VII SA/Wa 997/10

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 sierpnia 2010 r. po rozpoznaniu wniosku J. K. i S. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. K. i S.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. znak: [....] w przedmiocie odmowy uchylenia bądź zmiany decyzji postanawia: przyznać J.K. i S.K. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W dniu 2 sierpnia 2010 r. do Sądu wpłynęły formularze wniosków o przyznanie prawa pomocy J. K. i S. K., w którym wnoszą o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawcy w złożonych wnioskach wykazali, iż nie są w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z wniosków o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Wnioskodawcy podali, że utrzymują się z dochodów uzyskiwanych przez wnioskodawcę w wysokości 1.689,36 złotych miesięcznie. Podkreślono w formularzach, że wnioskodawczyni jest osobą przewlekle chorą wymagającą ciągłego leczenia. W uzasadnieniu wniosków wyszczególnili, że ponoszą następujące koszty tj. podatek 10,00 złotych, opłata za energię 120,00 złotych, opłata za gaz 350, 00 złotych, lekarstwa do 250,00 złotych, opłata abonamentowa 17,00 złotych, opłata za telefon 40,00 złotych, opłata za wodę 60,00 złotych, wywóz śmieci 55,00 złotych, koszty dojazdów wnioskodawcy do pracy 150,00 złotych. Wskazali, że na zakup żywności pozostaje, im kwota 737,36 złotych. Mając na względzie powyższe dane uznano, że sytuacja materialna wnioskodawców jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dochody uzyskiwane przez wnioskodawcę wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych wnioskodawców. Z tych też względów uznano, że wnioskodawcy kwalifikują się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.