VII SA/Wa 998/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Wojciech Mazur, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Skarżąca spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - [...] zgłosiła w dniu [...] lutego 2005r. w Urzędzie Miasta [...] zamiar wykonania robót budowlanych polegających na montażu reklamy w formie "[...]" oraz montażu wymiennych obrazów reklamowych na budynku "[...]" na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] przy ul. M. w W. Określiła też, że do wykonania robót budowlanych zamierza przystąpić z dniem [...] marca 2005r. Do zgłoszenia skarżąca dołączyła projekt budowlany wykonawczy konstrukcji reklamy, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością oraz mapkę z oznaczonym miejscem montażu reklamy. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2005r. nr [...] , na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016) wniósł sprzeciw od tego zgłoszenia. Sprzeciw organ uzasadnił tym, iż w jego przekonaniu zgłoszony zakres przedmiotowego zamierzenia nie mieści się w kategorii robót, które można wykonać na podstawie zgłoszenia, ponieważ wnioskodawca powinien uzyskać na wykonanie takich prac budowlanych decyzję o pozwoleniu na budowę poprzedzoną uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu I instancji wnioskodawca zamierza wykonać prace budowlane związane z budową konstrukcji nośnej reklamy na dachu budynku, które to prace nie są instalacją reklamy w rozumieniu przepisów ustawy Prawo Budowlane. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła "[...]" sp. z o. o. w W . Odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Odwołując się zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię - art. 30 ust. 6 oraz art. 2 ustawy Prawo budowlane. Wskazała, że ustawa prawo budowlane nie mówi jakie reklamy można montować, instalować po dokonaniu zgłoszenia, a jakie po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, iż zgłoszone przez inwestora roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zwolnione zostały tylko roboty polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Natomiast prace budowlane objęte zgłoszeniem ze względu na charakter i skalę uznać należy za wykonanie robót budowlanych a nie instalację. Z akt sprawy bowiem wynika, że odwołująca się firma ma zamiar przymocować do podstawy, istniejącej konstrukcji stalowej za pomocą śrub trzon "[...]" w postaci rury wykonanej z blachy stalowej, a następnie do rury przymocować figurę "[...]". Taka kolejność działań dowodzi konieczności wykonania robót budowlanych, a nie tylko instalacji. Ponadto bardzo duże rozmiary przedmiotowej inwestycji (sama rura konstrukcyjna składa się z dwóch odcinków 4,5 i 8 m), są kolejnym dowodem na poparcie tego stanowiska. Organ uznał zatem, iż inwestycja jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową i zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane wymaga pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła "[...]" sp. z o. o w W. Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie: prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, a mianowicie art. 30 ust.. 6 jak również art. 2 ustawy Prawo Budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. W uzasadnieniu podała, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, a bezsporne jest, że urządzenie, które jest przedmiotem sprawy jest urządzeniem reklamowym. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( t.jedn.z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) wprowadziła zasadę wyrażoną w art. 28, iż budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego. Zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na: - pkt 6 - instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, - pkt 15 - instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Wykonywanie robót, określonych w art. 29 pkt 6 obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy), natomiast instalacja urządzeń na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia jedynie w przypadku, gdy urządzenie te przekraczają wysokość 3m (art. 30 ust. 1 pkt 3b). Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6, ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. W związku z tym Sąd nie podzielił poglądu prawnego wyrażonego w decyzjach organów obu instancji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla montażu reklamy w formie " [...]" oraz montażu wymiennych obrazów reklamowych na budynku "[...]" przy ul. M. w W. Nie do zaakceptowania są stwierdzenia organów administracyjnych, iż budowa konstrukcji nośnika reklamowego do której zamontowany ma być trzon "[...]" w postaci rury wykonanej z blachy stalowej wymaga pozwolenia na budowę ze względu na skalę i charakter. Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów ustawy. Ponadto art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych koniecznych do montażu samej tablicy reklamowej. Jeżeli organy administracji uznają, iż skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, na podstawie art. 30 ust. 7 mogły nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przez organ podstaw do zastosowania art. 30 ust. 7 ustawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt la ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.