VII SAB/Wa 130/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 3 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Głównego Inspektora Sanitarnego postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zasądzić od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego M. M. kwotę 100,00 złotych (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dnia [...] sierpnia 2011 r. (data stempla pocztowego) M. M. wniósł skargę na bezczynność Głównego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie nie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2010 r. o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2010 r., znak: [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, jako bezzasadnej, wskazując, że w dniu 3 sierpnia 2011 r. wydał decyzję na skutek złożonego przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W nadesłanych aktach sprawy organ przesłał powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Zatem nakazanie wydania decyzji administracyjnej możliwe jest, gdy organ nie rozstrzygnął toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi na bezczynność jest bowiem ostatecznie wydanie żądanego aktu, którego organ nie wydał pomimo istnienia prawnego obowiązku w tym zakresie. Z powyższego przepisu wynika więc, że ewentualne zobowiązanie organu do wydania decyzji nie jest możliwe, gdy organ decyzję taką wydał, choćby nawet naruszył przy tym terminy określone w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. –Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a przewidziane dla załatwiania spraw. W niniejszej sprawie, jak potwierdzają akta sprawy, Główny Inspektor Sanitarny po wniesieniu skargi, rozpatrzył wniosek M. M. z dnia [...] listopada 2010 r. i w dniu [...] sierpnia 2011 r. znak: [...] wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] października 2010 r., zatem przestał być w bezczynności. W takim stanie faktycznym rozpoznanie skargi na bezczynność Głównego Inspektora Sanitarnego stało się bezprzedmiotowe, ponieważ w dacie wydawania decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. ustała bezczynność organu. W takiej sytuacji postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na bezczynność organu winno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe (vide uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, LEX nr 463487). W ocenie Sądu, skoro w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, a następnie w związku ze złożeniem skargi na bezczynność wydał wymagane rozstrzygnięcie, to tym samym uwzględnił skargę na bezczynność w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę do dnia rozpoczęcia rozprawy. Rozstrzygnięcie zatem w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w przepisie art. 201 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 201 § 1 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.