VII SAB/Wa 165/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad postanawia I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zasądzić od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego Z. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga Z. K. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w rozpatrzeniu wniosku z dnia 27 stycznia 2012 r. o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w części dotyczącej bezczynności skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi organ wyjaśnił, że po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, w dniu [...] czerwca 2012 r. została wydana przez organ decyzja nr [...], którą organ nie zezwolił na lokalizację zjazdu indywidualnego do obsługi komunikacyjnej działki nr ewid. [...] położonej przy drodze krajowej nr [...] w miejscowości K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej ppsa, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 wymienionej ustawy ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (zob. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r. I OPS 6/08). W niniejszej sprawie Z. K. złożył skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w rozpatrzeniu wniosku z dnia 27 stycznia 2012 r. o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości K. Z akt sprawy nadesłanych przez organ przy odpowiedzi na skargę wynika, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w dniu [...] czerwca 2012 r. wydał decyzję nr [...], którą organ nie zezwolił na lokalizację zjazdu indywidualnego do obsługi komunikacyjnej działki nr ewid. [...] położonej przy drodze krajowej nr [...] w miejscowości K. Tym samym, w niniejszej sprawie postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Rozpoznając wniosek o zasądzenie kosztów postępowania Sąd zauważa, iż stosownie do treści art. 199 ustawy ppsa strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 wymienionej ustawy skutkować musi obowiązkiem zasądzenia od niego poniesionych przez stronę skarżącą - na etapie wniesienia skargi - kosztów postępowania, na co wskazuje wykładnia art. 201 § 1 ustawy ppsa. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego, w myśl art. 205 § 2 ustawy ppsa, zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zgodnie natomiast z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), stawka minimalna w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 zł. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego należy również wydatek poniesiony przez nią w związku z koniecznością uiszczenia opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2003 r., III CZP 2/03 OSNC 2003/12/161). Biorąc pod uwagę, iż w przedmiotowej sprawie w związku z uwzględnieniem skargi przez organ, czynności radcy prawnego objęły sporządzenie skargi, na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 ustawy ppsa, Sąd postanowił o zasądzeniu zwrotu kosztu postępowania w kwocie 357 zł. Na kwotę tę składa się uiszczony przez skarżącą wpis w kwocie 100 zł, kwota 240 zł stanowiąca wynagrodzenie radcy prawnego oraz kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ww. ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 ww. ustawy.