VII SA/Wa 997/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska ( spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2004 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania Skargę oddala. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2004 r., działając na podstawie art. 157 § 1 pkt 1 Kpa, w związku ze wznowieniem na wniosek S. M. postępowania zakończonego decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. – odmówił uchylenia własnej decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. działając jako organ odwoławczy, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., którą nakazano S. M. rozbiórkę budynku gospodarczego konstrukcji murowanej o wymiarach 5,00 x 6,50m wybudowanego bez pozwolenia na budowę na działce Nr [...] położonej w Osiedlu [...] w odległości 1,70m od granicy działki sąsiedniej. W dniu 18 stycznia 2003 r. S. M. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...], wskazując jako podstawę art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, który wypełnia według wnioskodawcy okoliczność, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] (uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 1993 r., ogłoszona w Dz. Urz. Województwa [...] Nr 1 z 1993 r.) dopuszczają lokalizację obiektów małej architektury o charakterze gospodarczym. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wznowił postępowanie zakończone w/w decyzją ostateczną. W ocenie organu podniesiona we wniosku o wznowienie okoliczność nie ma wpływu na byt prawny wydanej decyzji, bowiem budynku o wymiarach 5,00 x 6,50m nie można zaliczyć do obiektów małej architektury w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2004 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania S. M., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielając argumentację organu I instancji, wyjaśnił, iż do obiektów małej architektury w rozumieniu art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, można zaliczyć niewielkie obiekty, a w szczególności kultu religijnego jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury oraz obiekty takie jak posągi, wodotryski, piaskownice, huśtawki czy śmietniki. Wybudowany samowolnie przez skarżącego budynek gospodarczy nie jest obiektem małej architektury, a jego lokalizacja jest sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla [...], bowiem teren na którym został wzniesiony w planie oznaczony symbolem [...] przeznaczony jest do wypoczynku indywidualnego z istniejąca zabudową. Z tych względów zdaniem organu odwoławczego, wskazana okoliczność, iż budynek gospodarczy stanowi obiekt małej architektury, nie może stanowić przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł S. M. podnosząc, iż organy nadzoru budowlanego wydawały w sprawie sprzeczne rozstrzygnięcia, zaś budynek gospodarczy, w którym mieści się łazienka i przydomowy warsztat wybudował w oparciu o informację Urzędu Gminy, iż budowa obiektów małej architektury o powierzchni nie większej niż 30m2 nie wymaga pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, a jej zarzuty nie odnoszą się do przedmiotu postępowania. Wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 Kpa następuje z uwagi na ujawnienie nowych dowodów, a także nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, istniejących w dniu wydania decyzji oraz nieznanych organowi, który ją wydał. Samo brzmienie cytowanego przepisu wyklucza pozytywne rozpatrzenie wniosku S. M. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nakazującą rozbiórkę. Organowi bowiem znany był obiekt podlegający rozbiórce, opisany w decyzji jako budynek gospodarczy, murowany o wymiarach 5,00 x 6,50m, jak również znana była treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] (uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 1993 r.), sprzeczność bowiem lokalizacji budynku z zapisami tego właśnie planu stanowiła przyczynę nakazania jego rozbiórki. Wskazana więc przez skarżącego okoliczność we wniosku o wznowienie nie wyczerpuje dyspozycji art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, bowiem nowe dowody to takie dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował. W rzeczywistości uzasadnienie wniosku o wznowienie postępowania stanowi polemikę skarżącego z organem w przedmiocie oceny czy samowolnie wybudowany budynek gospodarczy stanowi budynek, czy też obiekt małej architektury w rozumieniu art. 3 ust. 4 Prawa budowlanego. Nietrafny jest pogląd skarżącego, co zostało wykazane w zaskarżonej decyzji, iż wzniesiony samowolnie budynek gospodarczy jest obiektem małej architektury. Katalog obiektów zakwalifikowanych przez ustawodawcę jako obiekty małej architektury wymieniony w art. 3 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nie jest zamknięty, ale wystarczający dla oceny kategorii takich obiektów i prawidłowego zakwalifikowania obiektu przez organy. Budynek gospodarczy, murowany, zadaszony o wymiarach 5,00 x 6,50m jest budynkiem w rozumieniu art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego. Kontrolowana w toku postępowania sądowego decyzja wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa, prawa więc nie narusza, zaś zarzuty skargi nie mają znaczenia dla oceny jej legalności. Z tych wszystkich względów należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).