VII SAB/Wa 10/11

Sygnatura akt VII SAB/Wa 10/11 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R., Z. R., Z. M., S. M. na bezczynność Ministra Środowiska postanawia odrzucić skargę. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn aniżeli określone w pkt 1-5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane lub podejmowane: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W niniejszej sprawie J. R., Z. R., Z. M. i S. M. pismem z dnia 1 grudnia 2010r. wnieśli do Sądu skargę na bezczynność Ministra Środowiska polegającą na niewydaniu rozporządzenia do ustawy z dnia 6 lipca 2001r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz. U. nr 97 poz. 1051 ze zm.). Skarżący podnieśli, że niewydanie rozporządzenia uniemożliwia im podjęcie czynności zmierzających do uzyskania odszkodowania za zabrane z naruszeniem prawa własności ich dziadka prywatne lasy. Jak już wskazano zaskarżenie bezczynności organu jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1-4a zaskarżanie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego przysługuje w sprawach, w których organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać rozstrzygnięcie w sprawie indywidualnej, które może być następnie zaskarżone do sądu administracyjnego, skarga taka ma zatem zasadniczo dyscyplinować organ administracji publicznej do wydania indywidualnego aktu administracyjnego kończącego sprawę. Podkreślić należy, że rozporządzenie nie należy do żadnej z form działalności administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozporządzenie jest aktem normatywnym stanowiącym przejaw działalności legislacyjnej, nie zaś aktem dotyczącym działalności z zakresu administracji publicznej. Niewydanie rozporządzenia przez upoważniony organ nie stanowi bezczynności organu administracji w rozumieniu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która podlegałaby kontroli sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze należało uznać skargę za niedopuszczalną i orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).