VII SAB/Wa 15/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2021 r. sprawy ze skargi Zakładów [...] S.A. z siedzibą w [...] na bezczynność Wojewody [...] I. zobowiązuje Wojewodę [...] do rozpoznania wniosku skarżącej z [...] maja 2020 r. o udostępnienie do wglądu akt sprawy – w terminie 14 dni od daty zwrotu akt do organu; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza Wojewodzie [...] grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych); IV. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Zakładów [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. Zakłady [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w sprawie rozpatrzenia jej wniosku datowanego na dzień [...] maja 2020 r. o udostępnienie do wglądu, zgodnie z art. 73 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a."), akt sprawy znak: [...]. Skarżąca zarzuciła Wojewodzie [...] rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 35 § 1-3, art. 36 oraz art. 37 § 4 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie, niepoinformowanie skarżącej o przyczynach powyższego oraz o nowym terminie załatwienia sprawy, a także nieprzekazanie ponaglenia organowi wyższego stopnia w terminie wskazanym w przepisach prawa. Skarżąca wniosła o: 1. Zobowiązanie Wojewody [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącej wniesionego w trybie art. 73 § 1 k.p.a., o udostępnienie do wglądu akt sprawy znak: [...], w terminie określonym przez Sąd; 2. Stwierdzenie że bezczynność Wojewody [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. Wymierzenie Wojewodzie [...] grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; W uzasadnieniu skargi wskazano, że Wojewoda [...] działając z wniosku miasta [...] wszczął postępowanie administracyjne [...] w przedmiocie wydania w trybie rozdziału 2b ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 710 ze zm.), decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej w celu realizacji inwestycji polegającej na budowie [...] linii metra w [...] - III etap realizacji odcinka [...] od szlaku za stacją [...] do Stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...] wraz z STP [...] w zakresie Stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...] wraz z połączeniem STP [...] z układem kolejowym [...]. Postępowanie to obejmuje między innymi grunty wchodzące w skład działek ewidencyjnych oznaczonych numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ,[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu ewidencyjnego [...] oraz działki numer [...] i [...] z obrębu [...], pochodzące z nieruchomości hipotecznej [...], której przedwojennym właścicielem była skarżąca. W sierpniu 2001 r. skarżąca, wszczęła postępowanie w trybie art. 156 k.p.a. w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia potwierdzającego nabycie przez Skarb Państwa wskazanej powyżej nieruchomości na podstawie przepisów dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1944 r. nr 4 poz. 17). Jak wskazała skarżąca, w trakcie toczących się dotychczas postępowań, tak organy administracji publicznej jak i sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny, wielokrotnie potwierdziły wydanie tego orzeczenia z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie wskazały, że kwestią wymagającą dodatkowych wyjaśnień jest ocena odwracalności oraz nieodwracalności skutków prawnych, jakie w odniesieniu do gruntów pochodzących z nieruchomości hipotecznej [...], wywołało wskazane powyżej orzeczenie. Jedynie z tego względu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego nie zostało jak dotychczas zakończone. Skarżąca przypomniała, że wnioskiem datowanym na [...] maja 2020 r. (wniesionym do Organu [...] czerwca 2020 r.) na podstawie art. 73 § 1 k.p.a. wystąpiła do Wojewody [...] o uznanie jej statusu jako strony postępowania oraz niezwłoczne umożliwienie dokonania wglądu w akta przedmiotowej sprawy administracyjnej prowadzonej przez ten organ w pierwszej instancji, oraz o umożliwienie sporządzenia z tych akt notatek, kopii oraz odpisów. Skarżąca wniosła przy tym (zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 14 k.p.a.) o pisemne wskazanie przez Wojewodę [...] terminu, w którym możliwe będzie uzyskanie dostępu do akt postępowania lokalizacyjnego. Wojewoda [...] pismem z [...] czerwca 2020 r. wezwał skarżącą na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do złożenia w terminie 7 dni wyjaśnień i w ślad za tym do przedstawienia dokumentów mających na celu wykazanie, czy skarżąca posiada przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu, a to poprzez przedłożenie aktualnego wypisu z katastru nieruchomości (ewidencji gruntów i budynków) na podstawie którego przysługuje jej prawo własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości objętych tym postępowaniem. Do powyższego wezwania pełnomocnik skarżącej ustosunkował się w wyznaczonym przez Wojewodę [...] terminie, w piśmie z [...] czerwca 2020 r. Pomimo powyższego wniosek skarżącej o udostępnienie do wglądu akt postępowania lokalizacyjnego nie został przez Wojewodę [...] dotychczas rozpoznany. Organ administracji publicznej nie udostępnił pełnomocnikowi skarżącej akt przedmiotowej sprawy, jak również nie odmówił ich udostępnienia w jakiejkolwiek formie (w tym w szczególności nie uczynił tego w formie postanowienia). W związku z bezczynnością Wojewody [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku o wgląd w akta postępowania lokalizacyjnego, pełnomocnik skarżącej pismem z dnia [...] września 2020 r. wystąpił z ponagleniem, które zostało wniesione do Ministra Rozwoju (obecnie Minister Rozwoju, Pracy i Technologii) za pośrednictwem Wojewody [...]. Bezpośrednio do wiadomości Ministra Rozwoju został przesłany odpis wskazanego powyżej ponaglenia. Jednocześnie, odpis wskazanego powyżej ponaglenia został przekazany Wojewodzie [...] przez Ministra Rozwoju za pismem z [...] września 2020 r. Skarżąca zaznaczyła, że Wojewoda [...] do dnia sporządzenia niniejszej skargi, nie przekazał wniesionego przez pełnomocnika skarżącej ponaglenia wraz z odpisami dokumentów z akt sprawy, a zatem ponaglenie nie zostało przekazane organowi wyższego stopnia już przez ponad 1,5 miesiąca. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewoda wskazał, że pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień i w ślad za tym przedstawienia dokumentów mających na celu wskazanie, że posiada ona przymiot strony w prowadzonym postępowaniu jednocześnie informując, że nieusunięcie ww. braku w terminie 7 dni, spowoduje pozostawienie sprawy bez rozpatrzenia. Organ wskazał, że do wniosku należało przedłożyć aktualny wypis z katastru nieruchomości (ewidencji gruntów i budynków), z którego wynika, że skarżąca jest właścicielem/współwłaścicielem lub użytkownikiem wieczystym, nieruchomości objętej postępowaniem. Wojewoda wskazał, że w odpowiedzi na ww. wezwanie pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. (wpływ [...] czerwca 2020 r.) - pełnomocnik skarżącej poinformował, że: "Strona nie dysponuje aktualnym wypisem z katastru nieruchomości (ewidencji gruntów i budynków), z którego wynikałoby, że pozostaje obecnie właścicielem/współwłaścicielem lub użytkownikiem wieczystym wskazanych we wniosku z [...] maja 2020 r. gruntów pochodzących z Działu I oraz Działu III nieruchomości hipotecznej [...] objętych przedmiotowym postępowaniem lokalizacyjnym, co według organu stanowiło nieuzupełnienie braków we wniosku w zakreślonym terminie i skutkowało pozostawieniem wniosku z dnia [...] maja 2020 r. bez rozpatrzenia. Organ zaznaczył, że mając na uwadze, fakt, że inwestor - Miasto [...], do wniosku w sprawie o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, dla inwestycji pod nazwą: Budowa [...] linii metra w [...] - III etap realizacji odcinka [...] od szlaku za stacją [...] do Stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...] wraz z STP [...] w zakresie Stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...] wraz z połączeniem STP [...] z układem kolejowym [...]", przedłożył decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] w której w punkcie 3 stwierdzono konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r" poz. 283), zainteresowane społeczeństwo (nie tylko strony postępowania) mają możliwość zapoznawania się z aktami przedmiotowej sprawy. Z tego względu w piśmie organu z dnia [...] czerwca 2020 r. skierowanym do pełnomocnika skarżącej w pouczeniu (strona 2 pisma) Wojewoda [...] wskazał, że strona chcąca zapoznać się z aktami postępowania, może tego dokonać w określony sposób, miejscu i czasie, wraz z zachowaniem wytycznych związanych ze stanem epidemii. Organ podkreślił, że skarżąca nie umówiła się na przeglądanie akt w określony sposób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, w myśl z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sprowadza się do badania zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być także brak działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści przywołanych przepisów ustawy procesowej wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci – bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z treści art. 53 § 2 b p.p.s.a. wynika, że wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu. W niniejszej sprawie ponaglenie do organu zostało skierowane [...] września 2020 r. W postępowaniu sądowym wszczętym skargą na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się zatem do badania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności i czy dokonał tego w terminie ustawowym, określonym zgodnie z art. 35 k.p.a., ewentualnie przedłużonym przez organ na zasadach określonych w art. 36 k.p.a. lub w innym, wynikającym z przepisów prawa materialnego, terminie. Przechodząc do rozważań czy w rozpatrywanej sprawie doszło do zarzuconej w skardze bezczynności, należy wskazać, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia – o czym stanowi art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Z kolei w myśl art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zasady te odnoszą się także do postępowania przed organem odwoławczym. W ocenie Sądu, skarżąca słusznie zarzuciła Wojewodzie bezczynność w rozpoznaniu wniosku z dnia a [...] maja 2020 r. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustawowo określonym terminie załatwienia sprawy organ nie podjął czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt. 1-4 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, organ niewątpliwie dopuścił się bezczynności. Skarżąca, wnioskiem datowanym na [...] maja 2020 r. (otrzymanym przez organ [...] czerwca 2020 r.) na podstawie art. 73 § 1 k.p.a. wystąpiła do Wojewody [...] o uznanie przysługującego jej statusu strony postępowania oraz niezwłoczne umożliwienie dokonania wglądu w akta sprawy prowadzonej przez ten organ w pierwszej instancji, w przedmiocie wydania decyzji. Zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy, podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 74 § 2 k.p.a. odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W orzecznictwie wskazuje się, że przepis art. 74 § 2 k.p.a. winien mieć zastosowanie także wtedy, gdy organ odmawia wydania odpisu dokumentu z akt administracyjnych z tej przyczyny, że nie uznaje wnioskodawcy za stronę postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1081/08, Lex nr 516765). Jednocześnie jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 11 maja 2017 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2097/16), nie jest możliwe rozpatrzenie wniosku o udostępnienie akt sprawy poprzez powiadomienie wnioskodawcy o odmowie udostępnienia akt, bez wydania postanowienia w tym względzie. Ograniczałoby to możliwość poddania merytorycznej kontroli działań organu, poprzez wniesienie zażalenia i jego rozpatrzenie przez organ wyższej instancji. W każdym przypadku, w którym organ uznaje, że podanie wniesione w trybie art. 73 k.p.a. nie może zostać załatwione pozytywnie, winien wydać postanowienie, na które, stosownie do art. 74 §2 k.p.a., służy zażalenie. Sąd podziela pogląd skarżącej, że z uwagi na to, że procedura administracyjna nie przewiduje odrębnego terminu na załatwienie wniosku złożonego w trybie art. 73 k.p.a. należy przyjąć, że zastosowanie w tym przypadku mają normy wynikające z art. 35 oraz 36 k.p.a. Stanowisko to, znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w prawomocnym wyroku z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II SAB/OI 63/18, sprawa związana z wydaniem stronie postępowania odpisu decyzji ( co również mieści się w dyspozycji art. 74 § 2 k.p.a.), powinna zostać załatwiona z zachowaniem terminów określonych normą art. 35 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 35 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest załatwić sprawę w przedmiocie udostępnienia do wglądu akt sprawy bez zbędnej zwłoki, jeżeli jej załatwienie możliwe jest w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane temu organowi z urzędu, bądź na podstawie danych, którymi ten organ rozporządza. Jedynie w sprawach wymagających postępowania wyjaśniającego załatwienie sprawy powinno nastąpić w terminie miesięcznym lub - w przypadkach dotyczących spraw szczególnie skomplikowanych - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). W przypadku gdy nie jest możliwe załatwienie sprawy w terminach, o których powyżej, organ administracji publicznej obowiązany jest, zgodnie z art. 36 k.p.a., zawiadomić o tym strony podając jednocześnie przyczyny zwłoki oraz wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Obowiązek ten ciąży na organie również w każdym tym przypadku, w którym zwłoka w załatwieniu sprawy następuje z przyczyn od niego niezależnych. Jeżeli natomiast organ administracji publicznej nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, a także w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (tym bardziej jeżeli takiego terminu organ w ogóle nie wskazał) należy uznać, że dopuszcza się on bezczynności. Bezczynność ma miejsce zarówno wówczas gdy w określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie jak i wtedy gdy prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Należy podkreślić, że dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana okolicznościami zawinionymi przez organ ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt I SAB/Wa 315/18, LEX nr 3074853). Ponadto dla oceny zasadności skargi na bezczynność, nie ma też znaczenia czy bezczynność wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane (por. wyrok WSA z 16 maja 2019 r., III SAB/Wr 93/19, LEX nr 2728308 ). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że wniosek skarżącej o udostępnienie akt sprawy, spełniał wymogi formalne konieczne do nadania mu biegu. Nie było zatem prawidłowe, wzywanie skarżącej do uzupełnienia braków, a następnie pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpoznania w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. Było to ze strony organu unikanie merytorycznego ustosunkowania się do wniosku skarżącej w formie zaskarżalnego postanowienia zapewniającego skarżącej kontrolę takiego rozstrzygnięcia. Organ zamiast bezpodstawnie wzywać skarżącą do uzupełnienia braków formalnych jej wniosku, powinien rozstrzygnąć go merytorycznie w przewidzianej prawem formie postanowienia na podstawie art. 74 § 2 k.p.a. o odmowie udostępnienia akt, na które służy zażalenie lub pozytywnie rozpoznając żądanie, winien był podjąć czynność materialno - techniczną polegającą na umożliwieniu skarżącej przejrzenia akt. W tym miejscu wskazać należy, że nie może być zdaniem Sądu oceniane jako wyżej wspomniana czynność materialno-techniczna, pouczenie zawarte w wezwaniu Wojewody do uzupełnienia braków formalnych z dnia [...] czerwca 2020 r. skierowanym do skarżącej. Zgodnie z tym pouczeniem "strona chcąca zapoznać się z aktami postępowania, może tego dokonać na ( ...) po wcześniejszym umówieniu się telefonicznym pod nr (...)". Podkreślić należy, że pismo Wojewody zawierające powyższe pouczenie, było jednocześnie wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wgląd w akta poprzez przedstawienie dokumentów mających na celu wykazanie czy skarżąca posiada przymiot strony w prowadzonym postępowaniu o ustalenie lokalizacji linii kolejowej. Pismo zawierało zatem sprzeczne informacje, które zdaniem Sądu, nie mogły być potraktowane przez skarżącą jako wiążące merytoryczne załatwienie je wniosku o wgląd w akta. Wskazanie w standardowym pouczeniu, że strona może zapoznać się z aktami, kiedy jednocześnie pouczenie to zawarte jest w wezwaniu do wykazania statusu strony, nie może być ocenione jako pozytywne rozpoznanie wniosku skarżącej. Należy zatem stwierdzić, że wniosek skarżącej z [...] maja 2020 r. o udostępnienie do wglądu akt postępowania lokalizacyjnego, nadal pozostaje niezałatwiony przez Wojewodę [...]. Organ nie tylko nie załatwił go w terminie wynikającym z art. 35 § 1-3 k.p.a. ale również nie wyznaczył nowego terminu na jej załatwienie zgodnie z art. 36 k.p.a. oraz nie poinformował skarżącej o przyczynach owego opóźnienia. Organ zatem pozostaje w bezczynności, o której mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd uznał, że bezczynność organu, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na czas pozostawania organu w zwłoce po wpłynięciu wniosku w dniu [...] czerwca 2020 r., oczywisty brak podejmowania przez organ wymaganego przepisami rozstrzygnięcia, jak również to, że wniosek ten nadal pozostaje nierozpoznany. W konsekwencji, Sąd za zasadne uznał wymierzenie organowi grzywny w wysokości 500 zł, w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. Jest to dodatkowy środek dyscyplinująco – represyjny, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, tj. gdy oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącej z [...] maja 2020 r. o udostępnienie do wglądu akt sprawy – w terminie 14 dni od daty zwrotu akt do organu, uznając, że termin ten będzie wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie. O kosztach postępowania na które składają się poniesione przez skarżącą koszty wpisu od skargi w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika, będącego radcą prawnym (480 zł.) ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 t.j. z dnia 2018.01.30), oraz opłaty od pełnomocnictwa (17 zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a.