VII SA/Wa 989/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów RP z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń. skargę oddala VII SA/Wa 989/10 UZASADNIENIE Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Architektów decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust 2, art. 13 ust.1 pkt 1 i art.14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) oraz § 7 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. roku w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83, poz. 578) odmówiła D. M. nadania, bez przeprowadzania egzaminu, uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 12 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych jest wykazanie odpowiedniego wykształcenia technicznego i praktyki zawodowej, dostosowanych do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją. Wykazanie to następuje w toku postępowania kwalifikacyjnego prowadzonego przez organy samorządu zawodowego architektów na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, z uwzględnieniem wymogów rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Jak wynika z § 6 pkt 1 ww. rozporządzenia, pierwszy etap postępowania kwalifikacyjnego obejmuje kwalifikowanie wykształcenia i praktyki zawodowej na podstawie składanych dokumentów, w celu stwierdzenia czy osoba ubiegająca się o przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego oraz o nadanie uprawnień budowlanych spełniła wymagania określone przepisami prawa do nadania takich uprawnień. Czynności tych dokonuje powołana przez organ właściwego samorządu zawodowego komisja egzaminacyjna. Z czynności tych sporządza się protokół. Jak wynika z prawidłowo sporządzonego protokołu czynności kwalifikowania wykształcenia i praktyki zawodowej, w dniu 26 maja 2009 r. Komisja Egzaminacyjna prawidłowo ustaliła, że przygotowanie zawodowe osoby ubiegającej się o nadanie uprawnień budowlanych nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w przepisach w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, ponieważ: wnioskodawca nie przedłożył dokumentu stwierdzającego ukończenie studiów magisterskich na kierunku architektura i urbanistyka. Uzasadniało to zdaniem organu zastosowanie § 7 ust. 6 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, stosownie do którego izba samorządu zawodowego wydaje decyzję o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu, jeżeli wykształcenie lub praktyka zawodowa osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w § 3. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Architektów po rozpatrzeniu odwołania D. M. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r, nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że D. M. w dniu [...] marca 2009 r złożył wniosek o zakwalifikowanie do egzaminu na uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń. W dniu składania wniosku obowiązywały przepisy, które tylko i wyłącznie do egzaminu na uprawnienia architektoniczne do projektowania bez ograniczeń pozwalały dopuszczać magistrów inżynierów architektów. Skarżący, który uzyskał dyplom 3 listopada 2006 r nie miał nigdy podstaw prawnych do zakwalifikowania go na przedmiotowy egzamin. Organ odwoławczy wskazał, iż w czasie minionym był okres, kiedy ustawodawca dopuszczał inne osoby do takiego egzaminu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył D. M. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzję [...] Okręgowej Izby Architektów z dnia [...] grudnia 2009 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 11, 10 § 2, 107 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, jak również naruszenie art. 46 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organy niedostatecznie uzasadniły zaskarżone decyzje i nie rozpatrzyły sprawy pod kątem możliwości zastosowania art. 46 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych oraz nie odniosły się do możliwości dopuszczenia skarżącego do egzaminu na uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Architektów wniosła o odrzucenie skargi ze względu na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W sprawie bezspornym jest, iż D. M. w dniu 31 marca 2009 r złożył wniosek o dopuszczenie do egzaminu na uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń. Organ związany był treścią wniosku i nie mógł rozpoznawać wniosku w innym zakresie niż wynikało to z jego treści. W trakcie trwania postępowania kwalifikacyjnego skarżący nie dokonał zmiany wniosku dlatego nieuzasadniony jest zarzut niezastosowania art. 14 ust 3 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez brak rozpoznania wniosku o dopuszczenie skarżącego do egzaminu na uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie. W ocenie sądu organy dokonały prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Z załączonych przez skarżącego dokumentów wynika, że skarżący w listopadzie 2006 r. ukończył wyższe studia zawodowe na kierunku architektura i urbanistyka w Wyższej Szkole [...] uzyskując w dniu 3 listopada 2006 r dyplom inżyniera architekta. Ustawą z dnia 28 lipca 2005 r o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2005 r, Nr 163, poz. 1364 ), znowelizowano art. 14 ust 3 Prawa budowlanego przyjmując, że uzyskanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń i sprawdzania projektów architektoniczno – budowlanych wymaga ukończenia studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, (...). Zmiana art. 14 ust 3 Prawa budowlanego weszła w życie z dniem 1 stycznia 2006r. Od dnia 1 czerwca 2006 r wszystkich zainteresowanych uzyskaniem uprawnień budowlanych obowiązuje również rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ( Dz.U. z dnia 16 maja 2006 r ). Rozporządzenie to określa procedurę niezbędną do stosowania w sprawie wniosków osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień budowlanych. W § 7 ustępie 1 wskazano, iż do wniosku należy dołączyć odpis dyplomu ukończenia studiów magisterskich, co w sytuacji wniosku skarżącego o uzyskanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń skutkuje, zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt. 1a Prawa Budowlanego, koniecznością ukończenia studiów magisterskich. Skarżący nie przedłożył dokumentu stwierdzającego ukończenie studiów magisterskich na kierunku architektura i urbanistyka. W tej sytuacji organ prawidłowo ustalił, że przygotowanie zawodowe skarżącego nie odpowiada wymaganiom, o których mowa we wskazanych przepisach. Nieuzasadniony jest zarzut braku rozpatrzenia sprawy pod kątem możliwości zastosowania art. 46 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych. Przepisy prawa krajowego nie pozostają w sprzeczności z art. 46 wskazanej dyrektywy, która w pkt ( 3 ) stanowi, że " gwarancje przyznane w niniejszej dyrektywie osobom, które uzyskały kwalifikacje zawodowe w jednym z Państw Członkowskich, w zakresie dostępu do tego samego zawodu i jego wykonywania w innym Państwie Członkowskim na takich samych prawach jak obywatele tego drugiego Państwa Członkowskiego, nie zwalniają migrujących specjalistów z obowiązku wypełniania wszelkich niedyskryminujących warunków wykonywania zawodu, które mogą zostać ustanowione przez to drugie Państwo, o ile znajdują one obiektywne uzasadnienie i są proporcjonalne". W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm), skargę oddalił.