VII SAB/Wa 120/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów postanawia: odrzucić skargę. J. M. pismem z dnia 11 sierpnia 2009 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie nierozpatrzenia wniosków skarżącego z dnia 14 grudnia 2007 r. i 24 stycznia 2008 r., dotyczących realizacji inwestycji na nieruchomości skarżącego przez M. Sp. z o.o. w K. W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o odrzucenie skargi wskazując, iż postępowanie skargowe przewidziane w przepisach art. 227 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Jeżeli więc Prezes Rady Ministrów, działając na podstawie art. 231 k.p.a. poinformował skarżącego, że nie jest właściwy do rozpatrzenia jego pisma, to takie działanie nie może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis zawarty w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - określa, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a ww. artykułu. W punktach 1 – 4a art. 3 § 2 ww. ustawy wymieniono akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, które są poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Katalog ten zawiera decyzje administracyjne, postanowienia od których służy środek zaskarżenia w postaci zażalenia albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikające z przepisów prawa, a także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Oznacza to, ze skarga na bezczynność jest dopuszczalna jedynie w granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Skarga J. M. nie jest skierowana przeciw konkretnej decyzji lub postanowieniu, albo innej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że skarga ta nie mieści się w ww. katalogu. Pisma wnoszone przez J. M. rozpoznawane były w toku postępowania administracyjnego w trybie skargowo-wnioskowym, określonym w dziale VIII k.p.a. Sprawy rozpoznawane w tym trybie nie są zaskarżalne do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.