VII SA/Wa 993/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Granatowska (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska Protokolant: referent stażysta Nikola Górska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi W. sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 25 marca 2025 r. nr 533/OPO/2025 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia 25 marca 2025 r. Nr 533/OPO/2025, Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta [...] W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych, jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, na terenie działek nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu 15 lutego 2022 r. do Prezydenta [...] W. wpłynął wniosek W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wydanie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych, jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, na terenie działek nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. Pismem z dnia 1 marca 2022 r. organ I instancji wezwał inwestora do usunięcia braków we wniosku. Dnia 10 marca 2022 r. inwestor uzupełnił wskazane w ww. wezwaniu braki. Prezydent [...] W. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowalnym. Dnia 18 maja 2022 r. inwestor złożył wniosek o zawieszenie postępowania. W dniu [...] maja 2022 r. Prezydent [...] W. postanowieniem Nr [...] zawiesił postępowanie administracyjne. Inwestor dnia 10 sierpnia 2022 r. złożył wyjaśnienia odnośnie wezwania do uzupełniania braków oraz wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. Dnia [...] września 2022 r. Prezydent [...] W. podjął zawieszone postępowanie administracyjne. Po ponownej analizie sprawy organ I instancji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2022 r. uzupełnił postanowienie Nr [...] z [...] kwietnia 2022r. oraz nałożył na obowiązek wyjaśnienia kolejnych nieprawidłowości. Dnia 11 listopada 2022 r. inwestor wniósł o zawieszenie prowadzonego postępowania administracyjnego. Prezydent [...] W. postanowieniem Nr [...] dnia [...] grudnia 2022 r. zawiesił prowadzone postępowanie. Dnia 13 marca 2024 r. inwestor wniósł o podjęcie prowadzonego postępowania administracyjnego. W dniu 4 kwietnia 2024 r. inwestor złożył kolejne wyjaśnienia w sprawie, a 5 kwietnia 2024 r. uzupełnił po raz kolejny braki w dokumentacji projektowej. Prezydent [...] W. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] maja 2024 r. podjął zawieszone postępowanie, a także zawiadomił strony postępowania o zamiarze zakończenia jego zakończenia decyzją odmowną z uwagi na nieuzupełnienie wskazanych w postanowieniu Nr [...] z dnia [...] września 2022 r. nieprawidłowości oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. W dniu 5 czerwca 2024 r. inwestor złożył wniosek o zawieszenie prowadzonego postępowania administracyjnego. Organ I instancji na wniosek inwestora postanowieniem Nr [...] zawiesił prowadzone postępowanie administracyjne. Inwestor dnia 15 listopada 2024 r. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania, złożył skorygowany wniosek oraz uzupełnienia w sprawie części stwierdzonych braków. Prezydent [...] W. dnia [...] grudnia 2024 r. postanowieniem podjął zawieszone postępowanie administracyjne. Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. Prezydent [...] W. odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych, jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, na terenie działek nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. Odwołanie od powyższej decyzji pełnomocnik inwestora wniósł z zachowaniem terminu ustawowego. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, organ II instancji wskazał, że ustawodawca, na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nałożył na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzenia: zgodności projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, a także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wydając decyzję odmowną, organ zobowiązany jest jednoznacznie wskazać, które z obligatoryjnych wymagań wynikających z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nie zostały przez inwestora spełnione. Wojewoda wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezydent [...] W. wskazał na niewywiązanie się przez inwestora ze wszystkich obowiązków nałożonych postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2022 r. W ocenie organu I instancji, nie wykazano zgodności zamierzenia z planem miejscowym. Inwestor nie doprowadził inwestycji do zgodności z § 8 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu W. - uchwała Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] września 2022 r. Zgodnie z § 8 pkt 2 ww. uchwały ustala się "dla strefy II tereny mieszkalnictwa zabudowy jednorodzinnej oraz tereny usług sportu, rekreacji i wypoczynku, zieleni urządzonej, minimalna wielkość działki - 450m2 , konieczność zachowania 50% terenu biologicznie czynnego wraz z pasmem terenu wolnym od zabudowy o szerokości 20m od granicy W. [...] i obszaru "O" planu ogólnego W., nieprzekraczalna wysokość zabudowy 2 kondygnacje (1 kondygnacja i poddasze mieszkalne), dachy o spadku 30°-60° przy wysokości kalenicy do maksymalnie 12m nad poziom terenu". Organ podkreslił, że są to ustalenia szczegółowe dla tego obszaru i to one obowiązują w pierwszej kolejności. Projektowana inwestycja została zaprojektowana wbrew wymogom ww. przepisu. Wymaga odległość o szerokości 20 m od granicy W. [...] nie została zachowana. Odległość od granicy działki projektowanej inwestycji polegająca na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wynosi 7,5531 m. Inwestor nie wykazał w projekcie odległości inwestycji od granicy W. [...], z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, iż odległość ta jest mniejsza niż wymagane 20 m. Stosownie do treści § 6 ust. 1 pkt 4 mpzp - Na rysunku planu graficznie określono następujące ustalenia i oznaczenia planu: granica W. [...]; rozporządzenie nr 117 Wojewody Mazowieckiego z dnia 3 sierpnia 2000r. (Dz. Urz. Woj. Warsz. Nr 93, poz. 911, zał. nr 1) w sprawie zmiany rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego z dnia 29 sierpnia 1997r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego (Dz. Urz. Woj. Warsz. z 1997r. Nr 43, poz. 149). Zatem na rysunku mpzp wyraźnie wskazano granice tego obszaru. Natomiast na części rysunkowej do projektu zagospodarowania terenu nie wskazano granicy tego obszaru, jak również nie wykazano zachowania pasa terenu wolnego od zabudowy o szerokości 20 m. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w odwołaniu, że w § 12 ust. 4 mpzp wskazano inne ustalenie - "na terenach przyległych do obszaru ochrony systemu przyrodniczego miasta i granicy W. [...] ustala się strefę wolną od zabudowy (20m od granicy strefy ochrony w kierunku zachodnim) i zgodnie z rysunkiem planu", z którym to ustaleniem inwestycja jest zgodna, organ odwoławczy wskazał, iż podstawą do wydania przez organ decyzji jest wykazanie zgodności inwestycji z przeznaczeniem i zasadami zagospodarowania terenu, czyli w niniejszym przypadku z § 8 pkt 2 ww. uchwały. Pozostałe ustalenia, tj. ustalenia w zakresie ochrony środowiska są ważne i wiążące, lecz w pierwszej kolejności projekt musi być zgodny z przepisami dot. zagospodarowania terenu. Plan w § 6 ust. 1 pkt 6 wskazuje – Na rysunku planu graficznie określono następujące ustalenia i oznaczenia planu linie zabudowy obowiązujące nieprzekraczalne, nie mniej jednak nie definiuje tego pojęcia. W ocenie tut. organu, jak słusznie podniósł Prezydent [...] W. - na danym terenie obowiązują dwa ograniczenia w zabudowie - nieprzekraczalna linia zabudowy oraz wyżej opisane pasmo terenu wolne od zabudowy o szerokości 20 m od granicy W. [...] i obszaru "O" planu ogólnego W., podczas gdy mpzp na części rysunkowej wyraźnie wskazuje przebieg granicy W. [...]. Z uwagi na niedoprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 8 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu W. - Uchwała Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] września 2022 r.( Dz. Urz. Woj. Maz. z 2002 r., Nr 289, poz. 7601) planowana inwestycja nie spełnia ww. wymogów. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewoda Mazowiecki ocenił, iż decyzja z dnia 27 grudnia 2024 r. jest zgodna z obowiązującym prawem i w związku z tym zasadne jest utrzymanie jej w mocy. Nie oznacza to, że nie można będzie ponownie złożyć wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na przedmiotowym terenie, o ile inwestycja będzie zgodna z przepisami prawa. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka W. sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości i podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. pomimo braku odniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu wniesionym w sprawie; 2. art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 t. Prawo budowlane w związku z § 8 pkt. 2 oraz § 12 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu W. - Uchwała Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] września 2022 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej jako "MPZP"), poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie doprowadził inwestycji do zgodności z MPZP, podczas gdy określone przez skarżącego jako inwestora, przy korzystaniu z mapy do celów projektowych, granice strefy wolnej od zabudowy są zgodne z MPZP; 3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta [...] W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pomimo spełnienia przez skarżącego wymogów z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowanego. W skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów procesu - wpis od skargi i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł), w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych; W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy obu instancji nie odniosły się do podnoszonych w toku postępowania, jak i w odwołaniu zarzutów inwestora wskazujących na spełnianie przez projekt budowlany warunku zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na str. 3 decyzji Wojewody wskazano: "Dodać równiej należy, mpzp w § 6 ust. 1 pkt 6 wskakuje - Na rysunku planu graficznie określono następujące ustalenia i oznaczenia planu linie Zabudowy obowiązujące nieprzekraczalne, nie mniej jednak nie definiuje tego pojęcia". Oznacza, to, że MPZP nie definiuje pojęcia "linii zabudowy", przez co, w ocenie Wojewody Mazowieckiego, nie jest wiadomym, czym są zaznaczone w MPZP linie zabudowy i jakie mają znaczenie dla tego planu. Wojewoda Mazowiecki pomija przy tym, że w § 6 ust. 1. pkt 4 MPZP znajduje się następujące postanowienie: "Na rysunku planu graficznie określono następujące ustalenia i oznaczenia planu: granica W. [...]; rozporządzanie nr 117 Wojewody Mazowieckiego z dnia 3 sierpnia 2000r. (Dz. Urz. Woj. Warsz. Nr 93, poz. 911, zał. Nr 1) w sprawie zmiany rozporządzania Wojewody Mazowieckiego z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego (Dz. Urz. Woj. Warsz. z 1997r. Nr 43, poz. 149)". Analogicznie jak w przypadku linii zabudowy, w MPZP nie zdefiniowano pojęcia granicy WOChK - tym samym uprawnione jest twierdzenie (stosując wykładnię Wojewody Mazowieckiego), że MPZP nie definiuje pojęcia "granicy W. [...]". Wobec powyższego brak jest możliwości powoływania się na zapis § 6 ust. 1. pkt 4 MPZP w zakresie badania zgodności projektów budowlanych z MPZP pod kątem ewentualnych ograniczeń w zabudowie nieruchomości i odległości od niezdefiniowanej granicy WOChK. Dodatkowo wskazano, że w decyzji organu I instancji na str. 3, akapit 2 od dołu znajduje się następujący passus: "Zgodnie z opinią Departamentu Polityki Ekologicznej, Geologii i Łowiectwa Urzędu Marszałkowskiego z dnia 19 kwietnia 2024 r.: Obecnie obowiązującym aktem prawnym dotyczącym ww. Obszaru jest Rozporządzenie nr 3 Wojewody Mazowieckiego z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie W. [...]. W przypadku dzielnicy W. przebieg granic przedstawiony jest jedynie w formie opisu tekstowego — załącznik nr 43 do ww. rozporządzenia (...)" ..."Granica ww. Obszaru zamieszczona przez GDOŚ na portalu geoserwis/mapy/ test jedynie poglądowa i nie stanowi prawnego ustalenia lokalizacji i przebiegu granicy form ochrony przyrody". W tym miejscu należy wskazać, że przywołane przez organ uchwałodawczy akty prawa tj. rozporządzenie nr 117 Wojewody Mazowieckiego z dnia 3 sierpnia 2000 r. (Dz. Urz. Woj. Warsz. Nr 93, poz. 911, zał. nr 1) w sprawie zmiany rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego (Dz. Urz. Woj. Warsz. z 1997 r. Nr 43, poz. 149), w oparciu o który ustalany ma być obszar WOChK nie obejmują rozporządzenia nr 3 Wojewody Mazowieckiego z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie W. [...]. Zgodnie natomiast z rozporządzeniem Wojewody Warszawskiego z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego ( § 2 pkt 1) (cytuję:) "Przebieg granic W. [...] określa mapa w skali 1:23000 stanowiąca załącznik nr 1 do rozporządzenia". Jak wynika z Dziennika Urzędowego Województwa Warszawskiego z dnia 16 września 1997r. Nr 43, poz. 149 (str. 1054-1058) załącznik nr 1 do rozporządzenia Wojewody Warszawskiego z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego nie został opublikowany. Jest to o tyle istotne, że w § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia wyraźnie wskazano, że "Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Warszawskiego". Skoro załącznik nr 1, który określał granicę WOChK nie został opublikowany w organie promulgacyjnym, tym sam nie wszedł w życie. Dlatego też zgodnie z samym rozporządzeniem brak jest możliwości ustalenia granicy obszaru w oparciu o przywołane w miejscowym planie akty prawne dotyczące WOChK. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 80 ust. 1 Konstytucji cytuję: "Warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie". Wszelkie ograniczenia w zagospodarowaniu i zabudowie winny zostać uwzględnione w uchwale w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem taką wolę wyraził sam ustawodawca zobowiązując, w ramach przepisu art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 7 i art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 Nr 80, poz. 717, t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130), do zawarcia stosownych ustaleń w tym zakresie. Analizując powyższe przepisy oraz stanowiska judykatury organ uchwałodawczy miał możliwość uwzględnienia ww. przepisów, np. poprzez zastosowanie linii zabudowy uwzględniającej jednocześnie wprowadzenie w sposób prawidłowy strefy ograniczonego sposobu zagospodarowania związanej z granicą WOChK (zarówno w części tekstowej, jak i graficznej). Tym samym mamy do czynienia z uzupełnianiem zapisów MPZP przez ww. rozporządzenie i załącznik tekstowy rozporządzenia (który to załącznik nie został opublikowany) postanowień, których MPZP nie obejmuje. Tym samym uznać należy, że na potrzeby dokonania badania zgodności projektów budowlanych z MPZP granica WOChK pod względem prawnym nie istnieje, gdyż nie ma "prawnej podstawy ustalenia lokalizacji przebiegu granicy". Nie chodzi przy tym o powtórzenie przepisu odrębnego w ramach ustaleń planistycznych, ale uwzględnienie go poprzez takie przyjęcie rozwiązań przestrzennych, które nie będzie naruszać zarówno przepisów odrębnych, w tym ustanowionych w nim zakazów i ograniczeń, jak również przepisów samego tekstu uchwały. Art. 64 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Z konstytucyjnej zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP wynika natomiast, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym z prawa własności, mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Nie jest sporne, że skoro nie istnieje mapa będąca prawną podstawą ustalenia lokalizacji przebiegu granicy WOChK, a zachowana mapa jest jedynie poglądowa, natomiast zapis MPZP nie definiuje przebiegu tej granicy, to zapis § 6 ust. 1. pkt 4 MPZP jest on zapisem pustym i nie może wywoływać negatywnych skutków prawnych dla inwestora. Jest to istotne w kontekście obowiązku organów działania na podstawie i granicach prawa, w tym prawa miejscowego. Takie ograniczenie prawa własności narusza bowiem istotę prawa i jest nie do pogodzenia z zasadami wyrażonymi w art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji. Na marginesie wskazano, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr. 164, poz. 1587) wprowadzono obowiązek zawierania w części graficznej planu "linii zabudowy oraz oznaczenia elementów zagospodarowania przestrzennego terenu" - § 7 pkt 8 rozporządzenia. Przy sporządzaniu projektu rysunku planu miejscowego stosuje się podstawowe jednobarwne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych oraz elementów zagospodarowania przestrzennego określone w Polskiej Normie PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002 (§ 9 ust. 2). Dlatego też brak jest konieczności opisywania, czym jest linia zabudowy, gdyż rozporządzenie wymagało jedynie wrysowania linii zabudowy. W skardze wskazano również na brak odniesienia się do podnoszonej przez inwestora okoliczności, że ewentualne ograniczenia w zabudowie dotyczą wyłącznie terenów położonych w kierunku zachodnim od granicy. Bez wątpienia MPZP w tym zakresie jest wewnętrznie sprzeczny, co przy braku możliwości ustalenia faktycznego przebiegu granicy WOChK powoduje, że organy nie powinny stosować niekorzystnej dla strony wykładni w oparciu o prawo, które nie zostało uchwalone. Dlatego też stwierdzić należy, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym nie istniał powód do wydania decyzji odmownej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że nie narusza ona prawa. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek sprawdzenia: zgodności projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, a także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, że planowana inwestycja nie jest zgodna z § 8 pkt 2 uchwały Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] września 2022 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu W. Przepis ten stanowi, że ustala się "dla strefy II tereny mieszkalnictwa zabudowy jednorodzinnej oraz tereny usług sportu, rekreacji i wypoczynku, zieleni urządzonej, minimalna wielkość działki – 450 m2, konieczność zachowania 50% terenu biologicznie czynne go wraz z pasmem terenu wolnym od zabudowy o szerokości 20 m od granicy W. [...] i obszaru "O" planu ogólnego W., nieprzekraczalna wysokość zabudowy 2 kondygnacje (1 kondygnacja i poddasze mieszkalne), dachy o spadku 30°-60° przy wysokości kalenicy do maksymalnie 12 m nad poziom terenu". W projekcie zagospodarowania terenu nie zachowano pasma terenu wolnego od zabudowy o szerokości 20 m od granicy W. [...]. Stosownie do treści § 6 ust. 1 pkt 4 mpzp na rysunku planu graficznie określono następujące ustalenia i oznaczenia planu: granica W. [...]; rozporządzenie nr 117 Wojewody Mazowieckiego z dnia 3 sierpnia 2000r. (Dz. Urz. Woj. Warsz. Nr 93, poz. 911, zał. nr 1) w sprawie zmiany rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego z dnia 29 sierpnia 1997r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego (Dz. Urz. Woj. Warsz. z 1997r. Nr 43, poz. 149). Zatem na rysunku planu wyraźnie wskazano granicę W. [...] i organy architektoniczno-budowlane muszą stosować się do tego obowiązującego na tym terenie aktu prawa miejscowego. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, organ budowlany nie może kwestionować ustaleń planu i jego zgodności z innymi przepisami prawa, lecz ma obowiązek ocenić zgodność projektu budowlanego z planem miejscowym w wersji aktualnie obowiązującej. Zatem nietrafna jest argumentacja skargi zmierzająca do wykazania, że W. [...] w ogóle nie miał określonych prawnie granic, a zatem plan odwołujący się do tych granic w ogóle nie miał w tym zakresie zastosowania do inwestycji spółki. Jeżeli strona skarżąca kwestionuje treść planu miejscowego, to przysługuje jej odrębna skarga na ten akt prawa miejscowego. Na rysunku planu na terenie przylegającym od północy do działki nr ew. [...], z obrębu [...] przy ul. [...] w W. wyznaczona jest granica WOChK i od tej granicy powinna zostać zachowana 20-metrowa strefa wolna od zabudowy z uwagi na ochronę terenu o szczególnych walorach przyrodniczych. Drugim ograniczeniem jest linia zabudowy wyznaczona na działce nr [...]. Wymaga odległość o szerokości 20 m od granicy WOChK w projekcie nie została zachowana. Odległość od granicy działki projektowanej inwestycji polegająca na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wynosi 7,5531 m. Zdaniem Sądu, przepis § 8 pkt 2 planu jasno wskazuje strefę wolną od zabudowy wzdłuż granicy WOChK, która jest wyznaczona na rysunku planu i nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. Zatem zarzut skarżącego naruszenia przez organ art. 7a § 1 k.p.a. nie jest usprawiedliwiony, ponieważ w sprawie nie występują istotne wątpliwości co do treści co do treści normy prawnej (zapisu § 8 pkt 2 planu). Dodać należy, iż w aktach sprawy znajduje się pismo Departamentu Polityki Ekologicznej, Geologii i Łowiectwa Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego w Warszawie z 19 kwietnia 2024 r., w którym wskazano, że obecnie obowiązującym aktem prawnym dotyczącym ww. Obszaru jest rozporządzenie nr 3 Wojewody Mazowieckiego z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie W. [...]. W przypadku dzielnicy W. przebieg granic przedstawiony jest jedynie w formie opisu tekstowego - załącznik nr 43 do ww. rozporządzenia. Dla przedmiotowego fragmentu opis brzmi: "Zachodnia granica tej części obszaru biegnie w kierunku południowo - wschodnim od ulicy [...] wschodnią stroną ulic [...] i [...] do ulicy [...] na wysokości Jeziorka W.". Granica ww. Obszaru zamieszczana przez GDOŚ na portalu geoserwis.gov.pl/mapy/ jest jedynie poglądowa i nie stanowi prawnego ustalenia lokalizacji i przebiegu granicy form ochrony przyrody. Jednocześnie w piśmie tym podkreślono, że w opinii Urzędu, granica strefy zwykłej WOChK powinna przebiegać zgodnie z obowiązującym planem dla przedmiotowego terenu, tj. południową granicą działki nr ew. [...] obręb [...] i dalej linią prostą w kierunku północno-wschodnim do ul. [...]. Ta opinia organu potwierdza wyznaczenie granicy przedmiotowego obszaru chronionego - zgodnie z rozporządzeniem nr 3 Wojewody Mazowieckiego z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie W. [...] - tak samo jak w planie miejscowym, tj. po południowej stronie działki [...], a więc na północ od działki [...]. W ocenie Sądu, skarżący błędnie interpretuje też zapis § 12 ust. 4 planu, w którym wskazano, że "na terenach przyległych do obszaru ochrony systemu przyrodniczego miasta i granicy W. [...] ustala się strefę wolną od zabudowy (20 m od granicy strefy ochrony w kierunku zachodnim) i zgodnie z rysunkiem planu", że strefa ochronna dotyczy tylko terenów położonych na zachód od granic WOChK, a działka skarżącego jest położona na południowy-wschód od tej granicy i ta strefa ochronna nie ma do niej zastosowania. Przepis § 12 ust. 4 planu należy interpretować zgodnie z § 8 pkt 2 planu. Celem uchwałodawcy była ochrona cennych przyrodniczo terenów wzdłuż całej granicy WOChK, a więc nieracjonalne jest przyjęcie, że tylko tereny znajdujące się na zachód od tej granicy podlegają ochronie. Jak wyjaśniał organ I instancji w toku postępowania, ograniczenie zabudowy dotyczy całego obszaru strefy II, nie ma możliwości wyłączania jakiejkolwiek części granicy obszaru chronionego, z uwagi na jej fragmentaryczne zorientowanie na południowy-wschód. Granice obszaru są naturalnie ukształtowane przyrodniczo i określenie wskazane w § 12 pkt 4 wskazujące kierunek zachodni intencjonalnie dotyczy ogólnie całej granicy ze wskazaną w § 17 strefą II. Wprawdzie przepis § 12 ust. 4 planu nie jest do końca precyzyjny, lecz Sąd podziela wskazaną interpretację tego przepisu, mającą oparcie wykładni celowościowej i systemowej całego tego aktu prawa miejscowego. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W myśl art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3. Wobec niedoprowadzenia przez inwestora projektu budowlanego do zgodności z planem miejscowym, organ miał obowiązek wydać decyzję odmowną. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...Chroniony grudnia 2024 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.