VII SAB/Wa 102/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. B. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: przywrócić F. B. termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2009r. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia 4 listopada 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę F. B. W dniu 13 listopada 2009r. (data prezentaty) wpłynął do Sądu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał F. B. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W dniu 16 lutego 2010r. (data prezentaty Sadu) F. B. reprezentowanay przez pełnomocnika z urzędu – r. pr. I. S., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2009r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Natomiast zgodnie z art. 87 § 2 ppsa, w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (post. NSA z dnia 25 maja 2004r., FZ 63/04, niepubl.). Zgodnie z art. 177 § 1 ppsa skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W tej sytuacji za dzień, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 177 § 1 w/w ustawy należało uznać dzień, w którym radca prawny ustanowiony pełnomocnikiem dla strony miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej. Możliwość taką radca prawny miał zaś dopiero po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz ze stanowiskiem skarżącego co do zakresu skargi kasacyjnej. Czynności te radca prawny miał obowiązek podjąć bez nieuzasadnionej zwłoki, ale przy uwzględnieniu jego normalnego obciążenia pracą zawodową. Dlatego w takim wypadku za dzień, w którym ustała przyczyna do wniesienia skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 177 § 1 w/w ustawy należało uznać nie dzień zawiadomienia radcy prawnego o ustanowieniu go pełnomocnikiem, ale dzień, w którym miał on rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, nie późniejszy jednak od dnia zawiadomienia go o ustanowieniu pełnomocnikiem więcej niż o jeden miesiąc. (zob. postanowienie SN z dnia 27 czerwca 2000 r., I CZP 62/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 7). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.