VII SA/Wa 995/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2627/12, po ponownym rozpatrzeniu odwołania K. K. – uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...] oraz stwierdził, na wniosek K. K., nieważność decyzji [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. G. pozwolenia na budowę wytwórni wyrobów betonowych na terenie działki nr ew. [...] położonej w miejscowości [...] , gm. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że sprawa kilkukrotnie była przedmiotem kontroli zarówno organów, jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Mając na uwadze wytyczne zawarte w wyrokach Sądów oraz przepisy obowiązujące w dniu wydania kontrolowanej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. Nr [...] udzielająca A. G. pozwolenia na budowę wytwórni wyrobów betonowych jest decyzją rażąco naruszającą art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ze zm., według stanu na dzień 12 czerwca 2000 r.). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że planowany obiekt nie jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 1999 r. znak [...] zarówno w zakresie powierzchni zabudowy obiektu, jak również jego przeznaczenia – postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę dotyczyło wytwórni wyrobów betonowych podczas, gdy decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 1999 r. odnosi się także do budynku mieszkalnego wraz z przyłączami i osadnikiem ścieków. Jak zatem wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2627/12 – istotnym stało się zbadanie jakie skutki zwłaszcza dla właścicieli nieruchomości sąsiednich – wywołało wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę z dostrzeżonymi uchybieniami, które doprowadziły do budowy wytwórni wyrobów betonowych o powierzchni zabudowy znacznie większej niż przewidziana w decyzji o warunkach zabudowy. Udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji jej niezgodności z decyzją o warunkach zabudowy, wymaganą w danym przypadku przepisami prawa, stanowi wyraz niewypełnienia jednego z podstawowych wymogów, od których ustawodawca uzależnia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając na uwadze skutki społeczno-gospodarcze kwestionowanej inwestycji organ wskazał, że w następstwie stwierdzonego uchybienia z całą pewnością pogorszy się jakość życia osób zamieszkujących nieruchomości sąsiadujące bezpośrednio z działką inwestycyjną m. in. poprzez zwiększenie hałasu, pylenia i wytwarzania odpadów, naruszenie ładu przestrzennego, zmniejszenie wartości nieruchomości. Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że badając skutki społeczno-gospodarcze planowanej inwestycji podjął działania mające na celu zbadanie, czy w chwili obecnej decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. Nr [...], narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza akt sprawy wykazała, że nieruchomość inwestycyjna, w dniu wydawania pozwolenia na budowę, objęta była zakresem obowiązywania uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (Dz. Urz. Województwa [...] z dnia 1998 r. Nr [...], poz. [...]). Powyższa uchwała obowiązuje do dnia dzisiejszego. Na uwagę zasługuje również fakt, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] (kończącej postępowanie nieważnościowe prowadzone w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu), wskazało, że decyzja Wójta Gminy [...] w części ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wytwórni wyrobów betonowych jest sprzeczna w sposób rażący z ustaleniami ww. planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r., Nr [...]. W ocenie SKO w [...] sporna inwestycja jest "ewidentnie sprzeczna" z przepisem § 9 pkt 5 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ("Na terenach "M/U" dopuszcza się budowę usług nieuciążliwych dla funkcji u i dla środowiska przyrodniczego (wg. Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 13 maja 1995 r. Dz.U. Nr 52, poz. 284 z 24 maja 1995 r.)". SKO w [...] podkreśliło, że ww. wytwórnia wyrobów betonowych należy do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska stosownie do brzmienia przepisu § 3 pkt. 10 lit. g powołanego w miejscowym planie rozporządzenia z dnia 13 maja 1995 r. Biorąc pod uwagę ustalenia SKO w [...] oraz mając na uwadze okoliczność, że uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r., Nr [...], obowiązywała w dniu wydania ww. decyzji o warunkach zabudowy i weryfikowanego pozwolenia na budowę oraz obowiązuje obecnie, jak również okoliczność, że pozwolenie na budowę dotyczy obiektu o parametrach ponad 1/3 większych niż określono w weryfikowanej przez SKO w[...] decyzji o warunkach zabudowy w ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do odmiennej oceny zgodności spornej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] niż zawarta w rozstrzygnięciu SKO w z dnia [...] października 2011 r., znak: [...]. Powołując się na orzecznictwo sądowo-administracyjne organ wskazał, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji braku wymaganej dla inwestycji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2000 r., rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności w oparciu o unormowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. złożył A.G. wnosząc o jej uchylenie w całości a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze skarżący zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy; 2. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy; 3. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 140 oraz art. 136 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak powołania pełnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; 5. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; 6. naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, wynikające z naruszenia wyżej wymienionych przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze skarżący stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie wywołuje żadnych skutków społeczno-ekonomicznych niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. Ponadto organ bardzo ogólnikowo uzasadnił swoją decyzję, w tym kwestię nieważności decyzji, kwestię pogorszenia jakości życia osób zamieszkujących w pobliżu inwestycji, a także kwestię skutków społeczno-gospodarczych kwestionowanej inwestycji. Zaskarżona decyzja nie wskazuje faktów i dowodów na ich poparcie. Według skarżącego dopuszczalny poziom hałasu dla wytwórni jest przestrzegany. Na koniec skarżący wskazał, że miał prawo ufać, że organy podejmujące decyzje będą działały skrupulatnie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Mając na uwadze treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wskazać trzeba, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W jej zakresie może mieścić się zarówno akceptacja, jak i krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie przez organ konkretnych przepisów w danym przypadku uznane zostało przez sąd administracyjny za poprawne lub za błędne i jakie, zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane lub jaka powinna być ich interpretacja, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s 219 i n.). Powołane przepisy w sposób jednoznaczny wyznaczają aktualny kierunek postępowania Sądu Wojewódzkiego. Ponadto, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było zatem -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, jak również w świetle zapadłego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2627/12 oraz wcześniej zapadłego wyroku tego Sądu w niniejszej sprawie, tj. wyroku z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1943/11. W powołanych wyrokach bezsprzecznie stwierdzono, że pozwolenie na budowę spornej inwestycji zostało wydane niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a więc wbrew treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 b Prawa budowlanego ówcześnie obowiązującego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ze zm., według stanu na dzień 12 czerwca 2000 r.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W razie stwierdzenia naruszeń w ww. zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Powołany przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego jest jasny i nie wymaga interpretacji ani wykładni. Wynika z niego, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Następnie wskazać należy, że kontrolowana przez Sąd decyzja została wydana w postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Jest to o tyle istotne, że w tego rodzaju postępowaniu inne są obowiązki organu, który zobligowany jest wyłącznie do kontroli decyzji w aspekcie wystąpienia w niej przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego. Jedną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że inwestor A. G. uzyskał decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Z treści ww. decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 1999 r., wynika, że została ona wydana dla inwestycji polegającej na budowie "wytwórni wyrobów betonowych o pow. zabudowy 200 m2, budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłącza energetycznego, przyłącza wodociągowego i osadnika ścieków we wsi [...] - działka nr [...] ". Natomiast Starosta [...] badaną decyzją z [...] czerwca 2000 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A.G. pozwolenia na budowę (jedynie) wytwórni wyrobów betonowych w miejscowości [...] na działce nr [...], o pow. zabudowy 328,49 m², pow. użytkowej 288.31 m², kubaturze 1843,0 m³, a więc o powierzchni znacznie przekraczającej powierzchnię określoną w powyżej wymienionej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie ulega zatem wątpliwości, że decyzja Starosty [...] z [...] czerwca 2000 r. udzielająca pozwolenia na budowę rażąco narusza przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 3 Prawa budowlanego w brzmieniu z daty jej wydania. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest zgodna -jak mówi przepis art. 35 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego- z decyzją o warunkach zabudowy. Nie są to minimalne różnice w pozwoleniu na budowę określonych obiektów budowlanych ani w gabarytach obiektów uwzględnionych w obu decyzjach: o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę. A zatem, w przypadku wydania pozwolenia na budowę innego obiektu bądź obiektu o odmiennych parametrach aniżeli wskazane w decyzji o warunkach zabudowy stwierdzić należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w warunkach braku wymaganej decyzji o warunkach zabudowy. Nadto -jak prawidłowo ustalił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego- sporna inwestycja została wybudowana na terenie, na którym w dacie wydania kontrolowanej decyzji obowiązywał (i obowiązuje do dnia dzisiejszego) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalony uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r., Nr [...] (Dz. Urz. Województwa [...] z dnia 1998 r. Nr [...], poz. [...]). Z planu tego z § 9 pkt 5 wynika, że sporna inwestycja jest zaprojektowana na terenie M/U, a zgodnie z zapisem planu: "Na terenach "M/U" dopuszcza się zabudowę jednorodzinną z dopuszczeniem usług nieuciążliwych dla środowiska przyrodniczego i ludzi (wg. Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 13 maja 1995 r. Dz.U. Nr 52, poz. 284 z 24 maja 1995 r.)". Stosownie do brzmienia przepisu § 3 pkt. 10 lit. g powołanego rozporządzenia z dnia 13 maja 1995 r. - do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zalicza się stacjonarne wytwórnie mas bitumicznych i betonu. A zatem, omawiana w niniejszej sprawie inwestycja (wytwórnia wyrobów betonowych) zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, wobec czego jej budowa winna być poprzedzenia wydaniem przez odpowiedni organ sanitarny decyzji o warunkach sanitarnych, a także w świetle możliwości pogorszenia stanu środowiska – decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Obu w sprawie nie wydano, co zmniejszyło możliwość zweryfikowania prawidłowości budowy takiej inwestycji. Nadto w wyroku z 15 października 2013 r. w sprawie VII SA/Wa 2627/12 Sąd zobligował organ do zbadania skutków społeczno-gospodarczych jakie wywołała wadliwie wydana decyzja o pozwoleniu na budowę (wadliwa bo dotycząca obiektu o powierzchni zabudowy znacznie większej niż przewidziana w decyzji o warunkach zabudowy). Odnosząc się do tak postawionych wytycznych prawidłowo organy ustaliły, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę wywołuje niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno-gospodarcze. Sporna inwestycja narusza bowiem istniejący ład architektoniczny oraz estetykę zabudowy na terenie, dla którego ww. plan przewidział konkretne przeznaczenie, a z którym sporna inwestycja nie koresponduje czyli jest niezgodna. Niewątpliwie istnienie wytwórni wyrobów betonowych na terenie zasadniczo przeznaczonym pod zabudowę usług nieuciążliwych dla funkcji terenu i dla środowiska przyrodniczego - naruszałoby interesy właścicieli działek sąsiednich, którzy mają prawo domagać się, aby dany obszar wyznaczony ww. planem pod konkretny cel był wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem i żeby w okolicy ich nieruchomości nie powstawały obiekty o charakterze bardziej uciążliwym niż to przewidują przepisy prawa miejscowego. Budowa wytwórni wyrobów betonowych obniża wartość sąsiednich działek budowlanych i zakłóca szeroko pojęty spokój otoczenia. Praca wytwórni nie przejawia się przecież jedynie w jej wytwórstwie i związanym z tym hałasem, ale również w częstotliwości przyjeżdzających i wyjeżdzających z wytwórni samochodów, a także z wytwarzanym z całą pewnością pyłem. Jak już wcześniej w wyroku z dnia 1 marca 2012 r. w sprawie VII SA/Wa 1943/11 Sąd stwierdził: "z analizy zatwierdzonego projektu budowlanego (str. 3 opisu technicznego) wynika, że przebieg procesów technologicznych polegał będzie m. in. na dostarczeniu kruszywa i cementu samochodem skrzyniowym, przygotowaniu mieszanki betonowej, dostarczeniu masy betonowej na stanowisko produkcji, zagęszczeniu na stole wibracyjnym, zagęszczeniu masy wibratorem przyczepnym i zaformowaniu. Beton to materiał budowlany otrzymywany przez zmieszanie cementu, kruszywa, wody i ewentualnych dodatków i domieszek". Stwierdzić zatem należy, że sporna inwestycja - wytwórnia wyrobów betonowych – została wybudowana w oparciu o wadliwą decyzję, a jej wadliwość należy zaliczyć do kwalifikowanych - czyli rażących. A zatem stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. taką decyzję, jako rażąco naruszającą prawo, należy wyeliminować z obrotu prawnego. Podsumowując, wskazać trzeba, że kontrola materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje na odstępstwo decyzji o pozwoleniu na budowę od ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie powierzchni zabudowy wytworni wyrobów betonowych. Decyzja o warunkach zabudowy ustaliła warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wytwórni wyrobów betonowych o pow. zabudowy 200 m², budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłącza energetycznego, przyłącza wodociągowego i osadnika ścieków. Z kolei, decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. zatwierdziła projekt budowlany i udzieliła A. G. pozwolenia na budowę wytwórni wyrobów betonowych o pow. zabudowy 328,49 m2, pow. użytkowej 288.31 m2, kubaturze 1843,0 m3. Jak wynika z powyższego inwestor uzyskał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającą pozwolenia na budowę niezgodną z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wbrew treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego. Konkludując, w świetle prawidłowo zastosowanego przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Organ przeprowadził postępowanie w zgodzie z przepisami wyznaczającymi kierunek postępowania administracyjnego, tj. w zgodzie z art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., a także uwzględniając wytyczne zawarte w zapadłych w sprawie wyrokach Sądu, czyli z poszanowaniem art. 153 p.p.s.a. Ponownie prawidłowo przeprowadził postępowanie i przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i uznał, że decyzję organu pierwszej instancji wydaną w postepowaniu nadzwyczajnym należy uchylić jako wadliwą oraz stwierdzić nieważność rażąco naruszającej prawo decyzji o pozwoleniu na budowę. Analiza przeprowadzonej przez organ odwoławczy subsumpcji prawnej znalazła zaś odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym w zgodzie z art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do argumentacji skargi wskazać trzeba, że inwestor rzeczywiście winien działać w zaufaniu do organów jednak nie bezkrytycznie, zaś istniejące instrumenty prawne takie jak postępowanie nadzwyczajne o stwierdzenie nieważności decyzji ustawodawca stworzył właśnie w celu umożliwienia wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wadliwych, co też w niniejszej sprawie nastąpiło. Decyzja o pozwoleniu na budowę winna uwzględniać interesy nie tylko inwestora, ale również innych uczestników procesu budowlanego, do których w świetle prawa zaliczają się m.in. właściciele nieruchomości sąsiednich, zaś analiza dokumentacji w oparciu o którą ma być wydane pozwolenie na budowę winna znaleźć oparcie i odzwierciedlenie w obowiązującym prawie. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę narusza prawo w sposób rażący dlatego należało ją wyeliminować z obrotu prawnego jako naruszającą porządek prawny. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.