VII SAB/Wa 140/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz Sędzia WSA Izabela Ostrowska Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Z. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie ze skargi E. Z. w przedmiocie bezczynności Zarządu Województwa [...] postanawia: oddalić wniosek E. Z. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r. Na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał postanowienie, którym odrzucił skargę E. Z. na bezczynność Zarządu Województwa [...]. Pismem z dnia 21 grudnia 2009 r. skarżąca wniosła o uzupełnienie i uzasadnienie ww. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 stycznia 2010 r. oddalił wniosek skarżącej o uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 16 grudnia 2009 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż postanowienie o odrzuceniu skargi podlega zaskarżeniu, a zatem jego uzasadnienie zostanie sporządzone i doręczone stronom z urzędu. Sąd zaznaczył, że wydane w dniu 16 grudnia 2009 r. postanowienie jest pełne i zawiera wszystkie elementy, które powinno zawierać. W dniu 11 marca 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął wniosek skarżącej o wyjaśnienie i uzupełnienie postanowienia odrzucającego skargę. Skarżąca wniosła o wyjaśnienie treści postanowienia oraz o szczegółowe wskazanie podstaw prawnych odrzucenia skargi, a w szczególności o jednoznaczne wskazanie, który podmiot – Sąd czy organ są niewłaściwe w sprawie i w jakim zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Stosownie zaś do treści art. 166 i 167 ustawy można dokonać wykładni także postanowienia i zarządzenia. W ocenie Sądu, złożony przez skarżącą wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Postanowienie z dnia 16 grudnia 2009 r. odrzucające skargę jest kompletne, zawiera rozstrzygnięcie i uzasadnienie, których treść nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 ww. ustawy. Podkreślić należy, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). W niniejszej sprawie sentencja wyroku jest jasna i wynika z niej, że Sąd odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał zasadnicze powody takiego rozstrzygnięcia. Wskazał, iż postępowanie konkursowe na stanowisko pielęgniarki oddziałowej regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. 14/07, poz. 89) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 19 sierpnia 1998 r. (Dz. U. 115/98, poz. 749). W myśl art. 44 a ustawy o publicznych zakładach opieki zdrowotnej przeprowadza się konkurs na stanowiska kierownicze (na stanowisko pielęgniarki oddziałowej konkurs ogłasza kierownik zakładu) zaś szczegółowe zasady przeprowadzania konkursu określa Minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia. Sąd stwierdził, iż przedmiotowa sprawa nie podlega regulacji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem nie mogła być wydana przez organ decyzja administracyjna, a ty, samym nie można uznać, że organ pozostawał w bezczynności. Z powyższych względów, Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną wskazując jako podstawy prawne swego rozstrzygnięcia, tj. art. 3 pkt 8 w zw. z art. 58 ustawy p.p.s.s.a. W świetle powyższego stwierdzić należy, że żądanie przez stronę wyjaśnienia przez Sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia jest niemożliwe, gdyż zostało ono w sposób jasny uzasadnione. Zaznaczyć należy, że podjęta przez skarżącą polemika z wydanym przez Sąd rozstrzygnięciem nie znajduje podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 158 ustawy p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, nie znaleziono postaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 158 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.