VII SAB/Wa 139/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie wniosku o wywiedzenie kasacji postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 25 maja 2021 r. E. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Generalnego w sprawie dotyczącej wywiedzenia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w [...] sygn. akt VI Ka [...]. Skarżąca zarzucała brak działań Ministerstwa Sprawiedliwości i Prokuratury Krajowej, jak również wskazywała na niezałatwienie sprawy w terminie zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego. Odpowiadając na skargę pełnomocnik Prokuratora Generalnego wniósł o jej odrzucenie, ponieważ sprawa ta nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd zawsze bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, sprawa której dotyczy niniejsza skarga nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej enumeratywnie w art. 3 § 2-4 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Ponadto, w myśl art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W rozpoznawanej sprawie E. G. zaskarżyła bezczynność Prokuratora Generalnego w sprawie dotyczącej jej wniosków o wywiedzenie kasacji przez Prokuratora Generalnego od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w [...] sygn. akt VI Ka [...]. Z akt sprawy wynika, że skarżąca żądała unieważnienia postępowania karnego, gdyż Sąd I instancji zmienił kwalifikację prawną czynu, o który była oskarżona. Pismem z 21 sierpnia 2020 r. Departament Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej, po rozpoznaniu wielu wniosków skarżącej o wywiedzenie przez Prokuratora Generalnego kasacji, poinformował skarżącą o przyczynach pozostawienia wniosku bez nadawania mu dalszego biegu. Ponadto pouczył ją, że pismo o kasację ponownie wniesione w sprawie, w której stwierdzono brak podstaw do wniesienia kasacji przez Prokuratora Generalnego, pozostawia się bez biegu, o czy nie zawiadamia się autora pisma. Skarżąca natomiast kierowała do Prokuratora Generalnego kolejne wnioski, dotyczące wywiedzenia kasacji, a także wnosiła pisma ponaglające Prokuratora Generalnego i podległe mu jednostki do załatwienia jej sprawy. W powyższych realiach wskazać należy, że skarga dotyczy działalności organu niebędącego sensu stricto organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także - co należy dodać - uprawnienia tego organu, które zgodnie z art. 521 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 534, dalej: "k.p.k.") przysługuje wyłącznie jemu oraz Rzecznikowi Praw Obywatelskich (możliwość wniesienia kasacji od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie). Stosownie zatem do art. 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2021 r., poz. 66), prokuratura wykonuje zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności. Zadania te Prokurator Generalny wykonuje poprzez czynności określone w art. 3 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze, a nie poprzez wydawania decyzji, postanowień, bądź innych aktów z zakresu administracji publicznej. Wobec tego te działania Prokuratora Generalnego co do zasady nie podlegają kontroli sądu administracyjnego. Przepisy prawa mogą wyposażać różne organy, w tym także Prokuratora Generalnego będącego organem ochrony prawa, w szczególne uprawnienie ponad te, jakie przysługują im na podstawie regulacji określających ich główne pole działania. Takim przykładem jest niewątpliwie uprawnienie przewidziane w art. 521 § 1 k.p.k., czyli prawo wniesienia kasacji od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie. Wskazane uprawnienie nie jest skorelowane z jakimkolwiek uprawnieniem obywatela do skutecznego żądania wniesienia skargi kasacyjnej przez ten podmiot. Inaczej mówiąc, Prokurator Generalny może taki środek wnieść, jednakże osoba która zwróciła się z wnioskiem o podjęcie tego rodzaju działania nie może domagać się przymuszenia Prokuratora Generalnego do wniesienia kasacji. Procedura wnoszenia tzw. "pisma o kasację" zawierającego prośbę o wniesienie kasacji od prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie, została określona w § 332 a-h Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2016 r. Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2017 r., poz. 1206). Ten sam akt zawiera uregulowanie dotyczące skutków ponownego wniesienia skargi lub wniosku w sprawach już wyjaśnionych (§ 387). Skarżąca nie ma zatem, pomimo tego że sprawa wywołana była jej wnioskiem, prawa do skutecznego zakwestionowania stanowiska Prokuratora Generalnego, który nie widzi podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżąca nie może również skutecznie żądać ponownego rozpoznania pisma o kasację. W konsekwencji, skarżąca nie może skutecznie zarzucać Prokuratorowi Generalnego bezczynności, w rozumieniu administracyjnoprawnym, w sprawie dotyczącej rozpoznania jej pism o kasację. W powyższej sytuacji pismu skarżącej (skardze) można co najwyżej przypisać charakter skargi wnoszonej w trybie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (skarga na pracownika lub na opieszałe działanie instytucji) lub swoiście rozumianej petycji dotyczącej kwestii ogólnego funkcjonowania Prokuratora Generalnego. Zauważyć należy, że postępowanie w zakresie skarg i wniosków, normowane przepisami Działu VIII k.p.a., chociaż unormowane jest również w przepisach procedury administracyjnej, nie stanowi postępowania jurysdykcyjnego, które zmierza do wydania decyzji administracyjnej lub innego aktu o charakterze władczym. Za ugruntowany należy uznać pogląd, że czynności podejmowane przez organy w trybie przepisów Działu VIII k.p.a., odnoszące się do skarg i wniosków, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 p.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.