VII SAB/Wa 129/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. w przedmiocie bezczynności Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia uzupełnić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2009 r. w ten sposób, że dotychczasową sentencję oznaczyć jako pkt I. i dodać pkt II. w brzmieniu: zasądzić od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz B. W. kwotę 357 ( trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 20 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie w przedmiocie bezczynności Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w sprawie rozpatrzenia odwołania B. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...]. Skarżący reprezentowany przez r.pr. G. W., w piśmie z dnia 28 października 2009 r. wniósł o uzupełnienie wyżej wymienionego orzeczenia co do zwrotu kosztów postępowania sądowego. We wniosku podkreślił, że w skardze wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania tj. (wynagrodzenia pełnomocnika, kosztów sądowych, kosztów udzielonego pełnomocnictwa-opłaty skarbowej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Paragraf 2 przywołanego przepisu stanowi, że wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym, natomiast paragraf 3 tego przepisu wskazuje, że orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Zgodnie zaś z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 209 w/w ustawy stanowi, iż sąd rozstrzyga wniosek strony o zwrot kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę. Przepis art. 201 ustawy stanowi natomiast, iż zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu od organu w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie, wniosek o zasądzenie kosztów skarżący zawarł już w skardze z dnia 20 sierpnia 2009 r. Przy skardze złożone zostało pełnomocnictwo dla r.pr. G. W. oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej od wymienionego pełnomocnictwa. Postanowieniem z dnia 20 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie w przedmiocie bezczynności Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w sprawie rozpatrzenia odwołania B. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...]. Nie orzekł natomiast w kwestii zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący reprezentowany przez r.pr. G. W., w piśmie z dnia 28 października 2009 r. wniósł o uzupełnienie wyżej wymienionego orzeczenia co do zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wskazać należy, iż wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 20 października 2009 r. jest zasadny, gdyż Sąd nie zawarł w treści orzeczenia rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. W przedmiotowej sprawie do należnych kosztów postępowania sądowego należy zaliczyć kwotę uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego w wysokości 100 zł, kwotę 17 zł uiszczoną tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 240 zł stanowiącą opłatę za czynności profesjonalnego pełnomocnika (ustalone stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 157, art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w/w rozporządzenia, orzekł jak w sentencji postanowienia.