VII SAB/Wa 102/12

Dnia 3 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SAB/Wa 102/12 ze skargi B. W. na bezczynność Rady Ministrów postanawia odrzucić skargę. W niniejszej sprawie B. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Rady Ministrów, która w ocenie skarżącego polegała na nie przedstawieniu do dnia 16 października 1999 r. Sejmowi projektów ustaw niezbędnych do stosowania art. 101 ust. 2 i art. 129 ust. 2 Konstytucji RP, które to przepisy pozostawiły regulacji ustawowej określenie zasad zgłoszenia do Sądu Najwyższego protestu przeciwko stwierdzonej przez Sąd Najwyższy ważności wyborów do Sejmu i Senatu oraz wyboru Prezydenta RP, których złożenie do Sądu Najwyższego w praktyce możliwe będzie dopiero po uchwaleniu stosownych ustaw wykonawczych. W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o odrzucenie skargi jako nie podlegającej kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ zaskarżona bezczynność będąca jej przedmiotem nie mieści się w granicach bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej p.p.s.a. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. A zatem działania lub zaniechania organów administracji publicznej inne niż określone w ww. ustawie - nie polegają kognicji sądów administracyjnych. Oznacza to, że w przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego takiego działania lub zaniechania sąd ten nie jest uprawniony do skontrolowania takiego działania lub zaniechania organu. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazano katalog spraw, w jakich sądy administracyjne orzekają, sprawując kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Zgodnie z tym katalogiem zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie zaskarżona bezczynność Rady Ministrów dotyczy procesu legislacyjnego, który w żadnej mierze nie mieści się w zakresie aktów administracyjnych, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., ponieważ Rada Ministrów, w związku z ewentualnym przekazaniem projektu ustaw, nie miała obowiązku wydania: decyzji administracyjnej; postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty; postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; jak również podjęcia innego niż określonego w art. 3 § 2 pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; oraz pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanego w indywidualnych sprawach. Zaskarżona bezczynność nie mieści się zatem w żadnej wymienionych powyżej kategorii aktów administracyjnych, ponieważ kierowanie przez Radę Ministrów projektów ustaw do Sejmu jest elementem procesu legislacyjnego, a nie stricte postępowania administracyjnego, w którym zapadają zindywidualizowane rozstrzygnięcia o charakterze władczym dotyczące konkretnych praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że nie można też zarzucić Radzie Ministrów bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 1 pkt 8 p.p.s.a., co czyni przedmiotową skargę skierowaną do sądu administracyjnego jako niedopuszczalną. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skoro zaskarżona bezczynność nie mieści się w granicach bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., to skargę której jest przedmiotem należało odrzucić. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.