VII SAB/Wa 164/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. postanawia: odrzucić skargę. Badanie merytoryczne zasadności skargi poprzedza sprawdzenie wymagań formalnych skargi, w tym dopuszczalność wniesienia skargi – art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zw. dalej ppsa, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Zarządzeniem z dnia 2 grudnia 2009 r., doręczonym przy piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do skarżącej, pod rygorem odrzucenia skargi, o dostarczenie, w terminie siedmiu dni, kopii zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, skierowanego do organu wyższego stopnia, w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego, zw. dalej k.p.a. Skarżąca otrzymała ww. pismo Sądu w dniu [...] grudnia 2009 r.. W dniu [...] grudnia 2009 r., z zachowaniem ustawowego terminu, skarżąca złożyła osobiście kserokopię zażalenia złożonego w Kancelarii Wojewody [...] w dniu [...] grudnia 2009 r. Do warunków dopuszczalności skargi należy wyczerpanie środków zaskarżenia, zgodnie bowiem z art. 52 § 1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Dotyczy to także skarg na bezczynność organów, które przewiduje art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć zatem sytuację, w której strona najpierw złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Stosownie, bowiem do art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a., stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie takie wnosi się bezpośrednio do organu wyższego stopnia i jego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego tego organu. Dopiero po wyczerpaniu tej drogi strona może złożyć skargę do Sądu, ponieważ jedynie wówczas wyczerpie wszelkie przysługujące jej w postępowaniu środki zaskarżenia i wypełni uregulowanie zawarte w art. 52 § 1 ppsa. Skarżąca co prawda nadesłała do Sądu kserokopię zażalenia do Wojewody [...] jednak data jego złożenia w Kancelarii organu ([...] grudnia 2009 r.) jest datą późniejszą, niż złożenie skargi na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ([...] października 2009r. – data wpływu do Sądu; [.] października 2009 r. – data wpływu do Burmistrza Miasta i Gminy P.). W aktach niniejszej sprawy nie znajduje się dokument, który należałoby uznać za zażalenie złożone w trybie art. 37 k.p.a., zaś na wezwanie Sądu skarżąca złożyła dokument, który nie może świadczyć o wyczerpaniu trybu postępowania w przedmiotowej sprawie. Warunkiem bowiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. a nie złożenie przysługującego środka w następstwie wniesienia skargi. W świetle powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa w zw. z art. 52 § 1 ppsa, uprawniony był odrzucić skargę.