VII SAB/Wa 165/10
WyrokWSA w Warszawie2010-12-21
Skład orzekający: Mirosława Kowalska, Ewa Machlejd, Bożena Więch-Baranowska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy Wojewoda jest zobowiązany do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdy nie wszczyna takiego postępowania z urzędu?Ratio decidendi
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że brak jest obowiązku wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdy organ nie wszczyna takiego postępowania z urzędu. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje formy postanowienia dla informacji o niewszczęciu postępowania z urzędu, a organ informuje stronę zwykłym pismem. Wobec tego zarzut bezczynności organu jest bezzasadny.Stan faktyczny
M.Z. złożył wniosek do Wojewody o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty dotyczącej pozwolenia na budowę strzelnicy myśliwskiej. Po braku reakcji Wojewody, M.Z. wniósł zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na bezczynność Wojewody. GINB odmówił wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy. M.Z. następnie złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wojewody, domagając się wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania.Rozstrzygnięcie
Oddalił skargę na bezczynność Wojewody.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M.Z. na bezczynność Wojewody [...] skargę oddala
Wnioskiem z dnia 28 marca 2010 M.Z. wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie z urzędu nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] – pozwolenia na budowę strzelnicy myśliwskiej położonej w miejscowości [...] w gminie [...].
Pismem z dnia 20 czerwca 2010 r. M.Z. wniósł do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na nie załatwienie przez Wojewodę [...] sprawy w terminie.
Pismem z dnia 20 lipca 2010r. skierowanym do M.Z., Wojewoda [...], udzielił wyjaśnień w przedmiotowej sprawie, wskazując, iż we wniosku z dnia 28 marca 2010r., M.Z. nie wskazał przepisu prawa materialnego, w wyniku którego organ nadzorczy winien wszcząć postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji stwierdzającej nieważność analizowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przesłanka jakoby strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - jest przesłanka wskazującą na art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. i może stanowić podstawę do wznowienia postępowania, ale nie stwierdzenia nieważności decyzji.
Pismem z dnia 24 lipca 2010 r. skierowanym do Wojewody [...] M.Z. zwrócił się o wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż zgodnie z przepisem art. 157 § 3 k.p.a. odmowa wszczęcia takiego postępowania następuje w drodze decyzji.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wyznaczenia Wojewodzie [...] dodatkowego terminu do załatwienia w/w sprawy wskazując, że w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje formy postanowienia dla informacji, że nie będzie wszczęte z urzędu postępowanie.
Skargę na bezczynność Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M.Z., wnosząc o zobowiązanie organu do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...], podnosząc jak we wcześniejszych pismach.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że skoro organ badając sprawę nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji to winien był nadać swojemu rozstrzygnięciu formę decyzji administracyjnej zgodnie z przepisem art. 157 § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie wskazując, iż pismami z dnia 20 lipca 2010r. i z dnia 3 sierpnia 2010r. wyjaśnił, że w ewentualnym postępowaniu wszczętym z urzędu M.Z. niekoniecznie będzie stroną tego postępowania oraz wyjaśnił, że o ewentualnym wydaniu decyzji zostanie poinformowany odrębnym pismem, od którego nie będzie przysługiwało M.Z. wniesienie odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.\
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Przepis art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) stanowi, że kontrola sądowa działalności administracji publicznej, obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.
Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 37 § 1 k.p.a na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Skarżący powyższy wymóg wyczerpał. Zwrócił się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a ten postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wyznaczenia Wojewodzie [...] dodatkowego terminu do załatwienia w/w sprawy.
Dodatkowo należy wskazać, że terminy do wniesienia skargi do Sądu przewidziane w przepisie art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm. ) nie dotyczą skargi na bezczynność. Skargę taką można zatem wnieść, aż do czasu załatwienia sprawy przez właściwy organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności proceduralnych, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania np. decyzji lub innego aktu administracyjnego, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej. Strona wnosząca do organu administracji publicznej żądanie określonej treści ma prawo domagać się rozstrzygnięcia o jej prawach i obowiązkach na podstawie i w granicach zakreślonych obowiązującymi przepisami prawa, w tym regułami proceduralnymi oraz normami kompetencyjnymi wyznaczającymi zakres właściwości tego organu. To rozstrzygnięcie natomiast powinno nastąpić niezwłocznie. W szczególności niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 1 k.p.a. ). Niezależnie od powyższego sprawa administracyjna powinna być załatwiona najpóźniej w granicach terminów zakreślonych w art. 35 § 3 k.p.a. (o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej np. w przypadku informacji publicznej), zgodnie z którym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Ustawodawca przewidział jednocześnie, iż do terminów określonych w powołanych wyżej przepisach nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.
W związku z powyższym o bezczynności organu administracji publicznej możemy mówić, gdy organ w ustalonym terminie nie wydaje merytorycznego rozstrzygnięcia w stosownej formie, ale także wtedy, gdy nie dokonuje czynności, które warunkują merytoryczne rozpatrzenie sprawy.
Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.
Przedmiotowa skarga zarzuca organowi administracji pozostawanie w bezczynności, wobec nie rozpoznania wniosku skarżącego o wszczęcie z urzędu, przez ten organ, postępowania nieważnościowego.
Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w drodze postanowienia niezaskarżalnego por. M. Jaśkowskaw: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II., s 927). Jeśli organ takiego postępowania nie wszczyna, czyni to w formie zwykłego pisma. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje formy postanowienia dla informacji, że nie będzie wszczęte z urzędu postępowanie w trybie tzw. nadzoru. Brak jest również środków procesowych pozwalających stronie na zmuszenie organu do podjęcia takich działań (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 1998 r., II SA 408/97, Mon. Pod. 1999, nr 4, poz. 43).
W świetle powyższej argumentacji zarzut bezczynności organu jest bezzasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 24.07.2026. · Źródło