VII SAB/Wa 116/13

Sygnatura akt VII SAB/Wa 116/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Prezydenta W. - Zarządu Dróg Miejskich postanawia odrzucić skargę. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów administracji przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane lub podejmowane: 1. decyzje, 2. postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. R. K. pismem z 1 sierpnia 2013 r. złożył do Sądu skargę na bezczynność Prezydenta W., wskazując, że do dnia wniesienia skargi nie rozpoznał on "skargi z dnia 1 maja 2013r., na opieszałe załatwianie sprawy w ZDM". Pismem z dnia 1 maja 2013 r. skarżący wniósł do organu skargę na urzędników opieszale załatwiających reklamację dotyczącą opłaty dodatkowej z tytułu niewniesienia obowiązującej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego. Analiza skargi R. K. wskazuje zatem, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność Prezydenta W. polegająca na nierozpoznaniu skargi wniesionej do tego organu w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z powołanym przepisem przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Do takich skarg, tzw. skarg powszechnych, nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej. Jak już wskazano, zaskarżenie bezczynności organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1-4a zaskarżanie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy nie ma zastosowania do postępowania skargowego uregulowanego w przepisach działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić bowiem trzeba, że zawiadomienia o sposobie załatwienia skarg wniesionych w trybie art. 227 kpa nie są decyzjami administracyjnymi, ani żadnym z innych aktów czy czynności, o których mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na przewidziane w art. 237-238 kpa zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a zatem nie jest też dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność organu czy przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie rozpoznania skargi powszechnej. Mając powyższe na uwadze należało uznać skargę za niedopuszczalną i orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).