VII SAB/Wa 131/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie: sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), asesor WSA Lucyna Staniszewska, , po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w postępowaniu odwoławczym I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; II. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie dopuściło się bezczynności w postępowaniu odwoławczym od decyzji Wójta Gminy R. nr [...] z dnia [...] lipca 2023 r.; III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "Spółka") pismem z 28 maja 2024 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "organ", "SKO") w związku z nierozpoznaniem odwołań od decyzji Wójta Gminy R. (dalej: "Wójt") z [...] lipca 2023 r. nr [...] ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] we wsi F Skarżąca wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuściło się bezczynności w niniejszej sprawie, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) wymierzenie organowi grzywny w wysokości maksymalnej określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 3) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku Spółki i wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie w terminie 1 miesiąca od dnia wydania wyroku; 4) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrot wynagrodzenia radcy prawnego. Uzasadniając skargę skarżąca wskazała, że decyzją z [...] lipca 2023 r. nr [...] Wójt ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] we wsi F. przy ul. R., gm. R. Pismem z 11 sierpnia 2023 r. Wójt przekazał do SKO odwołania od ww. decyzji. Do dnia dzisiejszego Spółka nie otrzymała żadnej dalszej korespondencji z SKO w przedmiotowej sprawie. Skarżąca przytoczyła art. 12 § 1 k.p.a., art. 12 § 2 k.p.a., art. 35 § 1 k.p.a., art. 36 § 1 k.p.a. oraz art. 36 § 2 k.p.a. i wskazała, że SKO od 8 miesięcy pozostaje w bezczynności i prowadzi niniejsze postępowanie dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Zwróciła uwagę, że zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zdaniem skarżącej w przypadku gdyby sprawa według uznania SKO wymagała przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, to winien on załatwić sprawę nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowane — nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, jednakże o każdej sprawie niezałatwionej w tym terminie organ winien zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.W oceni skarżącej organ uchybił zarówno obowiązkowi załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki jak i obowiązkowi każdorazowego zawiadomienia strony o nowym terminie rozpatrzenia sprawy. Skarżąca wyjaśniła, że bezsprzecznym jest, iż jej inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 roku poz. 344 ze zm.). Podniosła, że jest to szczególna kategoria inwestycji realizujących określoną funkcję społeczną, do których należą obok infrastruktury telekomunikacyjnej m.in. takie obiekty jak drogi publiczne, linii energetyczne, czy infrastruktura służąca zaopatrzeniu ludności w wodę. W przypadku stacji bazowych ich cel publiczny wynika przede wszystkim z podstawowej funkcji jakie realizują, a więc zapewnienia łączności, w tym dostępu do tak podstawowych usług jak łączność głosowa, SMS/MMS, dostęp do internetu, możliwość realizacji połączeń na numery alarmowe czy lokalizacja w sytuacjach alarmowych. Podniosła również, że każda funkcjonująca stacja bazowa zapewnia dostęp do tego rodzaju usług nawet kilku tysiącom unikalnych użytkowników dziennie, którzy znajdą się w jej zasięgu. Skarżąca zaznaczyła, że w sprawach o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego terminowość załatwienia spraw ma szczególne znaczenie. Dalej skarżąca wskazał, że termin do wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wynosi 65 dni i jest liczony od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji. Jest to regulacja odrębna od zawartej w art. 35 § 3 k.p.a., który na załatwienie sprawy przewiduje miesiąc, a dla spraw szczególnie skomplikowanych - termin dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Ponadto skarżąca przytoczyła art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.) i wskazał, że w przedmiotowej sprawie Wójt wydał decyzję w dniu [...] lipca 2023 r., jednak w związku z wniesionymi odwołaniami Spółka do dnia dzisiejszego oczekuje na rozstrzygnięcie organu II instancji. Skarżąca stwierdziła, że w okresie 8 miesięcy organ II instancji nie podjął żadnych czynności, uchybiając tym samym obowiązkom określonym w powyżej wskazanych przepisach. Tym samym SKO uchybiło zarówno obowiązkowi załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, jak i obowiązkowi każdorazowego zawiadomienia strony o nowym terminie rozpatrzenia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że po rozpoznaniu odwołań od decyzji Wójta z [...] lipca 2023 r. nr [...] o ustaleniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] we wsi F., gm. R., decyzją z [...] maja 2024 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Wójta, a także w odniesieniu do odwołań wniesionych przez osoby nie będące stronami postępowania, decyzją z 27 maja 2024 r. znak KOA 2387/Ar/24, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze. Dalej organ wskazał, że w dniu 29 kwietnia 2024 r. wpłynęła skarga Spółki na bezczynność SKO w związku z nierozpoznaniem odwołań od decyzji Wójta z [...] lipca 2023 r. nr [...]. SKO odnosząc się do zarzutów, podnoszonych w skardze na bezczynność wskazało, że przedmiotowa sprawa dotycząca inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] we wsi F., gm. R. jest sprawą skomplikowaną z racji przepisów prawa regulujących tryb ustalenia decyzji inwestycji celu publicznego, jak również z racji ilości stron postępowania, które wniosły odwołanie od powyższej decyzji. Z tych względów organ zaznaczył, że jego opieszałość nie wynika więc z lekceważenia stron postępowania, ale z obiektywnych trudności, obejmujących konieczność rozpoznania obszernego materiału dowodowego oraz decyzji organu I instancji wraz z odwołaniem. Dodał również, że sprawa wpłynęła do SKO w dniu 11 sierpnia 2023 r. Podkreślił też, że SKO realizuje swoje zadania ustawowe, przy czym opóźnienia w rozstrzyganiu wynikają z dużej ilości spraw wpływających do SKO (rokrocznie ilość spraw zwiększa się natomiast ilość członków rozpoznających sprawy praktycznie nie ulega zmianie - patrz Informacje roczne zamieszczone na stronie internetowej Kolegium- www.warszawa.sko.gov.pl). Podsumowując zatem powyższe organ wskazał, że w istocie doszło do przekroczenia terminów załatwienia sprawy, jednakże sytuacja ta nie była zamierzonym działaniem, mającym na celu zlekceważenia stron postępowania, ale wynikała ze specyfiki przedmiotowej sprawy, jej wyjątkowego charakteru oraz obszerności materiału dowodowego. Mając na względzie powołaną powyżej argumentację, w ocenie organu proponowana prze skarżącą wysokość grzywny, w tych okolicznościach jest nieadekwatna do zaistniałego opóźnienia w rozpoznaniu sprawy. Działanie SKO, polegające na opóźnieniu w rozstrzygnięciu sprawy nie wynika bowiem z faktu lekceważenia stron postępowania, ale przede wszystkim ze skomplikowanej natury sprawy oraz obszerności materiału dowodowego, jak również znacznym obciążeniem członków SKO ilością spraw, przydzielanych do rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie Sąd wskazuje, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmienia przepisu art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm. - zwaną dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z przywołanym art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe postępowanie, zaś zgodnie z art. 120 p.p.s.a., sąd rozpoznając sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm - zwaną dalej: "P.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, zaś zgodnie z pkt 9) powyższego przepisu na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 8) ww. artykułu aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 wym. ustawy. Rozpoznając skargę na bezczynność organu, sąd orzeka z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego sprawy ustalonego w dniu wydania orzeczenia (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 – publ. na stronach: www.cbois.nsa.gov.pl – podobnie jak pozostałe przywołane w nin. uzasadnienia wyroków sądów administracyjnych). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, badana w świetle wskazanych wyżej kryteriów skarga - co zasady – jest uzasadniona. W punkcie wyjścia rozważań Sąd stwierdza, że skarga poprzedzona została ponagleniem do organu z dnia [...] kwietnia 2024r., stąd wymogi formalne zostały przez Skarżącą dopełnione. Tym samym Skarżąca wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Odnosząc się merytorycznie do zarzutów skargi wyjaśnić na wstępie należy, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy, co do zasady, bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.). Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 36 § 1 i 2 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Obowiązek ten ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Przepisy regulujące termin załatwienia sprawy administracyjnej pozostają w ścisłym związku z przewidzianą w art. 12 k.p.a., zasadą szybkości i prostoty postępowania, zgodnie z którą organy administracji publicznej mają działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Szybkość stosowania prawa administracyjnego pozwala na realizację zasady praworządności. Zgodnie z art. 133 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132 k.p.a. Przepis ten ustanawia bezwzględny obowiązek prawny organu I instancji (w rozumieniu art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a.). W sprawie niespornym jest, że Wójt Gminy R. decyzją z [...] lipca 2023 r. nr [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] we wsi F. przy ul. R., gm. R. oraz, że pismem z 11 sierpnia 2023 r. - wskutek wniesionego odwołania przez Skarżącą - Wójt przekazał przedmiotowe odwołanie od ww. decyzji do SKO w Warszawie. Następnie Skarżąca w dniu 29 kwietnia 2024r. wniosła do SKO skargę na bezczynność tegoż organu, polegającą na braku rozpatrzenia (na dzień wniesienia skargi – tj. na dzień 29 kwietnia 2024r.) jej odwołania z dnia [...] sierpnia 2023r. Niespornym jest także, że SKO decyzją z dnia 27 maja 2024r. rozpoznało odwołanie Skarżącej, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W realiach sprawy, w związku z wniesionym odwołaniem od organu I instancji, zastosowanie miał termin, o którym mowa art. 35 § 3 k.p.a. in fine, zgodnie z którym załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym winno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Jednocześnie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). Jak samo przyznało SKO w odpowiedzi na skargę, w sprawie w istocie doszło do przekroczenia terminów w załatwieniu sprawy, a konkretnie rozpoznania odwołania, choć – jak podkreśla organ – "sytuacja ta nie była zamierzonym działaniem, mającym na celu zlekceważenia stron postępowania, ale wynikała ze specyfiki sprawy, jej wyjątkowego charakteru oraz obszerności materiału dowodowego", a także "z dużej ilości spraw wpływających do Kolegium". W ocenie Sądu, ponieważ Organ (SKO) w niniejszej sprawie bezsprzecznie przekroczył terminy wskazane w ustawie do rozpoznania odwołania, a przy tym nie wypełnił obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 36 § 1 i § 2 k.p.a., należy stwierdzić, że SKO dopuściło się bezczynności w rozpatrzeniu odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku. Z mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd zobligowany był jednocześnie stwierdzić, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, dokonanie kwalifikacji bezczynności lub przewlekłości pozostawiono uznaniu sądu orzekającego. Jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (wyrok z 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Gd 140/22, CBOSA) uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Taka kwalifikacja będzie więc zasadna, gdy stan bezczynności jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (podobnie wyrok WSA w Gdańsku z 3 lutego 2021 r., sygn. akt II SAB/Gd 107/20, CBOSA). Na tę ocenę rzutuje z kolei m.in. kilkukrotne przekroczenie ustawowego terminu na przeprowadzenie postępowania, długi okres oczekiwania pomiędzy poszczególnymi czynnościami, nie podejmowanie czynności bądź podejmowanie czynności nieefektywnych, dla których uzasadnienia nie znajduje sam organ (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 8 września 2021 r., II SAB/Gd 112/20, CBOSA). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., jest zatem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Oceniając jednak, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do załatwienia sprawy. W orzecznictwie i w doktrynie wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 7 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Gd 72/22, CBOSA, B. Adamiak i J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1998, s. 808-812). Dokonując takiej oceny w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że bezczynność Organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono (zgodnie z § 1a cyt. przepisu art. 149 p.p.s.a.) w pkt III sentencji wyroku. Analiza akt sprawy nie wskazuje bowiem aby nierozpoznanie odwołania w określonym ustawowo terminie było zamierzonym działaniem, mającym w szczególności, na celu zlekceważenie strony postępowania lub było wyrazem świadomej obstrukcji procesowej. Jednocześnie faktem notoryjnym jest, że kategoria spraw będących przedmiotem odwołania należy do skomplikowanych i obszernych, o czym świadczy pośrednio rodzaj, charakter i liczba zgromadzonych materiałów dowodowych. Znany jest też Sądowi z urzędu fakt dużej ilości spraw wpływających do załatwienia przez SKO w Warszawie. I jakkolwiek ostatnia okoliczność nie stanowi sama w sobie czynności "ekskulpujących" , to jednak niewątpliwie rzutuje na ocenę co do możliwości przypisania organowi cechy "rażącego" naruszenia prawa. W ocenie tut. Sądu, z przyczyn podanych powyżej, nie zaistniały też przesłanki do zastosowania § 2 art. 149 p.p.s.a., a więc do orzeczenia z urzędu o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Ponieważ skarga zawierała wniosek o wymierzenie organowi grzywny – Sąd w tym zakresie skargę oddalił, o czym orzeczono w pkt. IV sentencji wyroku. Jednocześnie wobec poinformowania przez SKO o wydaniu dnia 27 maja 2024r. decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – wobec bezprzedmiotowości wniosku co rozpoznania odwołania - umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Organu (SKO) do wydania aktu lub dokonania czynności tj. rozpoznania odwołania (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt V sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).