VII SAB/Wa 10/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na bezczynność Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia [...] października 2011 r. L. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych polegającą na nie rozpatrzeniu wniosku skarżącego w przedmiocie przyznania dofinansowania do studiów w ramach programu [...] w roku akademickim 2011/2012. Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Gl 67/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi właściwemu – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, z uwagi iż skarżony organ ma swoją siedzibę w Warszawie, a więc na obszarze właściwości tego Sądu. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. L. B. oświadczył, że cofa skargę na bezczynność Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, gdyż podpisał z ww. Funduszem umowę na dofinansowanie do kosztów nauki – studiów licencjackich w ramach programu [...]. Przy piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. L. B. podtrzymał oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Z ww. przepisu wynika, że Sąd rozpoznający wniosek w przedmiocie cofnięcia skargi powinien zbadać, czy wycofanie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. Sąd rozpoznając wniosek skarżącego o cofnięciu skargi nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 p.p.s.a. W związku powyższym na podstawie art. 161 § 1 p.p.s.a Sąd orzekł jak w postanowieniu.