VII SA/Wa 987/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant ref. staż. Patryk Wernio, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia lutego 2016 r. nr w przedmiocie uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę i postanowienia wstrzymującego prowadzone roboty budowlane oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( K.p.a. ) po rozpatrzeniu odwołania W. i I. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] nakazującej inwestorom – W. i I. K. dokonanie całkowitej rozbiórki tarasu przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym, znajdującym się na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości P., gm. K. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości, oraz z urzędu uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] października 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że organ powiatowy dokonał błędnej oceny materiału dowodowego naruszając tym samym art. 80 k.p.a. oraz zastosował niewłaściwy tryb postępowania naprawczego. [...] WINB wyjaśnił, że w myśl art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 czerwca 2015 r. "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Art. 29 - 31 wskazują na możliwość wykonywania robót budowlanych bez pozwolenia na budowę lub w oparciu o zgłoszenie zamiaru ich wykonywania właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Przedstawiając okoliczności faktyczne sprawy organ odwoławczy wskazał, że w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych organ stopnia powiatowego ustalono, że na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości P., gm. K. od strony południowo - wschodniej budynku mieszkalnego W. i I. K. wykonali w 2014r murek z poukładanych kamieni połączonych fugami cementowymi. Murek z kamieni wykonany został w kształcie litery "L" o długości boków 9,80 m x 13,05 m i wysokości ok. 0,45 m mierząc od poziomu przyległego terenu. Pomiędzy murkiem, a budynkiem mieszkalnym poukładane są kamienie, pomiędzy którymi wykonane zostały fugi cementowe. Od strony południowej murku ułożone są schody z kamienia o wymiarach rzutu 1,00 m x 2,75 m, zaś od strony zachodniej schody z kamienia w kształcie łuku o wymiarach rzutu 2,35 m x 1,48 m. Schody wykonane z kamienia również zostały połączone fugami cementowymi. Pomiędzy murkiem, a budynkiem mieszkalnym nasadzone są punktowo rośliny, krzewy i kwiaty oraz na kamieniach wysypana jest kora drzewna, ozdoby ogrodnicze w tym donice z roślinami oraz pergola drewniana. Od strony wschodniej i północnej murku nasadzona jest roślinność oddzielona od roślinności trawiastej na szerokości 0,60 m poukładanymi luźno kamieniami. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. powołując się na art. 6 ust 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych ustaw zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe przeprowadził postępowanie w świetle przepisów ustawy - Prawo budowlane obowiązujących przed 28.06.2015r gdyż niniejsza sprawa nie została zakończona decyzją ostateczną. Organ pierwszej instancji zakwalifikował wykonane przez inwestorów roboty budowlane jako budowę tarasu, a nie utwardzenie powierzchni gruntu zgłoszonej przez inwestora do właściwego organu, który nie wniósł sprzeciwu. Organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego przeprowadził postępowanie naprawcze w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Mianowicie postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2015r wydanym na podstawie art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie tarasu przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym i nałożył na W. i I. K. obowiązek przedstawienia w zakreślonym terminie wskazanych w art. 48 ust 3 Prawa budowlanego dokumentów umożliwiających legalizację. Ponieważ inwestorzy nie spełnili nałożonego na nich obowiązku dlatego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., wydaną na podstawie art. 48 ust 4 Prawa budowlanego nakazał inwestorom – W. i I. K. dokonanie całkowitej rozbiórki tarasu. W ocenie organu odwoławczego roboty budowlane polegające na budowie tarasu przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym zostały przez organ pierwszej instancji wadliwie zakwalifikowane, jako budowa obiektu w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Tym samym organ pierwszej instancji błędnie przeprowadził postępowanie naprawcze w trybie art. 48 Prawa budowlanego zamiast zastosować tryb wynikający z art. 50 i 51 Prawa budowlanego w celu legalizacji wykonanych robót budowlanych. Zdaniem organu odwoławczego budowa tarasu na przedmiotowej nieruchomości nie sprawiła, iż kubatura budynku mieszkalnego jednorodzinnego do którego przylega taras została zmieniona. Odnosząc się do zarzutów skarżących [...] WINB podniósł, że interes prawny M. W. na wniosek, którego zostało wszczęte postępowanie został przesądzony na wcześniejszym etapie postępowania w związku z powyższym zarzuty w tym przedmiocie, na obecnym etapie postępowania, należy uznać za bezzasadne. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją postanowienie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, co skutkowało zastosowaniem błędnych przepisów prawa materialnego, zaś konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co wypełnia dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a. i uzasadnia uchylenie decyzji oraz poprzedzającego ją postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. złożył M. W. wnosząc o jej uchylenie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: art. 7 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w którym brak jest wyjaśnienia zmiany kwalifikacji podstawy prawnej oraz poprzez błędne zastosowanie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane w sytuacji, gdy podstawą rozstrzygnięcia powinien być art. 48 ustawy Prawo budowlane. Skarżący zarzucił, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne i nie spełnia wymagań o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącego organ pierwszej instancji słusznie zakwalifikował wybudowany taras jako "budowę obiektu", a nie roboty budowlane, o których mowa w art. 50-51 Prawa budowlanego. Skarżący podniósł, iż w wyniku budowy tarasu doszło do zmiany kubatury budynku i powołał się na § 3 pkt 24 lit a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zgodnie z którym do kubatury brutto budynku wlicza się kubaturę balkonów i tarasów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011r, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W ocenie sądu stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uzasadnia zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Okolicznością sporną w rozpoznawanej sprawie jest to, czy do wykonanych przez inwestora robót budowlanych należy stosować tryb postępowania przewidziany w art. 50 i 51 i Prawa budowlanego, czy też tryb postępowania przewidziany w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W tym miejscu wskazać należy, że inwestor dokonał w dniu 6 marca 2014r zgłoszenia robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu działki i w oparciu o dokonane zgłoszenie wykonał murek z poukładanych kamieni połączonych fugami cementowymi. Pomiędzy murkiem, a budynkiem mieszkalnym nasadzone są punktowo rośliny, krzewy i kwiaty oraz na kamieniach wysypana jest kora drzewna, ozdoby ogrodnicze w tym donice z roślinami oraz pergola drewniana. Murek z kamieni wykonany został w kształcie litery "L" o długości boków 9,80 m x 13,05 m i wysokości ok. 0,45 m mierząc od poziomu przyległego terenu. Od strony południowej murku ułożone są schody z kamienia o wymiarach rzutu 1,00 m x 2,75 m, zaś od strony zachodniej schody z kamienia w kształcie łuku o wymiarach rzutu 2,35 m x 1,48 m. Schody wykonane z kamienia również zostały połączone fugami cementowymi. Zgodzić należy się z organem odwoławczym, że wykonane przez inwestora roboty budowlane w wyniku których powstał opisany wyżej taras nie stanowią budowy obiektu w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Prawidłowe są również ustalenia organu odwoławczego, iż budowa tarasu nie spowodowała zmiany kubatury budynku Zgodnie z § 3 pkt 24 lit a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie do kubatury brutto budynku wlicza się kubaturę przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady. Wykonany murek nie posiada balustrady dlatego wbrew zarzutom skarżącego nie podlega wliczeniu do kubatury budynku. Organ odwoławczy trafnie wskazał, że postępowanie naprawcze powinno być prowadzone w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, który dotyczy przypadków innych niż określone w art. 48 ustawy. Z tej przyczyny stanowisko organu II instancji zawarte w uzasadnieniu decyzji, iż obligatoryjne jest przeprowadzenie postępowania w trybie art. art. 50 i 51 Prawa budowlanego znajduje uzasadnienie w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, iż decyzja kasacyjna znajduje uzasadnienie w treści art. 138 § 2 k.p.a. Charakter zaskarżonej decyzji kasacyjnej z jednoczesnym uchyleniem postanowienia wydanego w trybie art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego sprawia, że postępowanie toczyć się będzie przed organem I instancji. Organ ten powinien ponownie zbadać interes prawny skarżącego upoważniający do skutecznego zainicjowania niniejszego postępowania. Z materiału dowodowego wynika bowiem, że działka skarżącego nr ewid. [...] granicząca z działką inwestycyjną jest działką rolną w stosunku do której nie znajdują zastosowania normy odległościowe o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie była zasadna albowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. W tej sytuacji, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.