VII SAB/Wa 129/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi D.P. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe W dniu 27 lipca 2010r. wpłynęła do tutejszego sądu skarga D.P. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w załatwieniu odwołania wyżej wymienionej od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010r. ([...]) odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2009r. ([...])którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski zlokalizowanego w [...] przy ul. [...] gmina [...] ze względu na bezprzedmiotowość postępowania. Skarżąca podniosła iż odwołała się od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010r., a jej odwołanie wpłynęło do organu w dniu [...] kwietnia 2010r. , a następnie w dniu [...] kwietnia 2010r. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Mimo upływu ponad trzech miesięcy odwołanie nie zostało rozpatrzone. Oznacza to iż doszło do naruszenia art. 12§ 2 i 35§3 kpa przez ich niezastosowanie. W tym stanie rzeczy skarżąca wniosła o: 1. wydanie stosownego orzeczenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego tj. uwzględnienie skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54§3ppsa 2. uwzględnienie skargi na bezczynność GINB i zobowiązanie go do załatwienia sprawy – rozpatrzenia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010r. w określonym przez sąd terminie w przypadku niezałatwienia sprawy w trybie autokontroli 3. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w kwocie 357zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając m.in. , iż odwołanie skarżącej od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010r. zostało rozpatrzone czego potwierdzeniem jest decyzja z dnia [...] sierpnia 2010r. wydana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ([...]). W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił również powody dla których odwołanie skarżącej nie zostało rozpatrzone wcześniej. Z kolei na rozprawie poprzedzającej wydanie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania. Sąd zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego przez dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność organ wydał decyzję ( lub inny akt) choćby z przekroczeniem ustawowych terminów to oznacza to iż nie pozostaje on w stanie bezczynności. W związku z tym Sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do art. 149 ppsa. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcie czynności które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte. Część orzecznictwa sądowego stoi na stanowisku, iż w takiej sytuacji skarga powinna zostać oddalona ( por. m.in. wyroki NSA z dnia 12 czerwca 2003r. sygn. akt IISAB/Kr 144/02 niepubl, oraz z dnia 13 lutego 2003r. sygn. akt IISAB/Kr 155/01 niepubl.). Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę przychyla się jednak do poglądów wyrażonych przez część judykatury których istotą jest uznanie w omawianym przypadku konieczność umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego ( tak m.in. WSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 16 marca 2004r. sygn. akt IISAB/Wa 13/04 niepubl. , oraz WSA w uchwale 7 sędziów z dnia 26 listopada 2008r. stygn. IOPS 6/08). W sprawie niniejszej trzeba jednak podkreślić, że rozpatrzone zostało nie tylko odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru z dnia [...] kwietnia 2010r., ale i skarga wniesiona od decyzji będącej następstwem rozpatrzenia tegoż odwołania ( sprawa o sygn. VIISa/Wa 1613/10) Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 161§1 pkt 3 ppsa.