VII SA/Wa 994/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi A. (...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2006 r. znak (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2006 roku, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej A. (...) kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) lipca 2005 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego - dalej Kpa - stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) września 2004 r. uznając, że została wydana z naruszeniem prawa. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji wszczęte zostało z urzędu, ale na skutek pisma I. S., w którym domagał się wyeliminowania decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) września 2004 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowego, przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej oraz kanalizacji deszczowej na terenie działki nr (...) położonej przy ul. (...) w (...) dla Spółki Jawnej A. (...). Wojewoda stwierdzając nieważność tej decyzji uznał, że narusza ona rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Zdaniem Wojewody, inwestycja nie spełniała wymogu zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wyspy (...) zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta (...) z dnia (...) października 1999 r., ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) Nr (...) poz. 6 z dnia (...) stycznia 2000 r. Zgodnie z tym planem wskaźnik intensywności zabudowy został określony na ok. 0,4. Wprawdzie zatwierdzony przedmiotową decyzją projekt budowlany określił zamierzenie jako budowę dwukondygnacyjnego budynku usługowego oraz przyłączy o wskaźniku zabudowy 0,398, w rzeczywistości jednak inwestycja jest budynkiem trzykondygnacyjnym, co potwierdza projekt w części rysunkowej m.in.: rzut rysunku więźby dachowej, przekrój pionowy oraz rysunki elewacji budynku. Dlatego wskaźnik zabudowy inwestycji wyliczony z pominięciem trzeciej kondygnacji nie spełnia warunku określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Wyspy (...). Poza tym, w ocenie organu wojewódzkiego, decyzja Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) września 2004 r. została wydana niezgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, gdyż część rysunkowa zatwierdzonego tą decyzją projektu zagospodarowania działki powinna określać m. in. liczbę kondygnacji. Ponadto, zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, część rysunkowa projektu powinna przedstawiać m. in. rzuty wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu, w tym widok dachu oraz przekroje. Wymogu tego nie spełnia omawiany projekt budowlany z uwagi na brak rzutu poziomego poddasza oraz brak rysunków określających elementy konstrukcyjne kondygnacji poddasza. Zarówno bowiem część rysunkowa, jak i opis techniczny projektu pomijają poziom poddasza, mimo że rysunek rzutu piętra potwierdza istnienie wyżej usytuowanej kondygnacji o wymiarach od 1,5 m. do 2,94 m. (m. in. zaprojektowana klatka schodowa na wyższy poziom), rysunek przekroju pionowego budynku jednoznacznie wskazuje, iż na poziomie + 7,00 zaprojektowano poddasze, co potwierdza również rysunek rzutu więźby dachowej. Nadto Wojewoda uznał, że decyzja pozwalająca na budowę uchybia wymogom art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z uwagi na niespełnienie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących odprowadzenia wód opadowych. Zgodnie z tym planem, projektowana kanalizacja deszczowa powinna posiadać podczyszczanie przed zrzutem do Martwej Wisły, czego nie potwierdza projekt zagospodarowania działki. Wody opadowe z dachu przedmiotowego obiektu odprowadzane są do kanalizacji deszczowej nie posiadającej urządzeń podczyszczających. W decyzji wskazano na niedopełnienie wymogu art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane w aspekcie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt zagospodarowania działki powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu nie został sporządzony na kopii mapy zasadniczej, a mapa do celów projektowych nie została zarejestrowana w zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Poza tym projekt budowlany nie zawiera rysunków przedstawiających powiązanie przyłączy wody kanalizacji sanitarnej i deszczowej z wewnętrznymi instalacjami budynku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) września 2005 r. - po rozpatrzeniu odwołania inwestora A. (...) - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że część opisowa zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) września 2004 r. projektu budowlanego nie jest tożsama z częścią rysunkową. Część opisowa charakteryzuje bowiem obiekt jako budynek usługowy dwukondygnacyjny, niepodpiwniczony. Tymczasem w rysunku przekroju pionowego uwidocznione zostały: parter, piętro i wydzielona między stropem a dachem nienazwana powierzchnia. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego należało zbadać, czy powierzchnia ta odpowiada definicji kondygnacji wyrażonej w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z rysunków elewacji północnej i południowej wynikało, że w projekcie przewidziano otwory okienne, dlatego organ pierwszej instancji powinien jednoznacznie ustalić, czy wskazana część obiektu nie posiada charakteru użytkowego. Dopiero w oparciu o powyższe ustalenia należałoby zbadać kompletność projektu budowlanego w świetle § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zw. z art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym część rysunkowa projektu powinna przedstawiać m. in. rzuty wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył także, iż projekt zagospodarowania działki, stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 8 w/w rozporządzenia, powinien być sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, natomiast przedmiotowy projekt zagospodarowania działki nie posiada stosownych pieczęci. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego należy ustalić, czy ta wada projektu ma charakter kwalifikowany. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) stycznia 2006 r. nr (...) na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...)września 2004 r. Organ wojewódzki uznał ponownie, że wadliwość badanej decyzji wiąże się z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 Prawa budowlanego. Organ przytoczył definicję kondygnacji zawartą w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdzie przez kondygnację należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle nie mnie niż 2,0 m., z wyjątkiem nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa. Zdaniem organu wojewódzkiego, mimo charakterystyki zawartej w części opisowej projektu, przedmiotowy budynek pozostaje w rzeczywistości obiektem trzykondygnacyjnym, na co wskazuje część rysunkowa projektu, m. in. rzut poziomu piętra i więźby dachowej, rysunek przekroju pionowego oraz rysunki elewacji budynku. Mimo, że część rysunkowa projektu nie przedstawia rzutu poziomego poddasza, to kondygnację tę potwierdza rysunek rzutu więźby dachowej oraz rysunek przekroju pionowego. Zaprojektowana kondygnacja na poziomie poddasza spełnia wymogi powierzchni użytkowej - istnieje do niej dostęp z wewnętrznej klatki schodowej z poziomu piętra, zaprojektowano izolację termiczną ścian zewnętrznych oraz dachu, zapewniono oświetlenie dzienne w postaci otworów okiennych w ścianach szczytowych. Kondygnacja ma również zapewnioną wentylację. Organ wojewódzki uznał, że omawiany poziom wydzielony między stropem piętra a dachem odpowiada definicji kondygnacji wyrażonej w § 3 pkt 16 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Tak więc budynek zaprojektowany na terenie działki nr (...) przy ul. (...) w (...) jest budynkiem trzykondygnacyjnym. Zatem przedmiotowa inwestycja nie spełnia wymogu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wyspy (...), zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta (...) z dnia (...) października 1999 r. Z projektu wynika bowiem, że intensywność zabudowy dla dwukondygnacyjnego budynku usługowego wynosi 0,398. Z uwagi na to, że budynek jest w istocie trzykondygnacyjny, to nieuwzględnienie trzeciej kondygnacji powoduje fałszywy wynik w obliczeniu intensywności zabudowy, co skutkuje niezgodnością projektu z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego. Nadto, organ pierwszej instancji uznał, że projekt budowlany zatwierdzony kwestionowaną decyzją jest niekompletny z uwagi na brak rzutu poziomego poddasza, co narusza art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Poza tym, w części rysunkowej projektu zagospodarowania działki nie określono liczby kondygnacji budynku. Nadto, do projektu budowlanego dołączono jedynie projekty przyłączy wody i kanalizacji bez powiązania z wewnętrznymi instalacjami budynku. Nie została również pokazana lokalizacja zbiornika oleju opałowego. Organ wojewódzki potwierdził także ocenę tego, że projekt zagospodarowania działki nie został sporządzony na kopii mapy zasadniczej, a mapa do celów projektowych nie została zarejestrowana w zasobie geodezyjnym i kartograficznym, co narusza art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Odwołanie od tej decyzji złożyli W K T K oraz A (...) reprezentowana przez radcę prawnego T T. W odwołaniach W K i T K wskazano, że wadliwy jest zarzut, jakoby budynek posiadał trzecią kondygnację, a tym samym nie spełniał wymogu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do intensywności zabudowy określonej na ok. 0,4. Wojewoda przytoczył definicję kondygnacji zawartą w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale wyciągnął złe wnioski. Pusta przestrzeń zawarta pomiędzy górną powierzchnią stropu a nieocieplonym dachem nie przeznaczona na pobyt ludzi (brak ogrzewania, dostatecznego oświetlenia i ocieplenia dachu), na której nie znajdują się żadne urządzenia nie może być w świetle tej definicji kondygnacją. Potwierdziła to decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) grudnia 2005 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, gdzie stwierdzono, że poddasze budynku nie ma znamion użytkowego (brak działówek, docieplenia połaci dachowej). Stwierdzenie o zaprojektowaniu izolacji termicznej dachu, zawarte w decyzji Wojewody, jest nieprawdziwe. Załączony w projekcie przekrój pionowy nie przewiduje izolacji termicznej całego dachu, a jedynie fragmentu nad klatką schodową - co spowodowane jest wymogami zachowania izolacji termicznej budynku. Projekt zagospodarowania działki został sporządzony na kopii mapy zasadniczej, a mapa do celów projektowych została zarejestrowana w zasobie geodezyjnym i kartograficznym w Urzędzie Miejskim w (...) w Wydziale Geodezji w dniu (...) kwietnia 2004 r. pod nr (...). Zarzut, że w projekcie nie zostały uwidocznione instalacje wewnętrzne budynku odwołujący się ocenili jako nieprawdziwy, ponieważ na rzutach przedstawiono elementy wyposażenia technicznego ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Natomiast szczegółowe projekty instalacji nie są wymagane przez Prawo budowlane. Nadto, lokalizacja zbiorników oleju opałowego jest widoczna i opisana na rzucie parteru. Poza tym wskazano na brak czynnego udziału stron w postępowaniu, brak przeprowadzenia rozprawy i nieuwzględnienie opinii rzeczoznawców, które zostały przedłożone przez inwestorów. W odwołaniu spółki jawnej A wskazano na naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10, 61 § 3, 75, 77, 78, 86, 89 § 2, 107 § 1 i 3 oraz 156 § 1pkt 2 Kpa. Podniesiono naruszenie zasady brania czynnego udziału w postępowaniu oraz wszczęcie postępowania na wniosek I S, któremu nie przysługuje przymiot strony. Zarzucono, iż nie dokonano oględzin, nie wyjaśniono sprawy przy udziale biegłych, pominięto ekspertyzy rzeczoznawców przedłożone przez inwestorów. W decyzji Wojewody podano nieprawidłowe dane co do istnienia trzeciej kondygnacji. W projektowanym budynku pusta przestrzeń nie stanowi kondygnacji, gdyż nie ma tam i z technicznego punktu widzenia nie może tam być pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Nadto w odwołaniu wskazano, iż nie jest prawdą, że zaprojektowano izolację termiczną dachu - tylko niewielki fragment dachu nad klatką schodową ma posiadać taką izolację, a zaprojektowane okna w ścianach szczytowych nie zapewniają dostatecznego oświetlenia całej przestrzeni. Rzut przestrzeni pod dachem został przedstawiony na rzucie więźby dachowej, a nadto poziom ten nie jest charakterystyczny, gdyż nie znajdują się tam żadne pomieszczenia ani urządzenia. Także nieprawdziwe były zarzuty co do braku zarejestrowania mapy dla celów projektowych w zasobie geodezyjnym i kartograficznym Urzędu Miejskiego w (...) , a także co do braku uwidocznienia na rysunkach instalacji wewnętrznych oraz braku uwidocznienia zbiornika oleju opałowego. Wskazano również na nieodwracalne skutki prawne, jakie wywołało pozwolenie budowlane i wydana w dniu (...) grudnia 2005 r. decyzja pozwalająca na użytkowanie, gdzie w załączniku do tej decyzji stwierdzono nieużytkowy charakter poddasza. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu powyższych odwołań decyzją z dnia (...) marca 2006 r. nr (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Ocena materiału dowodowego przedstawiona przez organ wojewódzki nie wzbudziła zastrzeżeń organu odwoławczego. Organ odwoławczy stwierdził, że część opisowa zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) września 2004 r. projektu budowlanego nie jest tożsama z częścią rysunkową. Część opisowa charakteryzuje bowiem obiekt jako budynek usługowy dwukondygnacyjny, niepodpiwniczony, tymczasem z rzutu poziomu piętra i więźby dachowej, rysunku przekroju pionowego oraz rysunków elewacji budynku wynika, że obiekt posiada parter, piętro i wydzieloną między stropem a dachem nienazwaną powierzchnię o wysokości od 1,5 m. do 2,94 m. Powierzchnia ta posiada dostęp do wewnętrznej klatki chodowej i zapewniony dostęp do światła dziennego poprzez otwory okienne. Powyższe wskazanie cech nienazwanej w projekcie powierzchni prowadzi do stwierdzenia, iż odpowiada ona definicji kondygnacji zawartej w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto, zatwierdzony weryfikowaną decyzją projekt budowlany jest niekompletny, bowiem brak w nim rzutów wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu, co narusza § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto, projekt zagospodarowania terenu nie został opatrzony stosownymi pieczęciami, co wykazał organ pierwszej instancji. Odnosząc się do odwołań, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że postępowanie nieważnościowe toczyło się cały czas z urzędu, a nie - jak twierdzili skarżący - z wniosku I S oraz, że niesłuszne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 9, 10, 75, 77, 78, 86, 89 § 2 Kpa. Reasumując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że decyzja Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) września 2004 r. w sposób rażący naruszyła art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 tej ustawy w zw. z § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia oraz § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A (...) reprezentowana przez radcę prawnego T T. W skardze podniesiono zarzut naruszenia przepisów Kpa oraz określonych w nich zasad procedury administracyjnej , wskazanych w odwołaniu skarżącej spółki od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2006 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono także naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazano również na sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego przez przyjęcie, iż budynek zawiera trzecią kondygnację. W ocenie skarżącej spółki, nie stanowi rażącego naruszenia prawa istnienie w przedmiotowym budynku przestrzeni ponad drugą kondygnacją, gdyż przytoczone przez organy nadzorcze cechy nienazwanej powierzchni nie wypełniają definicji kondygnacji. W szczególności , przestrzeń ta przykryta jest od góry dachem , a nie stropem lub stropodachem, nie jest zagospodarowana i nie zaprojektowano w niej urządzeń technicznych. Również dostęp do wewnętrznej klatki schodowej oraz dostęp światła dziennego nie jest cechą określoną w definicji kondygnacji. Nienazwana powierzchnia nie spełnia też wymagań stawianych pomieszczeniom przeznaczonym na pobyt ludzi. A zatem, przedmiotowa sprawa ma charakter sporny na tle interpretacyjnym przepisu. Podniesiono także, iż nie stanowi rażącego naruszenia prawa brak stosownych pieczęci na wydruku mapy cyfrowej, skoro została wykonana w formie numerycznej i zatwierdzona przez Prezydenta Miasta (...). Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy zasadniczej, a mapa do celów projektowych została zarejestrowana w zasobie geodezyjnym i kartograficznym w Urzędzie Miejskim w (...) w dniu (...) kwietnia 2004 r. Skarżąca spółka wniosła zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie Sąd dokonał kontroli decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2006 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) września 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowego, przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej oraz kanalizacji deszczowej na terenie działki nr (...) położonej przy ul. (...) w (...) dla A (...). Kontrola ta wykazała, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2006 r. zostały wydane z naruszeniem prawa, uzasadniającym uchylenie obu rozstrzygnięć. Organy pierwszej i drugiej instancji badały decyzję o pozwoleniu na budowę w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie nieważnościowe. Tryb ten umożliwia weryfikację rozstrzygnięcia ze względu na ewentualne wystąpienie kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 Kpa, a jego zastosowanie stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej, zawartej w art. 16 § 1 Kpa. Z tego względu rozstrzygnięcia podejmowane przez organy nadzorcze powinny być poprzedzone szczególnie wnikliwą analizą materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz jego starannym odniesieniem do obowiązujących przepisów prawa. Zagadnieniem wymagającym wyjaśnienia w rozpatrywanej sprawie jest trafność zaklasyfikowania istniejącej w przedmiotowym budynku nienazwanej powierzchni w ramach uregulowań zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarówno bowiem organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy wywodzą kwalifikowaną wadę prawną decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) września 2004 r. - w postaci wydania jej z rażącym naruszeniem prawa - przede wszystkim z pominięcia przy obliczaniu wskaźnika zabudowy przestrzeni znajdującej się ponad drugą kondygnacją budynku, a stanowiącej w ich ocenie odrębną kondygnację. Zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez kondygnację należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle nie mnie niż 2,0 m., z wyjątkiem nadbudówek ponad dachem , takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa. Prawidłowo zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał w uzasadnieniu swej decyzji z dnia (...) września 2005 r. - uchylającej decyzję Wojewody (...) z dnia (...) lipca 2005 r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji - aby organ wojewódzki jednoznacznie ustalił, czy kwestionowana część obiektu wydzielona między stropem a dachem nie posiada charakteru użytkowego. Dokonanie powyższych ustaleń wpływa bowiem na zasadność dalszych zarzutów wskazanych przez organy obu instancji, dotyczących m. in. kompletności projektu budowlanego. Istnienie w budynku nienazwanej powierzchni między stropem a dachem w przypadku stwierdzenia, że przestrzeń ta jest pusta nie stanowiłoby wystarczającej podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Jeżeli bowiem przestrzeń nie jest przeznaczona na pobyt ludzi, ani też nie znajdują się w niej urządzenia techniczne - jak wielokrotnie podnoszono w odwołaniach stron oraz w skardze do Sądu - nie wypełniając definicji kondygnacji, nie ma wpływu na sposób wyliczenia wskaźnika zabudowy. W takiej zaś sytuacji nie nastąpiłoby naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wyspy (...), zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta (...) z dnia (...) października 1999 r. Określona w powyższym planie intensywność zabudowy stanowiąca ok. 0,4 nie została przekroczona, gdyż projekt budowlany przewiduje inwestycję o wskaźniku zabudowy 0,398. Taka ocena Sądu powoduje również, że straciły zasadność zarzuty dotyczące wadliwości samego projektu co do braku uwzględnienia w opisie projektu trzeciej kondygnacji oraz pozostałych zarzutów stawianych projektowi, tj. zarzutu braku podczyszczania projektowanej kanalizacji deszczowej, nienasienienia lokalizacji zbiornika oleju opałowego, jak również braku rysunków przedstawiających powiązanie przyłączy kanalizacji sanitarnej i deszczowej z wewnętrznymi instalacjami budynku. Poza tym, ich waga w ocenie Sądu nie mogła być zaliczona do kwalifikowanej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Ponowne rozpatrzenie sprawy przez Wojewodę (...), skutkujące wydaniem decyzji z dnia (...) stycznia 2006 r., doprowadziło do interpretacji definicji kondygnacji zawartej w cytowanym rozporządzeniu bez odniesienia materiału dowodowego do jej podstawowych elementów, ponadto - błąd ten został powtórzony przez organ odwoławczy. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 152 w/w ustawy, zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 209 cytowanej ustawy.