VII SAB/Wa 141/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi T. B. bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] I. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do rozpoznania w formie aktu administracyjnego wniosku T. B. z dnia [...] października 2007 r. (data wpływu 16 październik 2007 r.) o rozbiórkę jezdni na ulicy [...] w [...] – w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia oraz zwrotu akt organowi; II. stwierdza, że bezczynność organu o rozpoznanie wniosku o którym mowa w punkcie I nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz T. B. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. T. B. pismem z dnia 21 maja 2012 r. złożyła skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] października 2007 r. w sprawie rozbiórki jezdni na ul. [...] w [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wskazał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. udzielił Gminie [...] pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej jezdni i decyzja ta jest ostateczna. W ocenie organu stanowi to załatwienie wniosku skarżącej o rozbiórkę ul. [...]. Jednocześnie organ przedstawił sposób załatwienia kolejnych pism T. B. w tej sprawie. Ustosunkowując się do kwestii wyczerpania trybu odwoławczego przed złożeniem skargi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że ilość spraw prowadzonych z udziałem skarżącej uniemożliwia precyzyjne ustalenie czy T. B. złożyła zażalenie na nie załatwienie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270) stanowi, że kontrola sądowa działalności administracji publicznej, obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Wskazać należy, że zgodnie za art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl przepisu art. 37 § 1 k.p.a. na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Sąd przyjął, że skarżąca powyższy wymóg wyczerpała zwracając się wielokrotnie do [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego na bezczynność organu pierwszej instancji. Natomiast organ II instancji w postanowieniu z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] uznał zasadność zażaleń T. B. na bezczynność organu powiatowego w sprawie usunięcia nieprawidłowości powstałych przy realizacji ulicy [...] w [...]. Poza tym skarżąca do akt złożyła pismo z dnia [...] października 2007r. z prezentatą Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...]. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności proceduralnych, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania np. decyzji lub innego aktu administracyjnego, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej. Strona wnosząca do organu administracji publicznej żądanie określonej treści ma prawo domagać się rozstrzygnięcia o jej prawach i obowiązkach na podstawie i w granicach zakreślonych obowiązującymi przepisami prawa, w tym regułami proceduralnymi oraz normami kompetencyjnymi wyznaczającymi zakres właściwości tego organu. To rozstrzygnięcie natomiast powinno nastąpić niezwłocznie. W szczególności niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 1 k.p.a.). Niezależnie od powyższego sprawa administracyjna powinna być załatwiona najpóźniej w granicach terminów zakreślonych w art. 35 § 3 k.p.a. (o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej np. w przypadku informacji publicznej), zgodnie, z którym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Ustawodawca przewidział jednocześnie, iż do terminów określonych w powołanych wyżej przepisach nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W związku z powyższym o bezczynności organu administracji publicznej możemy mówić, gdy organ w ustalonym terminie nie wydaje merytorycznego rozstrzygnięcia w stosownej formie, ale także wtedy, gdy nie dokonuje czynności, które warunkują merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania żądania skarżącej, co do wniosku z dnia [...] października 2007 r. Należy podkreślić, że wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie załatwia wniosków skarżącej dotyczącej nieprawidłowości przy budowie ul. [...]. Każdy z tych wniosków winien podlegać osobnemu rozpatrzeniu. Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność organu powiatowego miła charakter rażącego naruszenia prawa. Stwierdzenie to jest wynikiem przede wszystkim uwzględnienia okresu jaki upłynął od złożenia pisma przez skarżącą. Wypada w tym miejscu zauważyć, że wielość wniosków T. B. oraz ilość spraw toczących się przed organami nadzoru budowlanego nie może tłumaczyć tak długiego okresu w rozpatrzeniu wniosku skarżącej. Sąd, stwierdzając zatem bezczynność organu, uznał skargę na bezczynność organu za zasadną, orzekł zgodnie z przepisem art. 149, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).