VII SAB/Wa 118/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SAB/Wa 118/12 ze skargi S. W. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów postanawia odrzucić skargę S. W. pismem z dnia 8 marca 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w sprawie braku rozpatrzenia odwołania z dnia [...] sierpnia 2011 r. od decyzji Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2011 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Prezes Rady Ministrów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że skarga nie mieści się wśród aktów administracyjnych i czynności administracji, które kontrolowane są przez sądy administracyjne na podstawie przepisu zawartego w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej p.p.s.a. Nadmienił, że pismo Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z [...] sierpnia 2011 r. nie podlegało zaskarżeniu, gdyż jedynie informowało o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów. Z tego względu odwołanie z [...] sierpnia 2011 r. potraktowano jako skargę na działanie organu i udzielono na nią odpowiedzi w trybie przepisów działu VIII K.p.a. pismem z 25 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z przepisem zawartym w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy o p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej min. poprzez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 ww. artykułu. W punktach 1 - 4 art. 3 § 2 ww. ustawy wymieniono 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne kontrolują również akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej i akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż ww., podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Oznacza to, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna jedynie w granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Stosownie do powołanego przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego przysługuje w sprawach, w których organ administracji publicznej wydaje rozstrzygnięcie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu ma zatem zasadniczo dyscyplinować organ administracji publicznej do wydania aktu administracyjnego kończącego sprawę, otwierając drogę sądowoadministracyjną przez możliwość wniesienia skargi na akt administracyjny. Zgodnie z przepisem skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (patrz również: Andrzej Kabat "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska, Warszawa, 2006 r., str. 30). Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, gdyż przedmiot skargi nie mieści się wśród wyczerpująco wymienionych w art. 3 ustawy o p.p.s.a. kategorii działań/zaniechań administracji publicznej. Skarga z dnia 8 marca 2012 r. dotyczy nierozpoznania przez Prezesa Rady Ministrów odwołania z [...] sierpnia 2011 r. złożonego na pismo Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z [...] sierpnia 2011 r., w którym to organ ten udzielił informacji na temat zakresu działania Urzędu i niemożności podjęcia działań w sprawie umowy leasingowej, którą zawarł skarżący w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą. Taki przedmiot skargi bez wątpliwości wskazuje, że w niniejszej sprawie nie można mówić o bezczynności w uzewnętrznieniu przejawu woli organu administracyjnego, o charakterze władczym i zewnętrznym, wydanego na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, rozstrzygającym konkretną sprawę, indywidualnie określonej osoby fizycznej i prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne (por. uchwałę Izby Cywilnej i Administracji Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1988 r. sygn. akt III AZP 1/88, publ. OSPiKA 1989, z. 3, poz. 59). A tylko właśnie uzewnętrznione wyrażenie woli organu spełniające podane warunki przesądzałoby o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z uwagi na powyższe, skarga w sprawie bezczynności Prezesa Rady Ministrów jako nieobjęta zakresem właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy o p.p.s.a., skarga, podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z tego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.