VII SAB/Wa 120/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. C. na bezczynność Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego postanawia: odrzucić skargę. D. C. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w związku z nieudzieleniem odpowiedzi na pismo z dnia 25 marca 2009 r. W skardze do Sądu D. C. podniósł, że Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego nie udzielił wyczerpującej odpowiedzi na pytania zawarte w ww. piśmie w ustawowym terminie, a inne odpowiedzi Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego nie były merytoryczne albo były jedynie cząstkowe. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Sąd wyjaśnia, że art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej zwanej p.p.s.a., określa kognicję sądów administracyjnych, wskazując katalog aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, które mogą być przedmiotem skargi. Stosownie do treści tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Podkreślić należy, iż powyższe wyliczenie ma charakter zupełny, a co za tym idzie sąd administracyjny nie jest właściwy do zajmowania się sprawami, które nie zostały wyraźnie wskazane w przywołanych wyżej przepisach. Oznacza to, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść tylko na akty i czynności administracyjne wymienione w powyżej cytowanym przepisie oraz przepisach szczególnych jeżeli taki tryb przewidują. Wyżej wymieniony katalog zawiera zatem decyzje administracyjne, postanowienia od których służy środek zaskarżenia w postaci zażalenia albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikające z przepisów prawa. Natomiast skarga na bezczynność zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 jest dopuszczalna jedynie w granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Skarżący zarzucił Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego nieudzielenie jasnej i merytorycznej odpowiedzi na pytania zawarte w piśmie skarżącego z dnia 25 marca 2009 r. na temat różnic prawnych pomiędzy parasailingiem a paralotniarstwem. Organ ustosunkował się do ww. pisma udzielając odpowiedzi w dniu 13 września 2010 r. Z powyższego wynika, że skarga na bezczynność D. C. nie jest następstwem niewydania przez organ administracji konkretnej decyzji lub postanowienia, albo niedokonania innej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że skarga ta nie mieści się w ww. katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne. Należy w tym miejscu jeszcze raz podkreślić, iż skarga na bezczynność do sądu administracyjnego przysługuje tylko w razie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a., czyli w sprawach, w których organ wydaje decyzję, postanowienie lub inne akty i czynności oraz interpretacje przepisów prawa podatkowego. Natomiast sprawa przedstawiona w skardze nie wymagała takiego działania. Pozostawiając na koniec rozważań Sądu termin udzielenia odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 25 marca 2009 r., należy podnieść, że sposób rozpoznania sprawy wskazuje, że nie podlega ona kognicji sądów administracyjnych. W niniejszej sprawie w ogóle nie doszło do zawiązania sprawy administracyjnej, która kończyłaby się wydaniem aktu administracyjnego. Z analizy akt wynika, że strona zwracała się do Urzędu Lotnictwa Cywilnego o interpretacje przepisów prawa. Wprawdzie przepis art. 3 § 2 pkt 4a stanowi, że skargę do sądu można złożyć na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (i bezczynność organu w tym zakresie), ale z brzmienia tego przepisu wynika wprost, iż dotyczy on wyłącznie przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Interpretacja przepisów w niniejszej sprawie miała charakter ogólnego wyjaśnienia działania Urzędu w podobnych sprawach do przedstawionej przez skarżącego. W niniejszej sprawie trudno jest zatem dopatrzyć się by organ administracji zobowiązany był podjąć czynność, która mogłaby być zaskarżona do sądu administracyjnego. W szczególności, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie można mówić o bezczynności w uzewnętrznieniu przejawu woli organu administracyjnego w państwie, wydanego na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygającym konkretną sprawę, indywidualnie określonej osoby fizycznej i prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne (por. uchwałę Izby Cywilnej i Administracji Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1988 r. sygn. akt III AZP 1/88, publ. OSPiKA 1989, z. 3, poz. 59). A tylko właśnie uzewnętrznione wyrażenie woli organu spełniające podane warunki przesądzałoby o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Należy również nadmienić, że organ administracji późniejsze pisma wnoszone przez D. C. rozpoznawał w trybie skargowym określonym w dziale VIII k.p.a. Sprawy rozpoznawane w tym trybie nie są zaskarżalne do sądu administracyjnego. Zatem i ewentualna bezczynność organu w takiej sprawie kognicji sądu administracyjnego nie podlega. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z przepisem art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi powszechnej może być m.in. nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Na koniec należy wskazać, że pomimo, iż sprawa nie należy do kompetencji sądów administracyjnych Sąd zauważył, iż organ udzielił odpowiedzi skarżącemu dopiero po ponad siedemnastu miesiącach, co stanowi zaniedbanie wymagające naprawy w przypadku rozpoznawania podobnych spraw. Organ wprawdzie zaznaczył, że skarżący był informowany telefonicznie na temat poruszanych problemów, jednakże zgodnie z przepisem art. 14 § 1 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pisemnego załatwiania spraw. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.