VII SAB/Wa 133/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant ref. staż. Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi T. B. na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie bezczynności organu. skargę oddala W dniu 2 sierpnia 2011 r. T. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w wykonaniu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że wojewódzki organ nadzoru budowlanego przywołaną decyzją, uchylił decyzję organu I instancji wydana w dniu [...] sierpnia 2010 r. odmawiającą nakazania E. i W. N. dokonania rozbiórki muru oporowego stanowiącego ogrodzenie pomiędzy posesjami przy ul. T. [...] i [...] w P. i umarzającą postępowanie w sprawie. W ocenie skarżącej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] pozostaje w bezczynności nie rozstrzygając ponownie sprawy, uchyla się od rozstrzygnięcia wniosku skarżącej. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wnosząc o jej oddalenie podał, że organ odwoławczy decyzją nr [...] wydaną dnia [...] listopada 2010 r. uchylił jego decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, rozstrzygnął sprawę merytorycznie tj. odmówił wydania nakazu rozbiórki. Oznacza to, że (wobec jej niezaskarżenia) decyzja wydana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. jest ostateczna a wobec tego brak jest podstaw do podejmowania przez organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego jakichkolwiek działań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuję: Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną przyczyną w ich podjęciu lub dokonaniu, leżącą po stronie organu. Z kolei zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego możliwe jest tylko w takim zakresie, w jakim możliwe jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów (art. 3 § 2 pkt 8 w związku z ust. 1-4a p.p.s.a ). Przepisy te określają bowiem przedmiot zaskarżenia, wyznaczają zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Zatem skarga na bezczynność jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie. Przy czym przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie warunek formalny wniesienia skargi został spełniony, bowiem skarżąca T. B. złożyła w trybie art. 37 § 1 k.p.a. – zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na niezałatwienie sprawy w terminie (za takie należy uznać, wobec jego treści pismo skarżącej z dnia 27 czerwca 2011 r.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], wbrew wywodom skargi nie pozostaje w bezczynności po wydaniu decyzji organu odwoławczego z dnia [...] listopada 2010 r. Bowiem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją wydana dnia [...] listopada 2010 r. nie tylko uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. ale także na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane rozpatrzył sprawę odmawiając wydania nakazu rozbiórki ogrodzenia (murku oporowego) pomiędzy nieruchomościami przy ul. T. [...] i [...] w P. W/w decyzją organu nie przekazał więc sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu, a wydał rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Oznacza to, że sprawa z wniosku T. B. prowadzona w przedmiocie żądania rozbiórki muru oporowego została zakończona ostateczną, pozostającą w obrocie prawnym decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniuprzed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.