VII SAB/Wa 111/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2016 r. sprawy ze skargi D W i M W na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki skargę oddala Pismem z dnia 4 grudnia 2014 r. D W i M Wzłożyli skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. znak [...]. Postanowieniem tym GINB uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...]z dnia [...] kwietnia 2003 r. i sprostował oczywistą omyłkę w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...]. Skarżący zarzucili, że w postanowieniu z dnia [...] lipca 2003 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego "wprowadza kolejne błędy sprzeczne ze stanem faktycznym", "te przekręty i celowe błędy pisarskie strona skarżąca prostuje od 2003 r. bezskutecznie". Podnieśli zarzuty odnoszące się do szeregu rozstrzygnięć różnych organów (Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] ), wydawanych w postępowaniach dotyczących działki skarżących oraz dotyczących inwestycji realizowanych na działkach sąsiednich. Wyrazili niezadowolenie z działań Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w okresie kilkunastu lat, nieuwzględniających, w ich ocenie, interesu skarżących. W końcowej części skargi D W i M W stwierdzili, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego "pozostaje w bezczynności i nie chciał wszcząć postępowania do swojego bezprawia, nie chciał wyznaczyć rozpraw administracyjnych z udziałem stron do celowych błędów w postanowieniu nr [...] ". Wnieśli, "by GINB w [...] wydał w niniejszej sprawie właściwą decyzję i postanowienie pozbawione wad w numerach decyzji". Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi D W i M W na bezczynność w sprawie postanowienia GINB z dnia [...] lipca 2003 r. znak: [...] . Wskazał w odpowiedzi na skargę, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r. znak: [...] uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...]z dnia [...] kwietnia 2003 r. i sprostował oczywistą omyłkę w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 3127-3130/03 oddalił skargę na to postanowienie. Organ zauważył, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] odmówił wznowienia (na wniosek D W, M W, J W i M W) postępowania administracyjnego zakończonego własnym postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r. znak: [...], a następnie postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] stwierdził złożenie z uchybieniem terminu wniosku D W, M W, J W i M W o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał też, że w odpowiedzi na pisma D W, M W, J W i M W z dnia 25 października 2014 r. oraz z dnia 20 listopada 2014 r., stanowiące m.in. "wezwanie do usunięcia stanu naruszenia prawa do wydanego postanowienia nr [...] w którym GINB korygował błędy pisarskie w wydanym postanowieniu do postanowienia nr [...] z dnia [...].04.2003 r.", pismem z dnia 25 listopada 2014 r. poinformował strony, że nie pozostaje w bezczynności w sprawie rozpoznania wniosków odnośnie postępowań związanych z postanowieniem GINB z dnia [...] lipca 2003 r. Organ zauważył też w odpowiedzi na skargę, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] , po wszczęciu postępowania na wniosek D W, M W, J W i M W, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności własnego postanowienia z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] , a stronom przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tym postanowieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W takich sytuacjach, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wyjaśnienia wymaga, iż celem postępowania sądowego ze skargi na bezczynność jest zobligowanie organu administracji publicznej do załatwienia sprawy, przy czym przez "załatwienie sprawy administracyjnej" należy rozumieć - w świetle art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - wydanie decyzji kończącej postępowanie, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu nie samo stwierdzenie, iż organ administracji pozostaje w bezczynności, lecz przerwanie tej bezczynności i przymuszenie organu do podjęcia rozstrzygnięcia. Podkreślić jednocześnie należy, iż przy rozpatrywaniu skargi na bezczynność organu administracji publicznej sąd orzeka biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydawania orzeczenia. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż skarga D W i M W z dnia 4 grudnia 2014 r. wniesiona na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie mogła zostać uwzględniona. Zauważyć trzeba, że wnosząc skargę na bezczynność "w sprawie postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego" z dnia [...] lipca 2003 r. znak [...] D W i M W nie sprecyzowali w sposób jednoznaczny i konkretny, w czym upatrują bezczynności Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w jakim postępowaniu ta bezczynność zachodzi i na czym polega. Zarzucili, że postanowienie GINB z [...] lipca 2003 r. wydane w przedmiocie sprostowania omyłki w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] zawiera kolejne błędy, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego "pozostaje w bezczynności i nie chciał wszcząć postępowania do swojego bezprawia (...) do celowych błędów w postanowieniu nr [...] ". Jednocześnie D W i M W podnieśli w skardze szereg zarzutów odnoszących się do różnych rozstrzygnięć wydawanych przez organy nadzoru budowlanego i prowadzonych przez te organy postępowań. Z udzielonej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiedzi na skargę oraz z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że skierowanym do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 24 kwietnia 2014 r. D W i M W domagali się wyeliminowania z obrotu prawnego ww. postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. znak [...]. W piśmie tym wnieśli "o wszczęcie postępowania do wydanego postępowania i stwierdzenie nieważności tegoż postanowienia", powołując się jednocześnie na przesłanki wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skierowane do nich przez organ wezwanie z dnia 13 maja 2014 r. do jednoznacznego sprecyzowania zawartego w piśmie z 24 kwietnia 2014 r. żądania, wyjaśnili w piśmie z dnia 4 czerwca 2014 r., że domagają się wznowienia postępowania zakończonego ww. postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r. Zauważyć wobec tego trzeba, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – po rozpatrzeniu ww. wniosku z dnia 24 kwietnia 2014 r. – odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej własnym postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r. znak [...]. Po złożeniu przez skarżących wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wniosek ten został złożony z uchybieniem terminu. Rozstrzygnięcia wydane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżących z dnia 24 kwietnia 2014 r., zmierzającym do wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2003 r. [...], zapadły bezspornie przed złożeniem skargi na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Przypomnieć wobec tego trzeba, że podstawowym celem skargi na bezczynność organu jest ochrona strony przed nieuzasadnioną zwłoką organu w załatwieniu sprawy administracyjnej i doprowadzenie do wydania przez organ w tejże sprawie stosownego aktu. Sąd uwzględniając taką skargę zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 ustawy). Wobec wydania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego rozstrzygnięć w postępowaniu z wniosku skarżących o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r. [...], nie istnieje zatem prawna możliwość zobowiązania organu do wydania aktu, a w konsekwencji skarga na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jako oczywiście bezzasadna, podlega oddaleniu. Podkreślić przy tym należy, że bez wpływu na wynik sprawy pozostaje okoliczność, iż wydane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego rozstrzygnięcia nie są zgodne z oczekiwaniami skarżących. Wyjaśnienia wymaga, że instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu przymuszenie organu do załatwienia sprawy, przerwanie bezczynności, nie służy natomiast kontrolowaniu merytorycznej prawidłowości zapadłych rozstrzygnięć. Podobnie do uwzględnienia skargi nie mogły prowadzić zarzuty odnoszące się do rozstrzygnięć innych organów i prowadzonych przez nie postępowań, jak również wyrażane przez skarżących niezadowolenie z działań Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat. Kontrola sądowa w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej prowadzona jest w odniesieniu do konkretnego postępowania prowadzonego przez organ w danej sprawie i sprowadza się do oceny, czy w tym postępowaniu organowi wskazanemu w skardze można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, decyzji, postanowienia, względnie innych aktów lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy. Wobec wydania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego rozstrzygnięć w postępowaniu z wniosku skarżących o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem z [...] lipca 2003 r. [...] nie można zarzucić organowi bezczynności. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy.