VII SAB/Wa 126/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 16 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. na Ministra Spraw Zagranicznych w przedmiocie : bezczynności organu postanawia : odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 czerwca 2010 r. skarżąca wniosła skargę na bezczynność pełnomocnika Ministra Spraw Zagranicznych do spraw postępowań przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w S. zarzucając brak podjęcia działań zmierzających do zawarcia ugody wymaganej prawem w celu ostatecznego rozstrzygnięcia meritum skargi nr [...] i zakończenia ponad 12-letniego postępowania w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że sprawa dotyczy wykonania w całości zobowiązania Rządu Rzeczpospolitej Polskiej ze skargi nr [...] wniesionej do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w S., w związku z rażącym naruszeniem postanowień art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka, art. 6 i art. 13 Konwencji przez funkcjonariuszy publicznych zatrudnionych w urzędach państwowych. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że brak jest przepisu prawa z którego miałby wynikać obowiązek organu do zawarcia ugody, tym bardziej, że zawarcie ugody ze swej definicji wymaga dobrowolnych oświadczeń stron, zaś pełnomocnik nie jest organem z którego działalnością mogłoby się wiązać uprawnienie do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Ponadto organ wskazał, że w kompetencjach organu jakim jest Minister Spraw Zagranicznych nie leży wydawanie decyzji w przedmiocie nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej w prawo własności lub zwrócenie się do organów samorządowych z żądaniem wydania przedmiotowej decyzji. Organ wyjaśnił, że sprawa ze skargi T. przeciwko Polsce nr [...] tocząca się przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w S. dotyczyła wyłącznie kwestii naruszenia artykułów 6 § 1 i 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, tj. nierozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie oraz zagadnienia skuteczności środków pozostających w dyspozycji skarżącej w odniesieniu do powyższej kwestii, długości postępowania, a w konsekwencji wypłaty słusznego zadośćuczynienia za wynikłą w sprawie przewlekłość postępowania administracyjnego. Organ wskazał, że Trybunał zaproponował ugodowe zakończenie sprawy przesyłając warunki ugodowe, które zaakceptowane zostały przez obydwie strony. Zaznaczył, że pełnomocnik Ministra Spraw Zagranicznych ds. Postępowań przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka nigdy nie zobowiązywał się do zawarcia ze skarżąca ugody, której przedmiotem miałaby być ingerencja Ministra w postępowanie toczące się przed organami samorządowymi. Wręcz przeciwnie w piśmie z dnia 2 czerwca 2008 r. pełnomocnik odmówił przyjęcia propozycji ugodowej skarżącej wskazując na niemożność zobowiązania się Rządu do podjęcia działań mających na celu zobowiązanie organu samorządowego w E. do wydania decyzji, zwłaszcza w sytuacji istnienia ostatecznej decyzji odmownej wydanej w sprawie z wniosku skarżącej. Organ oświadczył, że w całości wykonał decyzję Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia [...] dokonując przelewu w wysokości 18.000,00 złotych na wskazane przez skarżącą konto w banku, a tym samym decyzja i ugoda zostały wykonane w całości. Dodał, iż w kwestii przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, która nie należy do jego kompetencji wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, odrzucając skargę skarżącej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta E. w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres ten został określony w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.: Stosownie do jego treści kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach." Mając na względzie treść wyżej przytoczonego art. 3 § 2 p.p.s.a. Sąd zwraca uwagę, że punkt 8 § 2 art. 3 p.p.s.a. wymienia skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Wobec powyższego, istotą sprawy jest zatem ustalenie, czy na organie, tj. na Ministrze Spraw Zagranicznych ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zdaniem Sądu, żaden z wyżej wymienionych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie. Wskazać należy, że organem właściwym do wydania decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości nie jest Minister Spraw Zagranicznych, lecz Starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej - w przypadku nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa (w tym również nieruchomości, w stosunku do których prawo własności Skarbu Państwa wykonują inne państwowe osoby prawne) lub wójt (burmistrz, prezydent miasta), zarząd powiatu albo zarząd województwa - odpowiednio w przypadku nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego. Wniosek należy więc złożyć w odpowiednim wydziale danego urzędu. Mając na uwadze powyższe uznano, iż w niniejszej sprawie brak jest normy prawa materialnego upoważniającej Ministra Spraw Zagranicznych do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie żądanego przez skarżącą przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarga na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., a zatem jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.