VII SAB/Wa 124/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.) Sędzia WSA Bogusław Cieśla Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W. i M. W. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 12 stycznia 2016 r. w sprawie sprawy ze skargi D. W. i M. W. na przewlekłość postępowania Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2004r., nr [...]postanawia: odmówić skarżącym D. W. i M. W. wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2016 r. Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie I. stwierdził przewlekłe prowadzenie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 12 marca 2014 r., D. W., M. W., M. W., J. W. o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2004 r., nr [...]; II. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania opisanego w punkcie I miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierzył Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywnę w kwocie 2500 zł (dwa tysiące pięćset złotych); IV. zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 12 lutego 2016 r. [...] złożyli wniosek o wykładnię ww. orzeczenia Sądu w zakresie pkt III i IV wyroku. Wnioskodawcy zwrócili się o wskazanie na czyją rzecz Sąd zasądził kwotę 2 500 zł. (z pkt III wyroku) oraz co składa się na kwotę 200 zł. (z pkt IV wyroku). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. art. 158 p.p.s.a - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, zbiór LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się, że wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie w wyjątkowych okolicznościach (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. W żadnym jednak wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne, czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia nie może prowadzić bowiem do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08). W przedmiotowej sprawie sentencja wyroku z dnia 12 stycznia 2016 r. o sygn. akt VII SAB/Wa 124/14 w zakresie pkt III i IV wyroku nie nasuwa żadnych wątpliwości, jest bowiem ona jednoznaczna. Przedmiotowe rozstrzygnięcie w sentencji wskazanego wyroku stwierdza bowiem, że Sąd III. wymierzył Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywnę w kwocie 2500 zł (dwa tysiące pięćset złotych); IV. zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Należy zauważyć, iż w orzecznictwie NSA przyjmuje się, że uwzględnienie wniosku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r. o sygn. akt I OZ 1011/77). W niniejszej sprawie opisana sytuacja nie zachodzi. Jednocześnie Sąd zauważa, iż ewentualne zarzuty co do rozstrzygnięcia Sądu mogą być podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od wskazanego wyroku, nie zaś we wniosku o wykładnię orzeczenia. Na marginesie można jedynie wskazać, że zgodnie z art. 228 p.p.s.a. grzywny orzeczone w postępowaniu przed sądem administracyjnym są także, oprócz kosztów sądowych, dochodami budżetu państwa. Mając powyższe na względzie Sąd postanowił na podstawie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.