VII SA/Wa 984/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 984/08 ze skargi I. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2008 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzjo dotyczącej pozwolenia na budowę postanawia: przyznać I. D. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 27 czerwca 2008 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek I. D. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 22 lipca 2008 r. przyznano I. D. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, w pozostałym zaś zakresie wniosek oddalono. Na postanowienie to został złożony sprzeciw, tym samym w/w postanowienie straciło moc, a sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego (...). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 w/w ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko zupełny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Z treści złożonego wniosku I. D. o przyznanie prawa pomocy wynika, iż wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem i czwórką dzieci. Strona utrzymuje się z wynagrodzenia z prowadzonej działalności gospodarczej prowadzonej przez męża wnioskodawczyni, z renty, zasiłku i świadczeń otrzymywanych przez niepełnosprawną córkę wnioskodawczyni T. D. a także z zasiłków rodzinnych na pozostałe dzieci. Łączny dochód w rodzinie wynosi około 2388 zł. Posiadany majątek obejmuje dom o pow. 288 m2 (12x12 m2 – dwie kondygnacje), który zgodnie z oświadczeniem jest nieukończony. Wnioskodawczyni ponadto wskazała, że najstarsza córka jest osobą niepełnosprawną. Natomiast I. D. jest osobą bezrobotną. Z nadesłanych dokumentów wynika, ze strona posiada oszczędności – stan na dzień 5 czerwiec 2008 r. - 5048 zł. Z nadesłanych wyciągów z rachunku bankowego wynika, że strona miesięcznie, na przestrzeni ostatnich trzech miesięcy, wydawała średnio około 865 zł. Z treści sprzeciwu z dnia 3 sierpnia 2008 r. i zawartych w nim oświadczeń wynika m.in., że A. D. - mąż wnioskodawczyni - jest jedynym żywicielem rodziny. Córka wnioskodawczyni T. D. jest osobą całkowicie niezdolna do pracy i pobiera rentę socjalną. Z treści sprzeciwu wynika także, że wnioskodawczyni nie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna, nie pobiera żadnego zasiłku i prowadzi dom. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową I. D. Sąd zważył, że uzasadnione jest przychylenie się do wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).