VII SA/Wa 996/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. R. i A. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w sprawie ze skargi S. R. i A. R. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia części i rozłożenia na raty pozostałej do spłaty części należności z tytułu opłaty legalizacyjnej postanawia : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. S. R. i A. R. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Finansów i Rozwoju z [...] lutego 2017r. [...]. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2016r. (nr [...]) o umorzeniu skarżącym w części należności w wysokości 10.000 zł. z tytułu opłaty legalizacyjnej ustalonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lipca 2015r. (znak: [...]) i rozłożeniu pozostałej do spłaty należności w wysokości 40.000 zł. na 80 rat, płatnych od stycznia 2017r. do sierpnia 2023r. W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Skarżący nie uzasadnili wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek S. R. i A. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinna wykazać prawdopodobieństwo doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków tego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Zdaniem Sądu, skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnili wystąpienia w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju okoliczności. W zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w ogóle nie podniesiono tego rodzaju okoliczności. Należy mieć na uwadze, że Sąd I instancji, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania spoczywa na stronie skarżącej. W związku z tym, że skarżący nie uzasadnili należcie swojego wniosku, Sąd nie mógł ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji o rozłożeniu na raty opłaty legalizacyjnej może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, podejmując rozstrzygnięcie w tej kwestii opiera się na materiale dowodowym który pozwala mu na ocenę czy zachodzą podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W związku z tym wnioskodawca jest obowiązany taki materiał dowodowy przedstawić. Podniesione we wniosku zarzuty, że zaskarżony akt ma wady dające podstawę domagania się jego wyeliminowania z obrotu prawnego, nie są odpowiednie dla uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania tego aktu. Na tym etapie (rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu) Sąd nie bada bowiem legalności tego aktu. Z przedstawionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest nieuzasadniony. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.