VII SAB/Wa 12/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Izabela Ostrowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi T. G. i Z. G. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego I. oddala skargę T. G.; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Z. G. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z. G. i T. G. złożyli skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wobec nie wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie budowy kompleksu budynków stadniny koni na działce przy ul. [...] w [...] w postępowaniu wznowionym postanowieniem [...]WINB nr [...] z dnia [...].07.2009 r, po stwierdzeniu decyzją GINB z dnia [...] września 2015 r. nieważności decyzji [...] WINB nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. wydanej z naruszeniem dwuinstancyjności postępowania zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 kpa przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Skarżący wnieśli o: zobowiązanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, dokonanie kontroli przewlekłości postępowania, którego dotyczy skarga w przypadku uwzględnienia skargi o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa lub, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a przyznanie na rzecz skarżących od organu sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. zgodnie z art. 154 § 7 p.p.s.a. zasądzenie kosztów postępowania Skarżący wskazali, że wszczęły pisma Z. G. z kwietnia 2008 r i grudnia 2008 ,{ w załączeniu), a nie jak z akt sprawy wynika jedno z kolejnych pism skierowanych do PINB [...] wobec braku interwencji organu na wcześniejsze pisma. Pisma z 2008 dotyczyły wielu samowoli na działce inwestora. Tymczasem PINB [...] umorzył postępowanie decyzją nr [...] z dnia [...].12.2008, która została wydana po otrzymaniu kolejnego pisma z dnia 01.12.2008 r. Decyzja PINB nr [...] utrzymana została w mocy decyzją [...]WINB nr [...] z dnia [...].01.2009 r. Dwa dnia wcześniej w dniu [...].01.2009 r Wojewoda [...] decyzją nr [...]na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił w postępowaniu odwoławczym nieostateczną decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...].02.2008 r i przekazał sprawę do I instancji do ponownego rozpatrzenia. Od 2008 r sprawa nielegalnej budowy obiektów sprzecznych z miejscowym planem na działce nr [...] przy ui. [...] w [...], nie została rozstrzygnięta do dnia dzisiejszego. Na wniosek Z. G. z dnia [...].03.2009 r postanowieniem nr [...] z dnia [...].07. 2009 [...] WINB wznowił postępowanie w związku z decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].01.2009 uchylającą w postępowaniu odwoławczym nieostateczną decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...].02.2008 r. Wojewoda [...] wskazał na koniczność ustalenia stron postępowania, na niewłaściwy projekt budowlany oraz konieczność przeprowadzenia procedury art. 35 ust 1 Prawo budowiane. Wskazuje też na taką konieczność ostateczna decyzja Prezydenta [...] nr [...] odmawiająca pozwolenia na budowę stajni i biegalni dla koni. Odmowa została wydana w związku z protestem okolicznych mieszkańców. 3. W wyniku wznowionego postępowania przed organem nadzoru budowlanego. [...] WINB z naruszeniem dwuinstancyjności postępowania wydał decyzję nr [...] z dnia [...].08.2009 r i przekazał sprawę do PINB, tym też sposobem sprawa wróciła do PINB [...], a [...]WINB stał się "sędzią we własnej sprawie" tj sprawa została pozbawiona kontroii Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji [...]WINB nr [...] z dnia [...].08.2009. Tymczasem bez udziału stron w postępowaniu w dniu [...].06.2009 r Prezydent [...] wydal kolejną decyzję nr [...] z dnia [...].06.2009 o pozwoleniu na budowę biegalni dla koni zatwierdzając ten sam projekt architektoniczno- budowlany i projekt zagospodarowania dziatki z grudnia 2007 r., które były zatwierdzone uchyloną nieostateczną decyzją nr [...]. Tymczasem budynki; biegalni dla koni i budynek inwentarsko - składowy konstrukcji drewnianej zostały już samowolnie zrealizowane na gruncie wyłączonym z produkcji rolniczej decyzją Prezydenta [...] nr [...], która w maju na wniosek właściciela została wygaszona decyzją nr [...]. Sprzeczna z miejscowym planem jest ponowna zmiana przeznaczenia terenu już wyłączonego z produkcji rolniczej i zabudowanego, ponownie na teren rolniczy albowiem jest to sprzeczne z miejscowym planem, którym w 2002 r zmienione zostało przeznaczenie terenu z rolnego na usługowe. Budynki rolnicze pobudowane na gruncie wyłączonym z produkcji rolniczej nadal są budynkami rolniczymi pozostającymi w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem. Decyzją nr [ z dnia [...].10.2009 r PiNB [...] ponownie umorzy} postępowanie w sprawie budynku biegalni dla koni , nie odnosząc się do pozostałych nielegalnych obiektów zrealizowanych na tej działce, o których była mowa w piśmie Z. G. z dnia 01.12.2008 r. Tymczasem [...] WINB decyzją nr [...] z dnia [...].07.2010 r utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją PINB [...]nr [ z dnia [...].10.2009 r. Wyrokiem sygn akt VII S.A./Wa 1707/10 z dnia 09.12.2010 r WSA w Warszawie uchylił decyzję [...] WINB z dnia [...].07.2010r. i poprzedzającą ja decyzję PINB [...] z dnia [...].10.2009 r. Wznowione postanowieniem nr [...] z dnia [...].07.2009 r [...]W1NB postępowanie to jest w toku. Skarżący wskazali, że we wznowionym postępowaniu [...] WiNB winien zastosować się do wskazań WSA w Warszawie sygn akt VII S.A./Wa 1707/10 z dnia 09.12.2010 r. przytaczając ocenę prawną Sądu Skarżący zauważyli, że [...] WINB odmawia stwierdzenia nieważności decyzji następczych wydanych w czasie obowiązywania decyzji [...]WINB nr [...] , która została unieważniona co przedłuży wznowione postępowanie. Dalej powołali się na uchwałę NSA sygn. akt I OSP/2/. W przekonaniu skarżących przedmiotowo zależnymi decyzjami będą te decyzje, które udzielają kolejnego pozwolenia na budowę tego samego budynku oraz decyzje, które zatwierdzają kolejne projekty zagospodarowania tej samej działki przy ul. [...], z grudnia 2009 r i sierpnia 2022 r. Mimo to [...] WINB bezzasadnie odmawiał wszczęcia postępowań w celu stwierdzenia nieważności decyzji następczych zależnych przedmiotowo, gdzie przedmiotem sprawy był zakwestionowany projekt zagospodarowania działki i projekty zagospodarowania działki z grudnia 2009 r i sierpnia 2011 r oraz budynek biegalni dla koni. Następnie podnieśli, że przymiot strony T. G.nie był kwestionowany przez WSA w Warszawie w sprawach o sygn. akt: VII S.A./Wa 1707/07, VII S.A./Wa 2339/11, VII S.A./Wa 2281/12. Zdaniem skarżących skarga jest uzasadniona, biorąc pod uwagę, że [...] WINB dysponował aktami sprawy w sprawach o stwierdzenie nieważności następczych decyzji nr [...] z dnia [...].08.2009. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że po wznowieniu postanowieniem nr [...] z dnia [...].07.2009 r. - na wniosek Z. G. - postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją [...]WINB nr [...] z dnia [...].01.2009 r. wydał w dniu [...].08.2009 r. decyzję nr [...], uchylającą decyzję [...]WINB nr [...] z dnia [...].01.2009 r. oraz orzekającą - na postawie art. 138 § 2 kpa - o uchyleniu decyzji PINB [...] nr [...] z dnia [...].12.2008 r., umarzającej postępowanie w sprawie legalności budowy budynku "biegalni dla koni", przy ul. [...] w [...] i przekazał sprawę organowi powiatowemu do ponownego rozpatrzenia. Dalej wskazał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na wniosek Z. G. przeprowadził postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] WINB nr [...] z dnia [...].08.2009 r., które zostało zakończone decyzją z dnia [...].09.2015 r., znak: [...]. Na mocy tego rozstrzygnięcia stwierdzono nieważność ww. decyzji [...]WINB nr [...]. Decyzja ta nieostateczna wpłynęła do organu wojewódzkiego - bez akt administracyjnych - w dniu 28.09.2015 r. Akta administracyjne organu wojewódzkiego w postaci jednego pliku wpłynęły do w dniu 19.11.2015 r. przy piśmie GINB z dnia 10.11.2015 r. Na dzień 19.11.2015 r. organ wojewódzki nie dysponował aktami organu powiatowego dotyczącymi ww. budynku "biegalni dla koni". Organ podkreślił, iż w sprawie ww. obiektu prowadzone są nieustannie postępowania w różnych trybach administracyjnych (zwykłym, nieważnościowym, wznowieniowym) co do różnych rozstrzygnięć podjętych przez organy nadzoru budowlanego, zaś akta organu powiatowego niezbędne są na potrzeby prowadzonych postępowań przez organy różnych szczebli oraz sądu, do którego skargi nieustannie wnoszą pp. G. Dalej organ zaznaczył, że podejmował kroki w celu wypożyczenia z sądu I instancji akt organu powiatowego dotyczących budynku "biegalni dla koni" na potrzeby będącego w toku podstępowania odwoławczego od decyzji PINB [...] nr [...] z dnia [...].06.2015 r. Z odpowiedzi WSA w Warszawie z dnia 23.07.2015 r. wynikało, że na obecnym etapie postępowania sądowego (w sprawie o sygn. akt: VII SAB/Wa 42/15) nie mogą zostać one wypożyczone i zostaną zwrócone po zakończeniu tego postępowania sądowego, co jednakże nie nastąpiło. Akta zostały bowiem przełożone po raz kolejny do akt sądowych innej sprawy, o sygn. VII SA/Wa 1659/15 w sprawie ze skargi T. i Z. G. na decyzję GINB z dnia [...].06.2015 r., utrzymującą w mocy decyzję [...]WINB nr [...] z dnia [...].03.2015 r. Organ podkreślił, że pismem z dnia 16.12.2015 r. ponownie wystąpił do Sądu o wypożyczenie ww. akt z powołaniem się na sygnaturę VII SA/Wa 1659/15, o czym zawiadomiono skarżących wskazując, że bieg terminu dla postępowania wznowieniowego ulega wstrzymaniu do czasu wpływu akt. Akta organu powiatowego dotyczące budynku "biegalni dla koni" wpłynęły do organu w dniu 29.12.2015 r. przy piśmie WSA w Warszawie z dnia 28.12.2015 r. Postępowanie wznowieniowe kontynuowane z związku z decyzją GINB z dnia [...].09.2015 r.- zostało zakończone decyzją [...]WINB nr [...] z dnia [...].02.2016 r., odmawiającą uchylenia dotychczasowej decyzji nr [...]. A zatem postępowanie wznowieniowe rozpoczęło się w dniu 20.11.2015 r. i zostało zakończone w dniu 01.02.2016 r., przy czym na pewien okres (od 16.12.2015 r. do 29.12.2015 r.) bieg terminu uległ wstrzymaniu z przyczyn niezależnych od organu. Zgodnie z art. 35 § 1 kpa załatwienie w I instancji sprawy szczególnie skomplikowanej powinno nastąpić nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania [w niniejszym przypadku - od zwrotu akt administracyjnych, które były w dyspozycji organu wyższego stopnia, czyli GINB], Zdaniem organu kontynuowane postępowanie wznowieniowe zakończone decyzją nr [...] nie przekroczyło ram czasowych wynikających z ww. przepisu, zważywszy, że sprawa posiada znaczny stopień skomplikowania, z uwagi na ilość orzeczeń administracyjnych w niej wydanych oraz długotrwałe toczenie się postępowań, które w rezultacie doprowadziły do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto, stwierdzenie nieważności decyzji [...]WINB nr [...] z dnia [...].08.2009 r. nastąpiło dopiero w 2015 r., zaś w międzyczasie zapadło wiele decyzji w odniesieniu do budynku "biegalni dla koni", pozostających ze sobą w związku, co również miało wpływ na stopień skomplikowania tej sprawy. Jednocześnie organ zauważył, że T. G. nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa, a tym samym nie posiada legitymacji procesowej do wniesienia skargi do WSA w Warszawie w zakresie zarzucanej bezczynności. Organ podkreślił, że Z. G. wykorzystał środek zaskarżenia przewidziany w art. 37 kpa. Postanowieniem z dnia [...].01.2016 r. odmówiono wyznaczenia [...]WINB dodatkowego terminu na załatwienie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a ppsa. W sprawach indywidualnych, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, bądź inne akty z zakresu administracji publicznej albo czynności materialnotechniczne - możliwe jest zaskarżenie braku działania wymaganego od organu administracji. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej lecz obowiązek ich wydania w ustawowym terminie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie Sąd uczynił zarzucaną w skardze m.in. bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w załatwieniu sprawy toczącej się na wniosek Z. G. z dnia [...] marca 2009r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2009r. (nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2008r. ([...]) umarzającą postępowanie prowadzone w trybie nadzoru budowlanego w sprawie legalności budynku "biegalnia dla koni" przy ul. [...] w [...]. W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do art. 149 § 1 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności albo stwierdzenia bądź uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać trzeba, że po wznowieniu postanowieniem z dnia [...] lipca 2009r. (nr [...]) postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. (nr [...]) uchylił własną decyzję ostateczną z dnia [...] stycznia 2009r. (nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2008r. ([...]) umarzającą postępowanie prowadzone w trybie nadzoru budowlanego w sprawie legalności budynku "biegalnia dla koni" przy ul. [...] w [...]. Jak wskazał [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...] sierpnia 2009r. (nr [...]) nie została zaskarżona w administracyjnym toku instancji. Niemniej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - działając na wniosek Z. G. - decyzją z dnia [...] września 2015 r. stwierdził nieważność decyzji [...] WINB z dnia [...] sierpnia 2009 r. (nr [...]). W konsekwencji organ prowadził ponownie postępowanie wznowieniowe i w dniu [...] lutego 2016r. wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2009r. (nr [...]). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest zatem, że przed dniem wydania niniejszego wyroku organ rozstrzygnął sprawę wydając decyzję w dniu [...] lutego 2016r. W tej sytuacji orzekanie o zobowiązaniu organu do wydania rozstrzygnięcia stało się bezprzedmiotowe. Wydanie aktu administracyjnego w omawianej sprawie powoduje bowiem, iż brak jest podstaw do zobowiązania przez Sąd organu do załatwienia sprawy na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych też względów, Sąd w pkt II wyroku orzekł o umorzeniu postępowania sądowego. Wskazać jednak należy, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1a p.p.s.a., że w zakresie rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12 ( http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ podjął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Oceniając przesłanki wynikające z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność organu w rozpoznaniu niniejszej sprawy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Z tej przyczyny powinno być interpretowane ściśle. Uchybienie prawu w stopniu rażącym oznacza działanie nie tylko bezsporne, wyraźne i oczywiste, ale również działanie ponad miarę. Tym samym nie każde naruszenie prawa skutkujące bezczynnością organu będzie rażące. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami konkretnej sprawy, jej złożoności, w tym również wynikającej z wielości postępowań wszczynanych przez strony. Chodzi zatem o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym np. w sytuacji oczywistego niepodejmowania jakichkolwiek czynności, jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Każda bezczynność jest naruszeniem prawa co nie oznacza, że każda narusza prawo w stopniu rażącym. Taka sytuacja, zdaniem Sądu, nie zachodziła w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem ze zgromadzonej dokumentacji akta administracyjne wyłącznie organu wojewódzkiego wpłynęły do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] listopada 2015r. wraz z pismem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015r. Wprawdzie organ zwrócił się do Sądu o wypożyczenie całości akt organu powiatowego dot. biegalni dla koni dopiero w dniu 16 grudnia 2015r. - które wpłynęły do organu w dniu 29 grudnia 2015r. (wypożyczone na okres jednego miesiąca ze prawy sygn. akt VII SA/Wa 1659/15) - niemniej Sąd miał na uwadze, że toczyły się liczne postępowania inicjowane przez Z. i T. G. odnośnie każdego z obiektów wzniesionych na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] w różnych trybach administracyjnych. Akta organu powiatowego były niezbędne w szczególności w sprawach VII SAB/Wa 3/15 i pozostawały w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, przekładane do sprawy VII SAB/Wa 42/15, a następnie do sprawy VII SA/Wa 1659/15 i kolejnych. W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób zatem zarzucić organowi, że jego bezczynność miała charakter rażący. W konsekwencji zaś niestwierdzenia rażącego naruszenia prawa, Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywny. Odnośnie natomiast rozstrzygnięcia w pkt I wyroku Sąd wyjaśnia, że uprawnionym do wniesienia skargi, jak stanowi art. 50 ust. 1 p.p.s.a., jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Jak podkreśla się w piśmiennictwie istotę interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi żądanie oceny przez właściwy sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym stanem prawnym (zob. W. Chróścielewski, Legitymacja skargowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2010, nr 5-6, s. 81-82). Interes ten może wynikać z różnych źródeł, jednakże zaznaczenia wymaga, iż podstawą określenia interesu do złożenia skargi jest ustalenie istnienia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem lub czynnością. Interes prawny, o którym mowa w ww. przepisie pojmowany jest jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes prawny musi być zatem własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a więc nie ewentualny. Natomiast sytuacja, w której dany podmiot pomimo, iż jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może wskazać przepisów prawa powszechnie obowiązującego, dających podstawę do skutecznego żądania stosownych czynności organu wskazuje jedynie na interes faktyczny. W niniejszej sprawie brak związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków T. G. a zaskarżoną decyzją, zapadłą w postępowaniu toczącym się w przedmiocie bezczynności organu wojewódzkiego w ponownym rozpoznaniu wniosku Z. G. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną [...]WINB nr [...] z dnia [...].01.2009 r. Wobec przedstawionej wyżej argumentacji, należy podzielić stanowisko, że T. G. nie posiadała legitymacji, w rozumieniu art. 50 § 1 ppsa do złożenia skargi w przedmiotowej sprawie, co skutkowało oddaleniem jej skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie: art. 50 § 1 ppsa (pkt I), art. 161 § 1 pkt 3 ppsa w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 ppsa (pkt II), art. 149 § 1 a ppsa (pkt III) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.