VII SAB/Wa 105/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Prezesa Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w W. postanawia: odrzucić skargę. S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na bezczynność Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Skarżący wniósł o zakończenie wszczętego postępowania administracyjnego, poprzez wydanie żądanego zaświadczenia lub postanowienia o odmowie jego wydania, a także o podpisanie przez Prezesa odpowiedzi na skargę. Zdaniem skarżącego, "akta sprawy o sygnaturze VI SAB/Wa 8/09 wraz z uzasadnieniem wyroku nie mogą stanowić dowodu, z którego wywodzą się skutki prawne w postępowaniu sądowym na drodze cywilnej - albowiem jedynym dowodem jest urzędowe potwierdzenie dowodów zaświadczeń przez administratora które Sąd zapisał w aktach sprawy sądowej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Kognicję sądu określa przepis art. 3 § 2 ww. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z powołanego wyżej artykułu wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają przepisy art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Istniejąca możliwość wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie wydania zaświadczenia nie oznacza jednak, że każdy wniosek, wobec którego -zdaniem strony skarżącej - organ pozostaje w bezczynności, podlegać będzie zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Dla oceny dopuszczalności skargi bowiem podstawowe znaczenie ma to, czy skarżący, składając do organu wniosek o wydanie zaświadczenia, w istocie żąda potwierdzenia określonego stanu rzeczy, czy może jego wniosek nie ma nic wspólnego z wydawaniem zaświadczeń. Zaświadczenie może zostać wydane, gdy posiadane przez organ zbiory dokumentów (ewidencje i rejestry) pozwalają na jego wydanie (pozwalają na potwierdzenie określonego stanu rzeczy). Jeśli na podstawie posiadanych przez organ ewidencji i rejestrów nie można zaświadczyć o okoliczności, której potwierdzenia w tym trybie zainteresowany się domaga, wówczas winno dojść do podjęcia postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. W niniejszej sprawie skarżący wprawdzie posługuje się pojęciem "zaświadczenie", powołując przy tym przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), regulujące tryb wydawania zaświadczeń, niemniej jednak treść jego żądań wskazuje, że chodzi mu o coś zupełnie innego. Skarżący w rzeczy samej operuje terminologią właściwą dla trybu zaświadczeniowego, ale istota jego żądań nie ma nic wspólnego z tym trybem. Skarżący bowiem domaga się potwierdzenia w formie zaświadczenia fragmentów tekstu uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2009 r. o odrzuceniu skargi, wydanego w sprawie o sygnaturze akt VI SAB/Wa 8/09. Taki wniosek nie podlega załatwieniu w trybie zaświadczenia. Skarżący pozostaje w mylnym przekonaniu, że tryb zaświadczeniowy służy także potwierdzeniu treści wydanych orzeczeń sądowych w odniesieniu do poszczególnych ich fragmentów. Orzeczenie Sądu ma walor dokumentu urzędowego i jego treść w żadnym wypadku nie wymaga dodatkowego potwierdzenia w drodze zaświadczenia. Odnosząc się do żądania wydania zaświadczenia o braku w aktach sprawy sądowej postanowienia Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego potwierdzającego, iż postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie uwierzytelnionych odpisów pism z dnia [...] lipca 2007 r. oraz z dnia [...] grudnia 2007 r. zostało zakończone wydaniem uwierzytelnionych odpisów pism, lub postanowieniem o odmowie wydania uwierzytelnionych odpisów tych pism - należy podkreślić, iż jeżeli do podjęcia takiego postanowienia przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego nie doszło, to z logicznego punktu widzenia brak jest podstaw, by w trybie zaświadczeniowym domagać się potwierdzenia braku takiego postanowienia w aktach sądowych. Skoro więc podnoszony przez stronę skarżącą zarzut bezczynności w zakresie wydania zaświadczenia nie ma nic wspólnego z trybem zaświadczeniowym (żądanie nie może zostać zrealizowane w tym trybie ani w inny trybie, który podlegałby kognicji sądowodministracyjnej), to tym samym przedmiot sprawy nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.