VII SA/Wa 996/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2009 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala W dniu 22 stycznia 2007 r. T.D. właściciel lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w [...], zawiadomił organ nadzoru budowlanego o uciążliwym hałasie wydobywającym się z instalacji wodnej znajdującej się w lokalu nr [...]. W dniu [...] grudnia 2007 r. przedłożył raport nr [...] sporządzony przez Wojewódzką Stację Sanitarno – Epidemiologiczną w [...], w którym stwierdzono, że "na podstawie wyników pomiarów hałasu przeprowadzonych w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w [...] stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej wartości maksymalnego poziomu dźwięku hałasu dla pory dziennej podczas poboru wody z baterii w kabinie prysznicowej; dla pory nocnej podczas poboru wody z baterii nad umywalką oraz wody z baterii w kabinie prysznicowej". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] w dniu [...] marca 2008 r. przeprowadził oględziny budowlane lokalu nr [...] ul. [...] w [...] i stwierdził, że składa się on z dwóch pokoi, łazienki oraz aneksu kuchennego, które są użytkowane, roboty w lokalu zostały zakończone. Obecny podczas oględzin T. D. oświadczył, że sytuacja dotycząca hałasu nie uległa zmianie. Ze względu na nieobecność A. S. właścicielki lokalu mieszkalnego nr [...], nie odbyły się oględziny budowlane w tym lokalu. Przeprowadzono je w dniu [...] maja 2008 r. i ustalono, że łazienka jest wybudowana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym w zakresie wymiarów. Natomiast dokonano zmiany wanny na prysznic. T. D. wniósł do protokołu oględzin, że hałas dochodzący z używania łazienki w lokalu nr [...] jest uciążliwy w jego mieszkaniu. Ustalono, że problem hałasu zostanie rozwiązany wspólnymi siłami właścicieli lokali mieszkalnych nr [...] i [...]. W dniu 6 listopada 2008 r. do organu wpłynęło pismo T. D. informujące, że przedstawiciel właścicielki lokalu mieszkalnego nr [...] nie wywiązał się z obietnicy ugodowego rozwiązania problemu hałasu wydobywającego się z łazienki tego lokalu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] w dniu 28 listopada 2008 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przeprowadzonych robót związanych z montażem instalacji oraz baterii prysznicowej i umywalkowej w łazience lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania jako strony otrzymali: A. S. właścicielka lokalu mieszkalnego nr [...] oraz Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...]. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., wydaną na podstawie art. 104 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) umorzył postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w ramach nadzoru budowlanego. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że z pisma T. D. z dnia [...] stycznia 2007 r. wynika, że roboty w lokalu nr [...] zostały wykonane w III kwartale 2006 r., budynek pochodzi z 2005/2006 r. Zatem właścicielka lokalu nr [...] wykonała tylko roboty wykończeniowe, które miały na celu wyposażyć lokal w biały montaż czyli urządzenia sanitarne, tj. baterie umywalkowe, natryskowe, miskę ustępową, umywalkę, kabinę prysznicową. W związku z tym, że roboty te nie stanowią robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 Prawa budowlanego oraz nie wymagają zgłoszeniu właściwemu organowi zgodnie z art. 30 Prawa budowlanego, organ w ramach nadzoru umarza postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiotowej sprawie w ramach nadzoru budowlanego jako bezprzedmiotowe. Powyższą decyzję otrzymały strony postępowania: A. S. oraz Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...]. T. D. wniósł odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, po zapoznaniu się z odwołaniem T. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego, umorzył postępowanie odwoławcze. Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że legitymację strony do wniesienia odwołania należy oceniać według przepisów art. 28, 29 i 30 K.p.a. Zgodnie z dyspozycją art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wnoszący odwołanie T. D. nie posiada przymiotu strony przedmiotowego postępowania administracyjnego, które zostało zakończone zaskarżoną decyzją i dotyczyło robót prowadzonych w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. T. D. nie jest właścicielem tego lokalu, lecz lokalu sąsiedniego. Interes prawny, w odróżnieniu od interesu faktycznego, musi się opierać na konkretnej normie prawa materialnego administracyjnego, tylko bowiem orzekanie w tym dziale prawa należy do kompetencji organów administracji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 1998 r., sygn. akt IV SA 928/96). Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) to zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Jeżeli T. D. jest członkiem wspólnoty mieszkaniowej, to może w postępowaniu administracyjnym dotyczącym budynku wspólnoty działać tylko za pośrednictwem Zarządu Wspólnoty. Jedynie w wyjątkowych wypadkach, gdy członek wspólnoty mieszkaniowej wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, istnieje podstawa, by mógł wystąpić jako strona w postępowaniu administracyjnym (wyrok WSA z dnia 19 października 2004 r., sygn. akt IV SA 1522/03). W konsekwencji bezpośrednie zainteresowanie T. D. rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy świadczy jedynie o jego interesie faktycznym, który nie jest samoistną przesłanką do uznania podmiotu skarżącego za stronę postępowania przed tutejszym organem. Na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego T. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. W skardze zarzucił, że ma interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. wywodzący się ze stosunku cywilnoprawnego (własność sąsiedniego lokalu|), gdyż ewentualny wynik postępowania administracyjnego, tj. decyzja administracyjna nakazująca właścicielowi lokalu nr 6 prawidłowy montaż (zgodny z projektem) instalacji oraz baterii prysznicowej i umywalkowej – może uchylić skutki tej nieprawidłowości (wykazane w ekspertyzie sanepidu) w postaci immisji dźwięku zakłócającej skarżącemu korzystanie ze swej lokalowej nieruchomości sąsiedniej (art. 144 K.c.). Zatem jako właściciel sąsiedniej nieruchomości lokalowej (nr [...]) z nieruchomością lokalową nr [...] ma swój indywidualny interes prawny w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, gdyż pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem tego właśnie postępowania istnieje realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go bezpośrednio "zainteresowanym". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zwarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 127 § 1 K.p.a. daje uprawnienie do złożenia odwołania od orzeczenia organu administracji publicznej pierwszej instancji tylko stronie w rozumieniu art. 28 K.p.a., a więc osobie, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy odwołanie, lub gdy żąda od organu czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Badanie interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 K.p.a. w stosunku do podmiotu, który złożył odwołanie, a nie był stroną postępowania, następuje w toku postępowania odwoławczego. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r. (OPS 16/98). Pojęcie strony, a więc podmiotu, któremu w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym przysługuje szczególna pozycja procesowa i związana z tym ochrona procesowa, zostało określone w art. 28 K.p.a Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania administracyjnego jest tylko ten podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy to postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego. W przepisach tego prawa ujmowanego szeroko, a więc prawa materialnego administracyjnego, finansowego, prawa pracy i prawa cywilnego, musi być norma lub normy prawne przewidujące w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania decyzji administracyjnej. Przewidziana w przepisach prawa materialnego możliwość (lub obowiązek) konkretyzacji uprawnień i obowiązków określonego podmiotu oznacza, że interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. oznacza w istocie związek miedzy sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu a sprawą administracyjną, w której taka konkretyzacja uprawnień lub obowiązków ma nastąpić i – w konsekwencji – decyzją administracyjną, stanowiącą rozstrzygnięcie sprawy, czyli autorytatywne ustalenie tych uprawnień lub obowiązków. Nie każdy jednak związek między sferą subiektywnych praw i obowiązków podmiotu a sprawą administracyjną oznacza, że podmiot ten ma w danej sprawie interes prawny. (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r. (OPS 9/96)). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że interes prawny musi mieć postać kwalifikowaną. Stroną jest ten podmiot, którego własny interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym (wyrok NSA z dnia 10 marca 1989 r. sygn. akt IV SA 1254/88, nie publ.); "Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływy sprawy na sferę prawna osoby nie pozwala na uznanie za stronę" (postanowienie NSA z dnia 30 maja 1984 r. sygn. akt II SA 789/84, nie publ.); "Wywarcie przez decyzję administracyjną bezpośredniego skutku w sferze praw i obowiązków danego podmiotu oznacza, że postępowanie administracyjne, w którym decyzja taka zostaje wydana, dotyczy interesu prawnego lub obowiązku tego podmiotu w rozumieniu art. 28 K.p.a." (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1993 r. sygn. akt V SA 1497/92, V SA 1498/92, OSNA 1993, z.4, poz.116). Słusznie więc organ odwoławczy uznał, że interes prawny przysługuje podmiotowi tylko w jego własnej sprawie administracyjnej. Wykazywany przez T. D. interes prawny, który wywodzi z prawa własności do lokalu nr [...] oraz przepisu art. 144 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 55, poz. 321 ze zm., zwany dalej K.c.) nie uzasadnia jego udziału w sprawie wszczętej z urzędu w ramach nadzoru budowlanego w stosunku do lokalu, którego nie jest właścicielem. Roszczenie skarżącego oparte na art. 144 K.c. nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej, lecz może on skorzystać z ochrony swych prawa w ramach powództwa cywilnego. Mając powyższe na uwadze Sąd nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.