VII SAB/Wa 110/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: odrzucić skargę D. W., M. W., J. W., M. W. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W piśmie z dnia [...] listopada 2005 r. (data prezentaty Kancelarii Ogólnej Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego) skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "na bezczynność GINB w Warszawie i ukrywanie układów korupcyjnych (...)". W piśmie tym wskazali m.in., że "Inspektorzy nadzoru budowlanego są mecenasami dzikich inwestorów i budują złodziei (...) i zabierają (...) własność pod dzikie inwestycje (...)". Pismem z dnia 22 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżących do usunięcia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie przedmiotu zaskarżenia tj. wskazanie, na czym polega w przedmiotowej sprawie bezczynność organu - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 16 stycznia 2006 r. Strona skarżąca w odpowiedzi na w/w wezwanie nadesłała pismo z dnia [...] stycznia 2006 r. ([...] stycznia 2006 r. data nadania w Urzędzie Pocztowym), w którym nie sprecyzowała przedmiotu zaskarżenia i nie wskazała na czym polega w niniejszej sprawie bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W piśmie tym strona skarżąca, jedynie próbowała zobrazować sytuacje, w których "organ administracji nie może skutecznie bronić się przed zarzutem bezczynności". Na poparcie swych twierdzeń przedstawiła wyrwane z kontekstu fragmenty tez wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z podaniem miejsca ich publikacji. W świetle powyższego wskutek braku wykonania czynności nakazanej przez Sąd, z uwagi na dyspozycję art. 58 § 1 pkt 3 w/w ustawy należało orzec jak w sentencji postanowienia.