacji zawartej w notatce urzędowej (k. 12), sprawdzonej do dnia 24 marca 2017 r. wynika, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł do niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna spełniać określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), wymogi formalne, a także odpowiadać wymogom dotyczącym opłaty sądowej. Stosownie do art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym, określa art. 46 i art. 47 P.p.s.a. Według art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a zgodnie z art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Na podstawie art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis od skargi będący opłatą sądową – zgodnie z art. 219 P.p.s.a. – należy uiścić przy wniesieniu skargi do sądu. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należny wpis. W tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem odrzucenia skargi, uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 P.p.s.a.). Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Z przedstawionego stanu sprawy wynika, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi, tj. nie podpisała skargi ani nie nadesłała skargi własnoręcznie podpisanej, ani też nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Wezwanie skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu zostało jej doręczone w trybie tzw. doręczenia zastępczego w dniu 8 lutego 2017 r., siedmiodniowy termin do jego wykonania upłynął bezskutecznie w dniu 15 lutego 2017 r. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 58 § 1 pkt 3 oraz 220 § 1 i 3 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.