VII SAB/Wa 113/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów postanawia: odrzucić skargę. J. K. pismem z dnia 6 października 2018 r. złożyła skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów, wskazując na brak reakcji organu na wniesione w dniu 5 kwietnia 2018 r. za pośrednictwem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, "poprzez organ Wojewody [...]", ponaglenie dotyczące bezczynności Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wraz ze skargą J. K. nadesłała kserokopię ww. ponaglenia z dnia 5 kwietnia 2018 r. W treści ponaglenia J. K. wskazała, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie rozpoznał złożonych przez nią skarg dotyczących bezczynności Wojewody [...], który prowadzi postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2007 r. o udzieleniu [...] Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych pozwolenia na wykonanie robót, obejmujących realizację zadania "[...] etap II – odbudowa koryta rzeki, gm. Z. i S.". W odpowiedzi organu na skargę J. K. wskazano, że ponaglenie z dnia 5 kwietnia 2018 r. nie wpłynęło do Prezesa Rady Ministrów. Wskazano także, że zgodnie z art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia nad organem prowadzącym postępowanie, natomiast Prezes Rady Ministrów nie jest organem wyższego stopnia nad wojewodą, zatem nawet w przypadku otrzymania ww. ponaglenia, nie byłby uprawniony do jego załatwienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a, a więc w tych sprawach, w których są wydawane: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie czy też rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak wynika ze skargi na bezczynność złożonej w niniejszej sprawie, J. K. zarzuca Prezesowi Rady Ministrów, że nie rozpoznał złożonego przez nią pismem z 5 kwietnia 2018 r. ponaglenia, w trybie art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, na niezałatwienie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji sprawy w terminie. Zauważyć wobec tego trzeba, że zgodnie z art. 37 § 6 Kodeksu postępowania administracyjnego organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania; a w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, a także zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości. Na tego typu postanowienia nie służy zażalenie, nie są to również postanowienia kończące postępowanie czy też rozstrzygające sprawę co do istoty, wobec tego nie należą one do kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. skarga na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w rozpoznaniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jest więc niedopuszczalna. W związku z powyższym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.