VII SAB/Wa 11/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA – Justyna Wtulich – Gruszczyńska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. D. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 17 września 2022 r. postanawia odrzucić skargę. Pismem z 19 grudnia 2023 r. S. D., powoływany dalej jako: "skarżący" wniósł skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego polegającą na nierozpoznaniu wniosku z 17 września 2022 r. w sprawie pozwolenia konserwatorskiego na wykonanie prac związanych z uporządkowaniem i zagospodarowaniem nieruchomości w L. przy ul. [...] [...] ([...]). Skarżący wskazał, że pismem z 17 października 2022 r. został wezwany przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do uzupełnienia wniosku z 17 września 2022 r. m.in. o wskazanie numeru księgi wieczystej nieruchomości, nadesłanie projektu budowlanego i wniesienie opłaty skarbowej za wydanie pozwolenia. Skarżący oświadczył, że w dniu 7 listopada 2022 r. uzupełnił wniosek składając wyjaśnienia, m.in. " ...w sprawie prewencyjnego, tymczasowego charakteru prac budowlanych, braku konieczności dokonania opłaty za wydanie pozwolenia konserwatorskiego dla obiektów mieszkalnych oraz o zastosowanie się organu konserwatorskiego do art.77 kpa § 4 tj. nr KW nieruchomości i tytuł prawny do jej posiadania jest znany organowi konserwatorskiemu z urzędu ". Skarżący zaznaczył, że do dnia wniesienia skargi organ konserwatorski, ani organ nadrzędy nie wypowiedział się co do pisma z 7 listopada 2022 r. w sprawie uzupełnienia wniosku, ani nie wydał właściwej decyzji w sprawie. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał, że w dniu 17 września 2022 r. S. D. zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wydanie pozwolenia konserwatorskiego na wykonanie robót budowlanych polegających na zamurowaniu otworów okiennych i drzwiowych na poziomie parteru, usunięcia wszystkich drzew i krzewów na terenie działki nr [...] oraz usunięcia spalonych elementów drewnianych więźby dachowej. S. D. wskazał, że uzupełnił ww. wniosek na wezwanie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, w dniu 7 listopada 2022 r. Jak Skarżący określił, "ani organ konserwatorski, ani nadrzędny do niego organ nie wypowiedział się ani co do pisma z dnia 7 listopada 2022 r. w sprawie uzupełnienia wniosku, ani nie wydał właściwej decyzji". Minister wskazał, że pismem z 25 stycznia 2022 r. Skarżący wniósł ponaglenie na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w związku z brakiem rozpatrzenia ww. wniosku z 17 września 2022 r. Zaznaczył, że sprawa wniesionego ponaglenia stanowi jedyną sprawę, którą rozpatrzył Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w postanowieniu z 10 listopada 2023 r., znak : DOZ.APN.650.83.2023.AB. Organ podniósł, że Skarżący również 2 marca 2023 r. wniósł skargę do WSA w Warszawie na "bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego polegającą na nierozpoznaniu wniosku z 17 września 2022 r. w sprawie pozwolenia konserwatorskiego na wykonanie prac związanych z uporządkowaniem i zagospodarowaniem nieruchomości w L. przy ul. [...] [...] (dz. nr [...], [...])". Skarga ta została rozpatrzona przez Sąd wyrokiem z 13 grudnia 2023 r., sygn. akt VII SAB/Wa 57/23. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 t.j.) powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. Podstawę odrzucenia skargi stanowi między innymi powaga rzeczy osądzonej (res iudicata). Pojęcie to oznacza moc prawną prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy, wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, wykluczająca ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Z treści art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wynika wprost, że powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Konsekwencją procesową faktu, że prawomocny wyrok korzysta z powagi rzeczy osądzonej jest to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. W tej sytuacji zachodzi podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Skarżący wniósł skargę z 19 grudnia 2023 r. za pośrednictwem organu na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z 17 września 2022 r. Jak wynika z odpowiedzi organu na skargę Skarżący wniósł taką samą skargę w dniu 2 marca 2023 r. za pośrednictwem organu i została ona zarejestrowana pod sygn. akt VII SAB/Wa 57/23. W sprawie tej WSA w Warszawie wydał w dniu 13 grudnia 2023r. wyrok, którym oddalił skargę. Stwierdzić zatem należy, że ta sama skarga wniesiona przez tą samą stronę została już zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt VII SAB/Wa 57/23 i została rozpoznana. W sprawie tej Sąd wyrokiem z 13 grudnia 2023 r. po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym oddalił skargę S. D. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego jako organ wyższego stopnia nad [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków nie jest organem uprawnionym do rozpoznania wniosku skarżącego z 17 września 2022 r. Tym samym brak jest podstaw prawnych do zobowiązania Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do rozpoznania wniosku Skarżącego jak również do stwierdzenia, że organ ten dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku. Powyższe przemawia za uznaniem, że ww. wyrok z 13 grudnia 2023 r. wydany w sprawie o sygn. akt VII SAB/Wa 57/23 korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Zatem druga skarga z 19 grudnia 2023 r. wniesiona przez ten sam podmiot i w tym samym przedmiocie i zakresie, po wydanym w dniu 13 grudnia 2023 r. wyroku jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Prawnie niemożliwym jest bowiem ponowne rozpatrywanie tej samej skargi i wydanie w tej sytuacji przez Sąd orzeczenia pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej przedmiotowo sprawie. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., odrzucił skargę.