VII SAB/Wa 162/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bożena Więch – Baranowska po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Głównego Inspektora Sanitarnego postanawia: 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić skarżącej J. P. z budżetu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 27 maja 2011 r. J. P. złożyła skargę na bezczynność Głównego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie nierozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że pomimo upływu 9 miesięcy od złożenia wniosku organ nie wypowiedział się w przedmiotowej sprawie, jak również nie powiadomił strony o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy. W związku z powyższym pismem z dnia 6 kwietnia 2011 r. skarżąca złożyła do Ministra Zdrowia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi na powyższe Minister Zdrowia pismem z dnia 5 maja 2011 r. poinformował, że nie jest organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia na bezczynność Głównego Inspektora Sanitarnego, gdyż Główny Inspektor Sanitarny jest organem nadrzędnym, w stosunku do którego brak jest organów wyższego stopnia. Jednocześnie Minister Zdrowia poinformował, że w przypadku zaistnienia takiej bezczynności stronie przysługuje prawo wniesienia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. W dniu 12 września 2011 r. (data prezentaty sądu) Główny Inspektor Sanitarny wniósł odpowiedź na skargę wraz z aktami administracyjnymi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarżąca nie wyczerpała trybu art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, z uwagi na nie wezwanie organu administracji do usunięcia naruszenia prawa tj. nie wyczerpanie trybu skutkujące odrzuceniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., przesłanką dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia. Wskazany przepis stanowi, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na niezałatwienie sprawy w terminie, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. Przepis art. 37 k.p.a., w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18), a obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z przywołanych regulacji wywieść należy, iż skarga na bezczynność organu administracji winna zostać poprzedzona wyczerpaniem trybu określonego w art. 37 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżąca złożyła skargę na bezczynność dnia 8 sierpnia 2011 r., tj. w dacie wejścia w życie noweli do k.p.a. i p.p.s.a. z dnia 3 grudnia 2010 r. W konsekwencji Sąd uznał, że skarga na bezczynność winna być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a skarżąca takiego wezwania nie skierowała do właściwego organu. Natomiast nie można bowiem uznać, w okolicznościach niniejszej sprawy, za wyczerpanie trybu, o którym mowa w art. 37 k.p.a. złożenia zażalenia do Ministra Zdrowia z dnia 6 kwietnia 2011 r. Trafnie bowiem przyjął Minister Zdrowia w piśmie z dnia 5 maja 2011 r., stanowiącym odpowiedź na zażalenie skarżącej, że Główny Inspektor Sanitarny jest organem nadrzędnym, w stosunku do którego brak jest organów wyższego stopnia. Powyższe oznacza, że w obecnej regulacji prawnej skarga na bezczynność organu administracji winna zostać poprzedzona wyczerpaniem trybu określonego w art. 37 k.p.a. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.