VII SA/Wa 990/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika K. [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik K. [...] wniósł skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], [...]. W skardze został także zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części, tj. w zakresie pkt. III (utrzymującego w mocy decyzję Wojewody P. [...] z dnia [...] lipca 2016 r. w pozostałej części). W uzasadnieniu skargi wskazano okoliczności, że z uwagi na wyburzenie jej domu rodzinnego, wycięcie cennego drzewostanu, jak również konieczność poniesienia w dalszej perspektywie znacznych kosztów majątkowych związanych z budową nowego domu. Wojewoda P. [...] i na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nadał decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. znak [...], [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił wstrzymania natychmiastowego wykonania ww. decyzji Wojewody P. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". Ponadto należy podkreślić, że twierdzenia skargi w tym zakresie winny zostać skonkretyzowane w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym /V. B. Dauter, Komentarz do art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stan prawny 02.04.2016 r., Lex Omega/. W niniejszej sprawie, wniosek pełnomocnika skarżącej nie został wyczerpująco uzasadniony – skarżąca nie przytoczyła w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd. Skarżąca nie przedstawiła przy tym argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, poniesie ona znaczną szkodę czy też zajdą w stosunku do niej trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. We wniosku nie przedłożono żadnego dowodu celem skonkretyzowania twierdzeń skarżącej. W tym zakresie, strona opiera się wyłącznie na twierdzeniach wyartykułowanych w złożonej skardze, nie przytaczając przy tym jakichkolwiek dowodów na ich poparcie. Należy przy tym również zauważyć, że zgodnie z tezą postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2011 r. II OSK 411/11 LEX nr 1080280 ustawa z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ma szczególny charakter, gdyż jej celem jest stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego oraz ograniczeniach w zakresie rozstrzygnięć możliwych do wydania przez sądy administracyjne w sprawach związanych z realizacją inwestycji określonych w tejże ustawie. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.