VII SAB/Wa 112/12

PostanowienieWSA w Warszawie2012-12-11

Skład orzekający: Mirosława Kowalska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania sprawy dotyczącej bezczynności organu, a jeśli skarga została odrzucona z powodu niewłaściwości sądu, czy sąd jest zobowiązany do zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu?
Ratio decidendi
Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania sprawy dotyczącej bezczynności organu, gdy sprawa nie należy do jego właściwości. Niemniej jednak, jeśli w toku postępowania przed sądem administracyjnym, nawet jeśli skarga została odrzucona z powodu niewłaściwości sądu, udzielono stronie pomocy prawnej z urzędu, sąd jest zobowiązany do zasądzenia kosztów tej pomocy od środków budżetowych sądu.
Stan faktyczny
Skarżący J. H. złożył skargę na bezczynność Dyrektora Instytutu Psychiatrii i Neurologii w W. Skarga została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z powodu braku właściwości sądu administracyjnego. Następnie skarżącemu przyznano prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Pełnomocnik złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Rozstrzygnięcie
Zasądzono ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. M. A. P. kwotę 120 zł oraz kwotę 27,60 zł tytułem podatku VAT, łącznie 147,60 zł, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na bezczynność Dyrektora Instytutu Psychiatrii i Neurologii w W. postanawia: zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. M. A. P. 120 zł (sto dwadzieścia złotych) oraz kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, łącznie kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 29 maja 2012 r. w niniejszej sprawie odrzucona została skarga na bezczynność Dyrektora Instytutu Psychiatrii i Neurologii w W., gdyż sprawa nie należała do właściwości sądów administracyjnych. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2012 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w W., pełnomocnikiem strony skarżącej wyznaczony został adw. M. A. P. W dniu 19 listopada 2012 r. pełnomocnik złożył wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej za sporządzenie opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wydanego orzeczenia oświadczając, iż pomoc ta nie została opłacona w całości ani w części. Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym II instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 (a więc 240 zł), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki. Z uwagi na powyższe Sąd postanowił na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 24.07.2026. · Źródło